کشف داروهایی موثر برای درمان آرتروز

به تازگی در تحقیقاتی نشان داده شده است که داروهای مهارکننده های ژانوس کیناز در درمان آرتروز بسیار موثر هستند.

به گزارش تکناک، داروهای مهارکننده های ژانوس کیناز (JAK) از سال 2012 برای استفاده در بازارهای ایالات متحده تأیید شده اند، اما هنوز هم از نظر درمان آرتروز جدید محسوب می شوند. به دلیل همین تازگی، شواهد دنیای واقعی در مورد این دسته از داروها در مقایسه با درمان‌های شناخته شده، کمیاب تر هستند.

اکنون محققان در ژاپن اقدام مهمی برای تغییر این وضعیت آرتروز (arthritis : type of joint disorder) انجام داده‌اند. آن‌ها با استفاده از داده‌های جامع بیماران نشان داده‌اند که مهارکننده‌های JAK به عنوان یک درمان اولیه آرتروز همانند داروهای موجود، کارآمد هستند، حتی اگر به عنوان یک طرح پشتیبان در نظر گرفته شوند و فقط در صورت عدم موفقیت سایر روش‌ها، استفاده شوند.

محققان در این مطالعه خاطرنشان کردند: بیماران دارای آرتروز، دنیای واقعی در مقایسه با بیمارانی که در آزمایش های کنترل شده و تصادفی انتخاب شدند، ویژگی‌های متفاوتی دارند. بنابراین بررسی اثربخشی و ایمنی مهارکننده‌های JAK در محیط‌های واقعی خیلی مهم است.

دانشمندان با تجزیه و تحلیل داده های 622 بیمار مبتلا به آرتروز از مطالعه کوهورت ANSWER، چهار مهارکننده JAK را ارزیابی کردند. باریسیتینیب (BAR) که در ایالات متحده با نام Olumiant، توفاسیتینیب (TOF) به نام Xeljianz و آپاداسیتینیب (UPA) معروف به Rinvoq شناخته می شود. همچنین آنها پفیسیتینیب (PEF) یا Smyraf را که عمدتاً در ژاپن و آسیای جنوب شرقی موجود است، ارزیابی کردند.

دکتر شینیا هایاشی، سرپرست تیم تحقیقاتی می‌گوید: ما متوجه شدیم که این داروها در اکثر بیماران عالی عمل می کند و اثربخشی و ایمنی هر یک از این مهارکننده‌های JAK در درمان آرتروز تفاوت قابل‌توجهی نداشت.

زمانی که داروهای ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری بیولوژیکی (DMARDS) شکست خورده باشند، از این داروها استفاده می شود.

مهارکننده های JAK سیگنال هایی را که باعث التهاب می شوند، قطع می کنند. در آرتروز، بدن پروتئین های زیادی به نام سیتوکین ها تولید می کند که نقش کلیدی در التهاب دارند. هنگامی که این سیتوکین ها به گیرنده های سلولی ایمنی متصل می شوند، پیامی مبنی بر ساخت بیشتر پروتئین ها داده می شود. مهارکننده های JAK این مسیر پیام رسانی را مسدود می کنند، که این کار پاسخ سیستم ایمنی را آرام تر می کند و به نوبه خود، التهاب دردناک آرتروز را تسکین می دهد.

همچنین مهارکننده‌های JAK برای درمان بیماری‌های پوستی مانند اگزما و ویتیلیگو مؤثر هستند و در حال حاضر حدود ده‌ها نوع مختلف از آنها برای استفاده در ایالات متحده تأیید شده‌اند.

به طور سنتی، اولین درمان برای آرترزو معمولاً تزریق متوترکسات که یک DMARD است، می باشد. سپس اگر داروها کارساز نباشند،یا عوارض جانبی زیادی داشته باشند، ممکن است به بیمار یک مهارکننده خوراکی JAK داده شود. بیماران در این مطالعه به دنبال پاسخ ضعیف به DMARDها، مهارکننده JAK را دریافت کردند.

اما از آنجایی که مهارکننده های JAK یک کلاس جدیدتر از داروها آرترزو هستند، مانند آگونیست های پپتید 1 شبه گلوکاگون (GLP-1) برای کاهش وزن، اغلب پزشکان آنها را به عنوان یک برنامه درمانی پشتیبان در نظر می گیرند. پزشکان معمولا ابتدا داروهای بیولوژیک DMARD را تجویز می کنند، زیرا تحقیقات طولانی مدت بیشتری در این مورد وجود دارد.

محققان با ارزیابی داده ها با استفاده از نظرسنجی های مختلف شاخص دردآرترزو، متوجه شدند که حدود 90٪ از 622 بیمار هنوز پس از شش ماه، استفاده از مهارکننده های JAK خود را ادامه می دهند.

به طور کلی، حدود یک سوم از بیماران شاهد بهبودی آرتروز خود در عرض شش ماه بودند و بیش از 80 درصد آنها فعالیت کم این بیماری را تجربه کردند که در آن علائم تا حد زیادی کنترل می‌شد.

در حالی که محققان می گویند این مطالعه دارای محدودیت هایی مانند یک بازه زمانی کوتاه برای بررسی عوارض جانبی بلندمدت است، و فقدان مطالعاتی که همه کلاس های دارو آرترزو را مقایسه کند، چهار مهارکننده JAK عملکرد مشابهی با یکدیگر داشتند و اثربخشی آنها ثابت کرد که با DMARDهای موجود برابری می کند. یک مطالعه بالینی قبلی نشان داد که آنها کارایی قابل مقایسه ای با مهارکننده های TNF که نوع دیگری از DMARD هستند، داشتند.

این مطالعه در مجله Rheumatology منتشر شد.