فهرست مطالب
شرکت هوندا با همکاری دو شرکت ژاپنی Taisei و Taisei Rotec در حال توسعه فناوری جدیدی است که امکان شارژ بی‌سیم خودروهای برقی را هنگام حرکت در جاده فراهم می‌کند.
به گزارش سرویس خودروی تکناک، این سامانه با استفاده از میدان مغناطیسی و تجهیزات نصب‌شده در زیر آسفالت، انرژی الکتریکی را بدون نیاز به کابل یا توقف خودرو به باتری منتقل می‌کند. هوندا قصد دارد آزمایش‌های عملی این فناوری را تا پایان سال ۲۰۲۶ آغاز کند و در مرحله نخست، آن را برای کامیون‌های سنگین و صنعت حمل‌ونقل توسعه دهد.
با وجود پیشرفت فناوری خودروهای برقی، مدت‌زمان شارژ باتری همچنان یکی از چالش‌های اصلی استفاده از این خودروها محسوب می‌شود. حتی سریع‌ترین شارژرهای کنونی شرکت BYD برای رساندن ظرفیت باتری به ۹۷ درصد، حدود ۹ دقیقه زمان نیاز دارند. خودروسازان تلاش می‌کنند این زمان را کاهش دهند، اما هوندا این راهکار متفاوت را دنبال می‌کند.
این شرکت توسعه اولیه فناوری را تکمیل کرده است و اکنون برای آغاز آزمایش‌های عملی آماده می‌شود. سامانه جدید با نام «انتقال بی‌سیم پویای انرژی با اتصال مغناطیسی» یا DWPT شناخته می‌شود و تجهیزات اصلی آن در ساختار جاده قرار می‌گیرند.
بیشتر بخوانید: رنو کولیوس ۲۰۲۵ با قیمت اقتصادی وارد بازار شد
فناوری شارژ بی‌سیم خودروهای برقی چگونه کار می‌کند؟
فناوری جدید هوندا برخلاف تصور اولیه، صرفا یک شارژر بی‌سیم بزرگ در زیر آسفالت نیست. این سامانه از سه بخش اصلی تشکیل شده است که با همکاری یکدیگر، انتقال انرژی از زیرساخت جاده به باتری خودرو را امکان‌پذیر می‌کنند.
بخش نخست، سامانه تأمین برق جریان مستقیم است که انرژی مورد نیاز تجهیزات را فراهم می‌کند. بخش دوم شامل مجموعه‌ای از واحدهای انتقال انرژی است که درون جاده نصب می‌شوند و از طریق اتصال جریان مستقیم با یکدیگر ارتباط دارند.
بخش سوم، واحد دریافت‌کننده انرژی است که در قسمت زیرین خودرو قرار می‌گیرد. این قطعه انرژی منتقل‌شده از تجهیزات جاده را دریافت می‌کند و آن را به باتری خودرو می‌رساند. در نتیجه، انتقال برق بدون برقراری تماس فیزیکی میان خودرو و تجهیزات جاده انجام می‌شود.
هوندا قصد دارد این سامانه را ابتدا در خیابان‌ها و مسیرهای پرتردد نصب کند. در این فناوری، میدان الکترومغناطیسی میان تجهیزات جاده و گیرنده خودرو، انتقال انرژی را امکان‌پذیر می‌کند.
برخلاف سیستم‌های انتقال برق در برخی قطارها و متروها که از سیم‌های بالاسری یا تجهیزات تماس مستقیم استفاده می‌کنند، سامانه هوندا به اتصال فیزیکی نیاز ندارد. این ویژگی اصطکاک ناشی از تماس قطعات انتقال برق را حذف می‌کند.
یکی از ویژگی‌های مهم فناوری DWPT، امکان استفاده از آن برای انواع خودروهای تمام‌برقی باتری‌دار است. این سامانه تنها برای خودروهای سواری طراحی نشده است و می‌تواند انرژی مورد نیاز کامیون‌های تجاری سنگین را نیز تأمین کند.
هوندا قصد دارد فناوری جدید را در مرحله نخست در صنایع لجستیک و حمل‌ونقل به کار بگیرد. چنین رویکردی می‌تواند زمان توقف خودروهای سنگین را برای شارژ باتری کاهش دهد و استفاده از ناوگان حمل‌ونقل برقی را آسان‌تر کند.
بیشتر بخوانید: ساخت سیستم شارژ بی‌سیم خودروهای برقی با بازده ۹۸.۵ درصد
تجربه کشورهای مختلف در ساخت جاده‌های شارژ بی‌سیم
ایده شارژ خودروهای برقی هنگام حرکت، پیش‌تر نیز در کشورهای مختلف بررسی شده است. چندین شرکت و مجموعه تحقیقاتی سامانه‌های مشابهی توسعه داده‌اند و برخی پروژه‌ها حتی به مرحله آزمایش در جاده‌های واقعی رسیده‌اند.
در فرانسه، شرکت Electreon با همکاری شرکت بزرگراهی VINCI سامانه شارژ بی‌سیمی را در مسیری به طول ۱٫۵ کیلومتر در نزدیکی پاریس آزمایش کرده است. این پروژه با هدف بررسی امکان انتقال انرژی به خودروهای در حال حرکت اجرا شد.
در این آزمایش، یک کامیون، یک ون، یک خودروی سواری و یک اتوبوس به تجهیزات مخصوص دریافت انرژی مجهز شدند. نتایج اولیه نشان داد که سامانه در بیشترین توان لحظه‌ای می‌تواند بیش از ۳۰۰ کیلووات برق منتقل کند.
آمریکا نیز اجرای پروژه‌های مشابه را آغاز کرده است. شهر دیترویت میزبان یک جاده عمومی مجهز به فناوری شارژ بی‌سیم شده است که امکان بررسی عملکرد چنین زیرساختی را در محیط شهری فراهم می‌کند.
شرکت Stellantis نیز یک سامانه شارژ القایی را در مسیر آزمایشی اختصاصی خود در ایتالیا بررسی کرده است. بریتانیا نیز فناوری بزرگراه‌های برقی را در پروژه‌های مختلف مورد مطالعه قرار داده است.
این نمونه‌ها نشان می‌دهند که ایده تبدیل جاده‌ها به زیرساخت شارژ بی‌سیم، از مرحله طراحی مفهومی فراتر رفته است. با وجود این، توسعه گسترده چنین سامانه‌هایی همچنان به بررسی عملکرد فنی، هزینه اجرا و دوام تجهیزات نیاز دارد.
آزمایش انتقال انرژی ۱۵۰ کیلوواتی در جاده‌ها
هوندا برنامه دارد در ماه‌های پایانی سال ۲۰۲۶ یک مسیر اختصاصی برای آزمایش سامانه DWPT احداث کند. این مسیر برای سنجش عملکرد شارژ بی‌سیم خودروهای برقی در شرایط مختلف و بررسی ایمنی تجهیزات مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
آزمایش‌ها سه بخش مهم خواهند داشت. بخش نخست به ارزیابی عملکرد انتقال انرژی اختصاص دارد. بخش دوم روش‌های کاهش نشت میدان الکترومغناطیسی را بررسی می‌کند و بخش سوم مقاومت تجهیزات نصب‌شده در جاده را در استفاده طولانی‌مدت می‌سنجد.
هوندا برای بررسی دوام سامانه، آزمایشی مشابه عبور یک میلیون بار چرخ خودرو را در نظر گرفته است. در این آزمایش، بار واردشده از هر چرخ معادل ۴۹ کیلونیوتن خواهد بود.
مهندسان با اجرای این بررسی‌ها تلاش می‌کنند از ایمنی واحدهای انتقال انرژی در ساختار جاده اطمینان حاصل کنند. همچنین عملکرد تجهیزات در انتقال پایدار برق و تحمل فشار ناشی از تردد خودروها ارزیابی خواهد شد.
یکی از مهم‌ترین اهداف مرحله بعدی، دستیابی به توان انتقال انرژی حداکثر ۱۵۰ کیلووات است. این میزان توان می‌تواند برای استفاده در خودروهای تجاری سنگین اهمیت داشته باشد.
همچنین هوندا باید بررسی کند که سامانه هنگام حرکت خودروها با سرعت بالا، چه میزان انرژی منتقل می‌کند و آیا انتقال برق در چنین شرایطی پایداری کافی دارد یا خیر.
این خودروساز اعلام کرده است که اطلاعات بیشتری درباره فناوری جدید خود در رویدادهای صنعتی منتشر خواهد کرد. نمایشگاه Japan Mobility Show Bizweek در اواسط اکتبر، نخستین رویدادی است که شرکت برای ارائه اطلاعات بیشتر معرفی کرده است.
با وجود تکمیل مرحله توسعه اولیه، هوندا هنوز تاریخ مشخصی برای بهره‌برداری تجاری یا نصب گسترده سامانه در جاده‌های عمومی اعلام نکرده است.
بیشتر بخوانید: مهم‌ترین خرابی‌های خودرو چیست؟ + علائم هشداردهنده
چالش‌های اقتصادی و فنی شارژ بی‌سیم خودروهای برقی
فناوری شارژ بی‌سیم جاده‌ای با وجود مزایای احتمالی، همچنان با پرسش‌های مهمی روبه‌رو است. یکی از این پرسش‌ها، مسافت لازم برای دریافت مقدار قابل توجهی انرژی در هنگام حرکت خودرو است.
هنوز مشخص نیست خودروهای برقی باید چه مدت یا چه مسافتی را روی جاده‌های مجهز به این تجهیزات طی کنند تا باتری آنها به میزان مناسبی شارژ شود.
بازده انتقال انرژی نیز اهمیت زیادی دارد. مهندسان باید مشخص کنند که چه مقدار از برق تأمین‌شده واقعا به باتری خودرو می‌رسد و افزایش سرعت حرکت چه تأثیری بر عملکرد سامانه دارد.
دوام تجهیزات زیر آسفالت نیز مسئله مهم دیگری است. این زیرساخت باید فشار ناشی از تردد مداوم خودروهای سنگین را تحمل کند و در بلندمدت عملکرد قابل اعتمادی داشته باشد.
هزینه اجرا از دیگر موانع احتمالی توسعه این فناوری محسوب می‌شود. ساخت چنین جاده‌هایی به نصب تجهیزات گران‌قیمت در زیر آسفالت و استفاده از سخت‌افزار سازگار در خودروها نیاز دارد.
علاوه بر هزینه نصب، تأمین پایدار انرژی، نگهداری تجهیزات و تعیین روش پرداخت هزینه برق مصرفی نیز باید بررسی شود. هزینه نهایی استفاده از این سامانه برای رانندگان هنوز مشخص نیست.
موضوع مهم دیگر، توجیه اقتصادی فناوری در مقایسه با ایستگاه‌های شارژ سریع متداول است. شبکه این ایستگاه‌ها همچنان گسترش می‌یابد و باید مشخص شود که مزایای شارژ هنگام حرکت، هزینه زیرساخت پیچیده جاده‌ای را جبران می‌کند یا خیر.
جاده‌های پرتردد حمل بار احتمالا مناسب‌ترین گزینه برای استفاده اولیه از این فناوری خواهند بود. در چنین مسیرهایی، کاهش توقف کامیون‌ها و احتمال استفاده از باتری‌های کوچک‌تر می‌تواند مزایای اقتصادی مهمی ایجاد کند.
سامانه جدید هوندا هنوز برای استفاده گسترده آماده نیست و آزمایش‌های آینده باید عملکرد واقعی آن را مشخص کنند. با وجود این، موفقیت این پروژه می‌تواند زمینه توسعه جاده‌هایی را فراهم کند که خودروهای برقی هنگام حرکت، بدون اتصال کابل و توقف در ایستگاه شارژ، انرژی مورد نیاز خود را دریافت کنند.
