ایران در جمع ۱۰ کشور پرکار جهان؛ آیا این آمار افتخارآمیز است؟

ایران در سال ۲۰۲۴ و بر اساس آمارهای ارائه شده با میانگین ۴۶.۳ ساعت کار هفتگی در میان ۱۰ کشور نخست جهان از نظر ساعات کار قرار گرفته است.

به گزارش سرویس اخبار داخلی تکناک، این رقم در نگاه نخست می‌تواند نشانه‌ای از تلاش و سخت‌کوشی نیروی کار ایرانی باشد، اما تحلیل دقیق‌تر نشان می‌دهد که «زیاد کار کردن» الزاماً به معنای «بهره‌وری بیشتر» یا «عملکرد اقتصادی بهتر» نیست.

بیشتر بخوانید: جدیدترین آمار اشتغال در ایران اعلام شد + اینفوگرافیک

در رتبه‌بندی منتشرشده، کشورهایی مانند بوتان با ۵۴.۵ ساعت، سودان با ۵۰.۸ ساعت و کنگو و امارات متحده عربی با ۴۸.۷ ساعت در جایگاه‌های بالاتر از ایران قرار دارند. در مقابل، ترکیه با ۴۳.۸ ساعت، ازبکستان با ۴۰.۹ ساعت و بحرین با ۳۹.۵ ساعت کار هفتگی، ساعات کاری کمتری نسبت به ایران دارند. بنابراین، قرار گرفتن ایران در جمع کشورهای پرکار جهان بیش از آنکه به‌تنهایی یک مزیت باشد، پرسشی اساسی درباره رابطه میان زمان کار، دستمزد و بهره‌وری ایجاد می‌کند.

استان های پرکار ایران کدامند؟

نکته مهم دیگر، تفاوت میان استان‌های کشور است. بر اساس تصویر، البرز با حدود ۵۰.۶ ساعت، اردبیل با ۴۹.۹ ساعت، همدان با ۴۸.۸ ساعت و تهران با ۴۷.۴ ساعت، در زمره استان‌هایی هستند که میانگین ساعات کار بالاتری دارند.

این تفاوت‌ها می‌تواند با ساختار اقتصادی استان‌ها، سهم مشاغل خدماتی و صنعتی، اشتغال غیررسمی، الگوی فعالیت‌های اقتصادی و حتی هزینه‌های زندگی ارتباط داشته باشد. در واقع، میانگین ملی ۴۶.۳ ساعت، واقعیت واحدی را برای همه شاغلان ایرانی نشان نمی‌دهد.

بیشتر بخوانید: بهترین شغل های هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶

از منظر اقتصاد ایران، مسئله اصلی این است که آیا افزایش ساعات کار به افزایش متناسب درآمد و تولید منجر می‌شود یا خیر. اگر کارکنان برای جبران کاهش قدرت خرید مجبور به اضافه‌کاری، داشتن شغل دوم یا فعالیت طولانی‌تر باشند، افزایش ساعات کار می‌تواند بیشتر نشانه فشار اقتصادی باشد تا رونق بازار کار. در چنین شرایطی، خستگی، کاهش کیفیت زندگی و افت بهره‌وری بلندمدت نیز می‌تواند هزینه‌های پنهان این الگو باشد.

آماری که نمی تواند افتخارآمیز باشد

بنابراین، جایگاه ایران در میان ۱۰ کشور پرکار جهان نباید صرفاً به‌عنوان افتخاری آماری تفسیر شود. شاخص مهم‌تر برای آینده اقتصاد ایران، میزان تولید و ارزش افزوده‌ای است که در هر ساعت کار ایجاد می‌شود.

سیاست‌گذاری اقتصادی باید به جای تمرکز صرف بر افزایش زمان کار، بر ارتقای بهره‌وری، بهبود فناوری، آموزش نیروی انسانی، ایجاد مشاغل رسمی و افزایش قدرت خرید دستمزدها تمرکز کند. در نهایت، اقتصاد سالم اقتصادی نیست که مردم در آن بیشتر کار کنند؛ اقتصادی است که با زمان کاری معقول، درآمد مناسب و بهره‌وری بالا، زندگی و تولید را هم‌زمان بهبود دهد.