آیا می‌توانیم باز هم موهای پرپشت داشته باشیم؟

اگرچه ما جزء پستانداران هستیم، اما بدیهی است که نسبت به اکثریت آنها کم مو باشیم. بنابراین، آیا این مسئله بدان معناست که ما در مسیر کم مو شدن هستیم و آیا راهی برای بازگرداندن رشد مو وجود دارد؟

به گزارش تک ناک، مقایسه پیشگامانه کدهای ژنتیکی از 62 حیوان شروع به بیان داستان چگونگی کم مو شدن انسان و سایر پستانداران می کند. این مطالعه در مجله eLife در 7 نوامبر منتشر شد.

بر اساس این مطالعه، به نظر می رسد که انسان ها دارای یک ژن از لایه ضخیمی از موهای بدن هستند، اما تکامل آنها را غیرفعال کرده است. همچنین چندین ژن و نواحی ژنومی را شناسایی می کند که به نظر می رسد برای رشد مو بسیار مهم هستند.

این مطالعه در ادامه نشان می دهد که طبیعت حداقل 9 بار از روش های خاصی برای ایجاد مو در پستانداران شاخه های مختلف تکاملی استفاده کرده است. محققان بر این باورند که این بینش ممکن است در نهایت منجر به درمان های جدیدی برای کسانی شود که مشکلات ریزش مو دارند یا تحت شیمی درمانی یا طاسی قرار گرفته اند.

ناتان کلارک، دکترای ژنتیک انسانی می گوید: ما روش خلاقانه ای برای استفاده از تنوع زیستی را در جهت یادگیری در مورد ژنتیک در پیش گرفته ایم. این روش به ما کمک می کند تا مناطقی از ژنوم را مشخص کنیم که به دستیابی چیزی مهم به ما کمک می کند.

رمز و راز ریزش مو

محققان برای کشف معمای ریزش موی پستانداران به دنبال ژن هایی در حیوانات بدون مو بودند که سریعتر از همتایان خود در حیوانات پشمالو رشد کرده بودند.

کلارک گفت: از آنجایی که حیوانات تحت فشار تکاملی برای ریزش مو هستند، ژن‌های رویش مو اهمیت کمتری پیدا می‌کنند. به همین دلیل است که آنها سرعت تغییرات ژنتیکی را که توسط انتخاب طبیعی مجاز است را افزایش می دهند. برخی تغییرات ژنتیکی ممکن است مسئول ریزش مو باشند. برخی دیگر ممکن است پس از توقف رشد مو آسیب جانبی به همراه داشته باشند.

محققان تکنیک های رایانه ای را نیز به کار بردند که می توانست صدها ناحیه ژنومی را به طور همزمان با یکدیگر مقایسه کند تا محققان بتوانند جستجو را انجام دهند. آنها 343598 ناحیه تنظیمی و 19149 ژن را که توسط گونه های مختلف پستانداران مورد مطالعه مشترک بود، مورد بررسی قرار دادند. آنها همچنین احتیاط های لازم را برای نادیده گرفتن مناطق ژنومی که در تکامل سایر ویژگی‌های خاص گونه‌ها، مانند سازگاری‌های آبزی نقش داشتند، رعایت کردند.

به گفته کلارک، موفقیت این روش با این واقعیت نشان داده شد که ژن های شناخته شده مو در این روش کشف شد.همچنین این موضوع نشان می‌دهد که ژن‌های کمتر شناخته شده یافت شده،ممکن است نقش مشابهی در تعیین اینکه آیا یک فرد مو دارد یا نه، داشته باشند.

کلارک و همکارانش در حال حاضر در حال یافتن مناطق ژنومی مرتبط با پیشگیری از سرطان، افزایش طول عمر و درمان سایر بیماری ها با استفاده از همین روش هستند.