منطقه ساوت مترو در شهر آتلانتا به زودی میزبان یک پایلوت نمایشی از شبکه حملونقل عمومی کاملاً خودکار خواهد شد که بر پایه خودروهای برقی خودران و مسیرهای هدایتشده اختصاصی فعالیت میکند.
به گزارش سرویس فناوری تکناک، این پروژه با هدف کاهش ازدحام ترافیکی و ارائه ظرفیتی مشابه خطوط ریلی سبک با هزینهای در سطح بلیت اتوبوس طراحی شده است و میکوشد بدون تحمیل هزینههای سنگین زیرساختی و زمان ساخت طولانی، الگوی تازهای از جابهجایی شهری را ارائه دهد.
شرکت Glydways مستقر در کالیفرنیا، اجرای این پروژه را بر عهده دارد و به تازگی عملیات احداث حلقه آزمایشی را آغاز کرده است. مسیر اولیه به طول ۰.۵ مایل معادل ۰.۸ کیلومتر، سامانه ATL SkyTrain را در مرکز همایشهای بینالمللی جورجیا به سالن Gateway Center Arena متصل میکند. این مسیر، نخستین نمونه عملیاتی از «شبکه حملونقل عمومی خودکار» این شرکت در سطح جهان محسوب میشود. شرکت مجری اعلام کرده است که این سرویس آزمایشی عمومی و رایگان، در دسامبر ۲۰۲۶ آغاز به کار خواهد کرد.
مدیران Glydways بر این باور هستند که شهرهای بزرگ به «ظرفیت کاملاً جدید» در شبکه حملونقل نیاز دارند؛ ظرفیتی که با زیرساختهای فعلی رقابت نکند بلکه مکمل آنها باشد. مارک سیگر، همبنیانگذار و مدیرعامل مشترک شرکت در توضیح این رویکرد تأکید کرده است که افزودن خودروهای خودران به خیابانهای موجود، الزاماً مشکل ترافیک را حل نمیکند و حتی ممکن است در برخی شهرها آن را تشدید کند. از دید این شرکت، راهحل مؤثر، ایجاد مسیرهای اختصاصی برای ناوگان خودران است تا تداخل با ترافیک عمومی به صفر برسد.
مطلب پیشنهادی: شبکه ریلی، راهکاری پایدار برای حملونقل شهری و کاهش انتشار کربن
کپسولهای کوچک برقی این سامانه، روی مسیرهای باریک اختصاصی با عرض تقریبی ۲ متر حرکت میکنند و با خودروهای شخصی یا وسایل نقلیه خدماتی درگیر نمیشوند. سامانه کنترل مرکزی مبتنی بر هوش مصنوعی، حرکت خودروها را به صورت ۲۴ ساعته و درخواستی مدیریت میکند. کاربر از طریق یک اپلیکیشن موبایل درخواست سفر را ثبت میکند و سیستم، یک وسیله اختصاصی یا مشترک با همراهان او را اعزام میکند. سفر به صورت مستقیم از مبدأ به مقصد و بدون توقفهای میانی انجام میشود؛ الگویی که از نظر تجربه کاربری به تاکسیهای دربست شباهت دارد اما در قالب حملونقل عمومی عمل میکند.
شرکت Glydways اعلام کرده است که نسخه مقیاسیافته این شبکه حملونقل عمومی خودکار، توان جابهجایی تا ۱۰ هزار نفر در ساعت را در هر مسیر دارد؛ ظرفیتی که با خطوط ریلی سبک برابری میکند. با وجود این، شرکت مدعی است که زیرساخت این سیستم سریعتر و ارزانتر از پروژههای ریلی سنتی اجرا میشود؛ پروژههایی که معمولاً صدها میلیون دلار هزینه و سالها زمان ساخت نیاز دارند. هرچند این شرکت، هزینه دقیق اجرای پایلوت آتلانتا را هنوز منتشر نکرده است.
یکی از ارکان مدل اقتصادی این پروژه، کاهش هزینههای عملیاتی است. این سامانه به راننده انسانی نیاز ندارد و از پیشرانه کاملاً الکتریکی استفاده میکند. مسیر هدایتشده کنترلشده نیز هزینههای نگهداری را کاهش میدهد. مدیران شرکت تأکید کردهاند که بهرهبرداری بدون یارانه و با سطح قیمت بلیت اتوبوس، بخش اصلی مدل کسبوکار آنها است؛ هرچند هنوز جزئیات تعرفه نهایی اعلام نشده است.
پروژه آتلانتا، به عنوان میدان آزمایش جهانی این فناوری در نظر گرفته شده است. اتصال مرکز همایش و سالن رویدادها به ATL SkyTrain، محیطی با تقاضای قابل پیشبینی و کنترلشده ایجاد میکند که برای ارزیابی عملکرد سامانه در شرایط واقعی مناسب است. سازمان حملونقل سریع متروپولیتن آتلانتا، یک مطالعه امکانسنجی را هدایت میکند تا کارایی، ایمنی و صرفه اقتصادی سیستم را بررسی کند و درباره توسعه آن در سایر نقاط منطقه تصمیم بگیرد.
در صورت موفقیت این پایلوت، امکان گسترش مدل به اتصالهای فرودگاهی، مسیرهای رفتوآمد حومهای و کریدورهای پرتردد دیگر وجود خواهد داشت؛ بهویژه در مناطقی که اجرای خطوط ریلی سنتی از نظر مالی توجیهپذیر نیست.
با وجود این، پرسش اصلی درباره این فناوری نیست، بلکه درباره اقتصاد مقیاس است. حرکت خودروهای خودران در خطوط اختصاصی از نظر مهندسی پیچیده نیست، اما تحقق ظرفیت ریلی با هزینه اتوبوسی در عمل نیازمند اثبات پایداری مالی در مقیاس بزرگ است. پایلوت آتلانتا قرار است مشخص کند که این وعده در دنیای واقعی نیز محقق میشود یا خیر.
