تنهایی می تواند خطر ابتلا به دیابت را دو برابر کند

یک مطالعه اخیر نشان داده است که تنهایی با دو برابر شدن خطر ابتلا به دیابت مرتبط است.

به گزارش تکناک، بر اساس تحقیقات اخیر که در Diabetologia، مجله انجمن اروپایی مطالعه دیابت منتشر شده است، احساس تنهایی با خطر بسیار بیشتر ابتلا به دیابت نوع 2 (T2D) مرتبط است.

تعداد فزاینده‌ای از شواهد نشان می‌دهد که بین استرس روانی و احتمال ابتلا به  T2D وجود دارد. تنهایی باعث ایجاد یک حالت پریشانی مداوم و در برخی موارد طولانی مدت می شود که ممکن است پاسخ استرس فیزیولوژیکی بدن را تحریک کند. در حالی که مکانیسم های دقیق ناشناخته است، اعتقاد بر این است که این پاسخ از طریق مکانیسم هایی مانند مقاومت موقت به انسولین ناشی از سطوح بالای هورمون استرس کورتیزول، نقش کلیدی در ایجاد T2D ایفا می کند.

این فرآیند همچنین بر نحوه کنترل رفتار مغز توسط مغز تأثیر می گذارد که منجر به افزایش میل به کربوهیدرات و در نتیجه افزایش سطح قند خون می شود. تحقیقات قبلی تغذیه ناسالم مانند مصرف بیشتر نوشیدنی های شیرین و غذاهای پرچرب و قند را با احساس تنهایی مرتبط دانسته است.

محققان از داده های مطالعه HUNT استفاده کردند که با همکاری مرکز تحقیقات HUNT (دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی، دانشگاه علم و فناوری نروژ) شورای شهرستان تروندلاگ، سازمان بهداشت منطقه ای نروژ مرکزی و موسسه نروژی سلامت عمومی. این پایگاه داده حاوی اطلاعات سلامت (از پرسشنامه های خودگزارشی، معاینات پزشکی و نمونه خون) بیش از 230000 نفر است و از طریق چهار نظرسنجی جمعیتی به دست آمده است.

مفهوم تنهایی از نظرسنجی داده HUNT2 مورد بررسی قرار گرفت که آیا آنها در 2 هفته گذشته احساس تنهایی می کردند یا خیر و در مقیاس چهار درجه ای (“نه”، “کمی”، “تا حدی” و “خیلی زیاد”) اندازه گیری شد. شدت علائم افسردگی با استفاده از یک پرسشنامه تکمیل شده در طول HUNT3 که شامل 7 سوال بود، که هر کدام در مقیاس 0-3 برای مجموع امتیازات 0-21 نمره گذاری شده بودند، ارزیابی شد که نمرات بالاتر نشان دهنده علائم شدیدتر بود. افراد مبتلا به بی خوابی بر اساس پاسخ آنها به این سؤالات شناسایی شدند: “در 3 ماه گذشته چند بار: “در به خواب رفتن در شب مشکل داشتید”، “مکرراً در طول شب از خواب بیدار شدید” و “خیلی زود از خواب بیدار شدید و نتوانستید”. به ترتیب دوباره به خواب بروید. اینها به عنوان بخشی از HUNT3 پرسیده شد و شرکت کنندگان می توانستند یکی از سه پاسخ را انتخاب کنند: «هرگز/به ندرت»، «گاهی» و «چند بار در هفته».

از 24024 نفر، 1179 نفر (4.9درصد) در طول مطالعه (1995-2019) به T2D مبتلا شدند. این افراد بیشتر مرد بودند (59 درصد در مقابل 44 درصد) و میانگین سنی بالاتری (48 سال در مقابل 43 سال) نسبت به افراد بدون T2D داشتند. آنها همچنین بیشتر متاهل بودند (73درصد در مقابل 68درصد) و پایین ترین سطح تحصیلات (35درصد در مقابل 23درصد) را داشتند. 13 درصد از شرکت کنندگان احساس تنهایی را گزارش کردند.

این مطالعه نشان داد که سطوح بالاتر تنهایی به شدت با خطر ابتلا به دیابت  T2D در زمانی که داده ها 20 سال بعد اندازه ‌گیری شد، مرتبط بود. پس از تنظیم سن، جنس و سطح تحصیلات، آن‌ها دریافتند شرکت‌کنندگانی که در پاسخ به این سؤال که آیا احساس تنهایی می‌کنند یا خیر، دو برابر بیشتر از افرادی که احساس تنهایی نمی‌کنند، به T2D مبتلا می‌شوند. تجزیه و تحلیل بیشتر نشان داد که این رابطه با وجود افسردگی، بی خوابی شروع خواب، یا بی خوابی پایانی تغییر نمی کند، اگرچه تیم شواهدی مبنی بر ارتباط با بی خوابی حفظ خواب یافتند.

گرچه مطالعه آنها مکانیسم های دقیق درگیر را بررسی نکرد، محققان خاطرنشان کردند که حمایت اجتماعی، نفوذ و مشارکت ممکن است اثرات مثبتی بر رفتارهای ارتقا دهنده سلامت داشته باشد. به عنوان مثال، مشاوره و حمایت از یک دوست ممکن است بر انتخاب های مربوط به سلامت فرد تأثیر بگذارد و تأثیر مثبتی بر رژیم غذایی، سطح فعالیت بدنی و احساس کلی استرس داشته باشد. روابط اجتماعی کمتر و فقدان این تأثیرات مثبت می تواند افراد تنها را در برابر رفتار آسیب پذیرتر کند که می تواند خطر ابتلا به T2D را افزایش دهد.

محققان توصیه می کنند که تنهایی باید در دستورالعمل های بالینی مربوط به T2D گنجانده شود. آنها می گویند: مهم است که ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی آماده گفتگو در مورد نگرانی های یک فرد در طول مشاوره های بالینی، از جمله در مورد تنهایی و تعامل اجتماعی باشند.

نویسندگان توصیه می‌کنند که تحقیقات بیشتری در مورد مکانیسم‌های موجود در ارتباط بین تنهایی و T2D و همچنین نقش‌های بی‌خوابی و افسردگی انجام شود. آنها نتیجه می‌گیرند: سوالاتی که باید به آنها پاسخ داده شود عبارتند از: میزانی که تنهایی منجر به فعال شدن پاسخ‌های استرس می‌شود، میزان تأثیر تنهایی بر رفتارهای مرتبط با سلامتی، و مهمتر از همه، نحوه تعامل این دو مسیر از نظر افزایش خطر. از T2D.