اثرات دائم بارداری بر اسکلت بدن مادران

یک مطالعه جدید بر روی ماکاک ها (نوعی میمون) نشان داده که بارداری می تواند اثرات دائمی روی اسکلت بدن بگذارد.

به گزارش تکناک، پس از تولد فرزند، ماکاک‌ های ماده، غلظت کلسیم، فسفر و منیزیم کمتری را در استخوان‌های خود در مقایسه با کسانی که بارداری را تجربه نکرده‌اند نشان می‌دهند.

در حالی که این مطالعه خاص به انسان ها نپرداخته است، اما یافته ها به این موضوع کمک می کند که چگونه رویدادهای مهم زندگی می توانند نشانه ای در بافت های اسکلتی پستانداران به طور کلی به جا بگذارند.

گرچه ممکن است آنها مانند ستون‌های بتنی به نظر برسند که بدن‌های گوشتی روی آن‌ها رشد می‌کنند، استخوان‌های پستانداران به طرز شگفت‌آوری پویا هستند. استخوان ها به تدریج در طول زندگی گسترده تر می شوند، نوسانات سالانه رشد اغلب تحت تأثیر عوامل سبک زندگی است.

بسیاری از ما می دانیم که تراکم استخوان می تواند با افزایش سن، به ویژه پس از یائسگی، از بین برود، اما در طول زندگی، بیماری، رژیم غذایی، آب و هوا و بارداری ممکن است یک رکورد دائمی در بافت های که کلسیم بر آنها رسوب میکند باقی گذارد که می تواند در زندگی پس از مرگ “دیده” شود.

در هنگام شیردهی، استخوان‌های مادر در واقع در جریان خون او جذب می‌شوند تا شیر غنی از کلسیم کافی تولید کنند. پس از پایان شیردهی، مواد معدنی از دست رفته به راحتی بازیابی می شوند، اما حتی در آن زمان، راهی برای دانشمندان باید وجود داشته باشد تا متوجه این وقفه لحظه ای شوند.

در پزشکی قانونی و باستان شناسی، تشخیص اینکه آیا فردی باردار بوده است یا خیر تنها با استفاده از استخوان های خود ، کار بحث برانگیزی است. علائم روی لگن از زایمان غیرقابل اعتماد نامیده می شود و امروزه روش ها و تفسیرها برای این کار بسیار متفاوت است. شاید وقت آن رسیده است که به جای آن به عمق استخوان ها نگاه کنیم.

پائولا سريتو، انسان شناس از دانشگاه نيويورك، مي گويد: تحقيقات ما نشان مي دهد كه حتي قبل از توقف باروري، اسکلت به طور پويا به تغييرات وضعيت تولید مثل پاسخ مي دهد.

علاوه بر این، این یافته‌ها مجدداً تأثیر قابل‌توجهی را که زایمان بر ساختار زن دارد را تأیید می‌کند. به‌طور ساده، شواهدی از تولید مثل برای تمام عمر در استخوان‌ها نوشته می‌شود.

این مطالعه تنها بر روی هفت ماکاک رزوس که به صورت طبیعی فوت شده بودند انجام شد که چهار نفر از آنها ماده بودند، اما حتی در بین این گروه محدود، استخوان‌های فمور (ران) تغییرات نسبی را نشان دادند که فقط با بارداری و شیردهی قابل توضیح است.

در مقایسه با نرها و ماده هایی که در طول زندگی خود تولید مثل کرده بودند، ترکیب استخوانی نسبتاً متفاوتی از جمله محتوای کمتر کلسیم، فسفر و منیزیم را نشان دادند.

تغییرات مشاهده شده در تراکم کلسیم و فسفات با زایمان مرتبط بود، در حالی که کاهش محتوای منیزیم همزمان با شیردهی بود.

نویسندگان مشکوک هستند که نتایج آنها نشانه‌ای از تجزیه استخوان در طول تولیدمثل است، اما برای اطمینان بیشتر به مطالعات بیشتری نیاز است.

نویسندگان می‌نویسند: تشخیص زایمان از بافت‌های معدنی هنوز یک حوزه تحقیقاتی بسیار ناشناخته است که پیامدهای مهمی برای مطالعات تکاملی، حفاظتی و باستان‌شناسی دارد. با این وجود یافته‌های مربوط به تغییرات عنصری استخوان با تولید مثل کاملا همخوانی دارند.

تحقیقات بیشتری مورد نیاز است، ترجیحاً در مورد سایر پستانداران وحشی، تا ببینیم آیا این نتایج در مورد آنها نیز صادق است.

نویسندگان می‌گویند، این امکان وجود دارد که سیگنال مربوط به رویدادهای تولید مثلی و شیر دادن که ما تشخیص داده‌ایم، در جمعیت‌ حیوانات وحشی، با واکنش‌های فیزیولوژیکی به تغییر رژیم‌های غذایی و تغییرات محیط‌ی داده میشود پنهان شده باشد.