بارش شهابی اوریونیدز دوشنبه به اوج می رسد

بارش شهابی اوریونیدز در صبح دوشنبه به اوج خود می‌رسد و باقیمانده‌های دنباله‌دار هالی را به نمایش می‌گذارد.

به گزارش تک‌ناک، این بارش شهابی که با سرعت بالایی حرکت می‌کند، می‌تواند تا 20 شهاب در هر ساعت ایجاد نماید. مشاهده این شهاب‌ها در مناطق تاریک و دور از نور شهرها بهتر خواهد بود.

در طول ماه اکتبر، افرادی که زود بیدار می‌شوند، به دلیل چند بارش شهابی، به ویژه بارش شهابی اوریونیدز، شانس دیدن شهاب‌های بیشتری را دارند. Orionids یکی از بارش‌های شهابی طولانی‌تری می‌باشد که از ۲ اکتبر (۱۱ مهر) تا ۷ نوامبر (۱۷ آبان) قابل مشاهده‌ است.

این بارش شهابی نیز مانند تمام بارش‌ها، اوجی دارد که بهترین زمان برای مشاهده آن است و اغلب در ۲۱ یا ۲۲ اکتبر (۳۰ مهر تا ۱ آبان) رخ می‌دهد. متأسفانه برای بیشتر ما، صورت فلکی اوریون در حال حاضر بعد از نیمه شب طلوع می‌کند، بنابراین دیدن اوریونیدز نیاز به تلاش بیشتری دارد.

بارش‌های شهابی به دلیل دنباله‌های غباری که توسط دنباله‌دارها باقی می‌مانند، ایجاد می‌شوند. وقتی گرمای خورشید بخشی از یخ آنها را به گاز تبدیل می‌کند، جریاناتی که توسط باد خورشیدی به حرکت درمی‌آیند، مقداری گرد و غبار و سنگ‌های ریز را با خود حمل می‌کنند.

فشار باد خورشیدی و تکانه گاز، مسیر ذرات گرد و غبار را تغییر می‌دهند، اما بیشتر آنها خیلی از مدار دنباله‌دار دور نمی‌شوند و یک ابر را ایجاد می‌کنند، که زمین هر سال در همان نقطه به آن برخورد می‌کند.

وقتی این اتفاق رخ می‌دهد، سرعت نسبی بالای ذرات گرد و غبار باعث می‌شود که با درخششی شگفت‌انگیز در جو زمین بسوزند.

اوریونیدز یکی از دو بارش شهابی سالانه تشکیل‌شده از بقایای دنباله‌دار هالی است. با اینکه دنباله‌دار هالی اکنون فراتر از نپتون می‌باشد، هر دو بارش شهابی همچنان ظاهر می‌شوند. هالی به‌ عنوان معروف‌ترین بازدیدکننده‌ منظومه خورشیدی، به اوریونیدز حالتی می‌بخشد که آنها را از سایر بارش‌های شهابی متمایز می‌کند.

شهاب‌ها در یک بارش شهابی، قابل تمایز از نوع معمولی هستند چرا که به نظر می‌رسد از یک نقطه خاص در آسمان تابش می‌کنند. هر بارش شهابی به نام صورت فلکی که این نقطه تابش در آن ظاهر می‌شود، نام‌گذاری شده است. به عنوان مثال برای اوریونیدز این نقطه در اوریون است. به نظر می‌رسد که اوریونیدز از نزدیک‌ترین نقطه شمالی اوریون می‌آید.

این مکان دارای مزیتی است که برای بیشتر نقاط جهان قابل مشاهده است، بالعکس بسیاری از بارش‌های شهابی که فقط در یک نیم‌کره دیده می‌شوند. نشستن در فاصله ۱۰ درجه‌ای از یکی از ستاره‌های معروف و قابل‌شناسایی آسمان، به شما کمک می‌نماید بدانید کجا را نگاه کنید.

اوریون تا اواخر شب بالا نمی‌آید که یکی از معایب این بارش است و بنابراین باید صبح خیلی زود بیدار شوید تا این خرده‌های کیهانی را که در آسمان می‌درخشند، ببینید. این موضوع برای افرادی که در نیمکره جنوبی هستند، سخت‌تر است چون خورشید خیلی زود طلوع می‌کند و حتی در تاریکی، بیشتر شهاب‌ها در شرق در ارتفاع پایین‌تری خواهند بود.

از طرف دیگر، امسال دو جاذبه اضافی وجود دارد. مشتری و مریخ در حال حاضر نزدیک به نقطه تابش اورینیدز قرار دارند و در حالی که منتظر شهاب بعدی هستید، منظره‌های زیادی برای تماشا ارائه می‌دهند. متأسفانه، ماه نیز در نزدیکی خواهد بود و به اندازه‌ای نزدیک به حالت کامل است که دیدن شهاب‌های کم‌نور‌تر را دشوار می‌کند.

هر بارش شهابی شخصیت خاص خود را دارد، که شامل سرعت شهاب‌ها، توزیع روشنایی و گاهی رنگ آنها می‌شود. برخی بارش‌ها به‌ طور فشرده‌ای دسته‌بندی شده‌اند و یک انفجار کوتاه اما شگفت‌انگیز از آتش‌بازی‌ها ارائه می‌دهند. دیگر بارش‌های شهابی به آرامی به اوج می‌رسند و سپس دوباره کاهش می‌یابند. بارش‌های شهابی دیگری نیز هستند که در زمان‌های غیرقابل پیش‌بینی انفجارهایی دارند.

بارش‌های شهابی با نرخ ساعتی ZHR اندازه‌گیری می‌شوند و تعداد شهاب‌هایی است که در آسمان تاریک و درست زیر نقطه تابش دیده می‌شوند. البته نرخ ZHR اوریونیدز با سه بارش شهابی بزرگ سال، یعنی جمنیدها، کوادرانتیدها و پرسییدها، قابل مقایسه نیست. اما در سال‌های اخیر، نرخ ZHR اوریونیدز توسط دوربین‌های مشاهده‌گر بین ۲۵ تا ۳۷ گزارش شده که در اوج‌هایی بوده است که در ۲۱ یا ۲۲ اکتبر رخ داده‌اند.  

اوریونیدز یکی از بارش‌های شهابی طولانی‌تر است و نمایش اکتبر به دلیل همپوشانی با بارش‌های کوچک متعدد تقویت می‌شود، بنابراین حتی اگر اوج را از دست بدهید، ممکن است در صبح‌های بعدی نمایش‌های خوبی ببینید. به‌ عنوان مقایسه، جمنیدهای دسامبر در اوج تعداد شهاب‌های بیشتری دارند، اما برای افرادی که یک یا دو روز دیر کرده‌اند، چیز زیادی ارائه نمی‌دهند.