چرا مالش محل درد باعث تسکین آن می‌شود؟

هنگامی که شقیقه‌های خود را فشار می‌دهیم تا سر درد خود را تسکین دهیم یا هنگامی که آرنج خود را بعد از یک ضربه‌غیرمنتظره مالش می‌دهیم، اغلب باعث تسکین ما می‌شود.

به گزارش تکناک، دانشمندان مؤسسه تحقیقات مغزیMcGovern MIT اجرای این پدیده را در مغز موش ها بررسی کرده اند و معتقدند زمانی که این نورون ها در محل درد لمس می شوند، سلول های پاسخ دهنده به درد در مغز خاموش می شوند.

کشف این تیم ، به محققان درک عمیق تری از رابطه پیچیده بین درد و لمس ارائه می دهد و می تواند رهنمون هایی را در مورد درد مزمن در انسان ارائه دهد.

فن وانگ، محقق سازمان مک گاورن، می‌گوید: ما به این موضوع علاقه‌مندیم زیرا این یک تجربه مشترک بین تمام انسان ها است. وقتی قسمتی از بدن شما درد می گیرد، آن را می مالید، درست است؟ ما می دانیم که لمس می تواند درد را از این طریق کاهش دهد. ، او ادامه می دهد، اما مطالعه این پدیده برای دانشمندان علوم اعصاب بسیار دشوار بوده است.

مدل سازی تسکین درد

تسکین درد با لمس کردن ممکن است از نخاع شروع شود، جایی که مطالعات قبلی نورون‌های پاسخ‌دهنده به درد را پیدا کرده‌اند که سیگنال‌های آنها در پاسخ به لمس ضعیف می‌شود. اما اشاراتی وجود دارد که مغز نیز درگیر آن بوده است. وانگ می‌گوید که این جنبه از پاسخ تا حد زیادی ناشناخته مانده است، زیرا بررسی واکنش مغز به محرک‌های دردناک مشکل است. در حقیقت تمام فعالیت‌های عصبی دیگر نیز در مغز اتفاق می‌افتد به ویژه هنگامی که یک حیوان حرکت می‌کند بنابراین تشخیص آنها از یکدیگر دشوار است.

در حالی که تیم او می‌دانست که موش‌ها با پاک کردن صورت خود با پنجه‌هایشان به یک محرک بالقوه دردناک روی گونه پاسخ می‌دهند، نمی‌توانستند واکنش درد خاص در مغز حیوانات را دنبال کنند تا ببینند آیا این مالش به آرام شدن آن کمک می‌کند یا خیر. وانگ توضیح می‌دهد: اگر وقتی حیوانی صورتش را می‌مالد، به مغز نگاه کنید، سیگنال‌های حرکتی و لمسی به طور کامل بر هر سیگنال درد احتمالی غلبه می‌کنند.

او و همکارانش راهی برای دور زدن این مانع پیدا کرده اند. آنها به جای مطالعه اثرات مالش صورت، توجه خود را بر شکل ظریف تری از لمس متمرکز کرده اند: ارتعاشات ملایم ناشی از حرکت سبیل حیوانات. موش‌ها از سبیل‌های خود برای کاوش استفاده می‌کنند و آن‌ها را با حرکتی موزون به جلو و عقب می‌برند تا محیط اطراف خود را احساس کنند. این حرکت گیرنده های لمسی در صورت را فعال می کند و اطلاعات را به صورت سیگنال های ارتعاشی به مغز می فرستد. مغز انسان نیز همان سیگنال های لمسی را دریافت می کند. به عنوان مثال زمانی که یک فرد دست خود را پس از تماس با یک تابه داغ عقب می کشد.

از بین بردن درد

وانگ و همکارانش دریافتند که این حرکت سبیل نحوه واکنش موش ها به گرمای آزاردهنده یا ضربه زدن به صورت را تغییر می دهد که هر دو معمولا منجر به مالش صورت می شوند. او می‌گوید: زمانی که محرک‌های ناخوشایند در حضور تکان‌های ارتعاشی که توسط خود سبیل ها تولید می‌شوند به کار می‌روندپاسخ ها خیلی کمتر هستند. او می‌گوید گاهی اوقات حیواناتی که در حال تکان دادن سبیل خود هستند این محرک‌های دردناک را نادیده می‌گیرند.

در قشر حسی مغز، جایی که سیگنال‌های لمس و درد پردازش می‌شوند، تیم تغییرات سیگنالی را پیدا کردند که به نظر می‌رسد موکد این موضوع باشد. وانگ می‌گوید: سلول‌هایی که ترجیحاً به گرما و ضربه زدن واکنش نشان می‌دهند، زمانی که موش‌ها در حال تکان دادن سبیل هستند، کمتر فعال می‌شوند. آنها کمتر به محرک های دردناک واکنش نشان می دهند. حتی زمانی که حیوانات در حال تکان دادن سبیل های خود در پاسخ به محرک‌های دردناک صورت خود را می‌مالیدند. گروه دریافتند که نورون‌های مغز زمان بیشتری برای اتخاذ الگوهای شلیک مرتبط با آن حرکت مالشی نیاز دارند. هنگامی که یک تحریک درد وجود دارد، معمولاً مسیری که اغلب نورون ها پویا می شوند به سرعت به سمت پاک کردن می رود.

وانگ خاطرنشان می کند که حتی در کسری از ثانیه قبل از اینکه موش های تحریک شده شروع به مالیدن صورت خود کنند، زمانی که حیوانات نسبتاً ساکن هستند، تشخیص اینکه کدام سیگنال های مغزی مربوط به درک گرما و سیخک زدن هستند و کدام سیگنال ها در حرکت سبیل نقش دارند دشوار است. تیم او ابزارهای محاسباتی را برای تفکیک این موارد توسعه داده است و امیدوار است که سایر عصب شناسان از الگوریتم های جدید برای درک داده های خود استفاده کنند.

به نظر می‌رسد که اثرات تکان خوردن سبیل بر سیگنال‌دهی درد به مدار پردازش لمسی اختصاصی بستگی دارد که اطلاعات لمسی را به قشر حسی پیکری مغز که به نام تالاموس شکمی خلفی نیز شناخته می شود می فرستد.

هنگامی که محققان این مسیر را مسدود کردند، تکان خوردن سبیل دیگر پاسخ حیوانات به محرک های دردناک را کاهش نمی داد. وانگ می‌گوید اکنون او و تیمش مشتاق هستند تا یاد بگیرند که چگونه این مدار با سایر بخش‌های مغز برای تعدیل ادراک و پاسخ به محرک‌های دردناک کار می‌کند.

وانگ می گوید که یافته های جدید ممکن است وضعیتی به نام سندرم درد تالاموس را روشن کند که یک اختلال درد مزمن است و می تواند در بیماران پس از سکته مغزی ایجاد شود که بر تالاموس مغز تأثیر می گذارد. او می‌گوید: این گونه سکته‌ها ممکن است عملکرد مدارهای تالاموس را که به طور معمول سیگنال‌های لمسی خالص را ارسال می‌کنند و سیگنال‌های دردناک را به قشر مغز کاهش می‌دهند، مختل کند.