تأثیر مثبت استامینوفن بر درمان بیماری سپسیس

01

از 02

پتانسیل استفاده از نشانگرهای زیستی در درمان

دانشمندان تأکید می‌کنند که شناسایی سطوح بالای هموگلوبین بدون سلول به عنوان یک نشانگر زیستی، که می‌تواند در اولین بستری شدن بیماران در بیمارستان آزمایش شود، یک پیشرفت بزرگ خواهد بود، چرا که می‌تواند به سرعت تعیین شود کدام بیماران مبتلا به سپسیس ممکن است از درمان با استامینوفن بهره‌مند شوند.

مایکل متای، نویسندۀ ارشد این مطالعه گفت: یکی از مشکلات مراقبت‌های ویژه این است که مریضی بیماران خیلی سریع عود می‌کند، به‌ صورتی که ما معمولاً زمانی برای تشخیص اینکه کدام نشانگرهای زیستی به پیش‌بینی انتخاب بهترین درمان کمک می‌کند را نداریم. ما امیدواریم که این یافته‌ها بر ارزش درمانی بالقوۀ استفاده از یک نشانگر زیستی برای کمک به یافتن درمانی موفقیت‌آمیز، مؤثر باشد.

02

از 02

جزئیات آزمایش بالینی

محققان در یک آزمایش بالینی برای آزمایش کامل پتانسیل درمانی استامینوفن در مرحلۀ میانی، 447 بزرگسال مبتلا به سپسیس و اختلال عملکرد اندام تنفسی یا گردش خون را در 40 بیمارستان دانشگاهی ایالات متحده از اکتبر 2021 تا آوریل 2023 مورد بررسی قرار دادند. بیماران به‌صورت تصادفی برای مصرف استامینوفن یا یک دارونما به صورت داخل وریدی هر شش ساعت به مدت پنج روز، انتخاب شدند. سپس محققان به مدت 28 روز بیماران را بررسی کردند تا وضعیت آنها را ببینند. همچنین آنها تجزیه و تحلیل ویژه‌ای را با استفاده از داده‌های بیمارانی که سطح هموگلوبین بدون سلول بالاتر از یک آستانۀ مشخص داشتند را تکمیل کردند. اولویت محققان به‌طور کلی شمردن بیمارانی بود که قادر بودند بدون نیاز به پشتیبانی اعضای بدن مانند تهویۀ مکانیکی یا درمان نارسایی کلیه، زنده بمانند.

محققان به این نتیجه رسیدند که استامینوفن داخل وریدی بدون تفاوت در آسیب کبدی، فشار خون پایین یا سایر عوارض جانبی در مقایسه با بیماران مصرف‌کنندۀ دارونما، برای تمام بیماران مبتلا به سپسیس بی‌خطر است. در میان پیامدهای ثانویه، محققان متوجه شدند که آسیب اندام در گروه مصرف‌کنندۀ استامینوفن به‌طور قابل توجهی کمتر بود.

محققان هنگام بررسی دقیق‌تر بیمارانی که هموگلوبین بدون سلول بالاتری داشتند، به این نتیجه رسیدند که تنها 8 درصد از بیماران در گروه مصرف‌کنندۀ استامینوفن در مقایسه با 23 درصد از بیماران در گروه مصرف‌کنندۀ دارونما به تهویۀ کمکی نیاز داشتند. پس از 28 روز، 12 درصد از بیماران مصرف‌کنندۀ استامینوفن جان خود را از دست دادند و این در مقایسه با 21 درصد بیماران مصرف‌کنندۀ دارونما بود.

در حالی که اثرات پیش‌بینی‌ شدۀ درمان با استامینوفن برای تمام بیماران مبتلا به سپسیس مشخص نشده است، امّا این مطالعه نشان می‌دهد که این دارو برای بیماران بدحال، نویدبخش خواهد بود. البته برای کشف مکانیسم‌ها و تأیید این نتایج به تحقیقات بیشتری نیاز است.