عینک‌های هوشمند در محل کار، تهدیدی برای حریم خصوصی یا ابزار آینده؟

عینک‌های هوشمند با وجود تهدیدهای جدی برای حریم خصوصی، باید با قوانین شفاف، اطلاع‌رسانی درباره نحوه استفاده از داده‌ها و حق توقف ضبط، به‌ صورت کنترل‌شده وارد محیط کار شوند.

به‌ گزارش سرویس عینک هوشمند تک‌ناک، آیا عینک‌های هوشمند می‌توانند به کابوسی برای حریم خصوصی تبدیل شوند؟ بله. آیا دولت باید دو سال پیش برای این فناوری چارچوب قانونی تعیین می‌کرد؟ بدون تردید. آیا می‌توان به شرکت‌های سازنده این عینک‌ها اعتماد کرد تا خود مسئولیت تنظیم و نظارت بر عملکرد را بر عهده بگیرند؟ احتمالا خیر. حالا به جلسه صبح دوشنبه در محل کار خود فکر کنید؛ چون احتمال دارد یکی از افراد حاضر در همان اتاق، همین حالا یک جفت عینک هوشمند به چشم داشته باشد. شواهدی که خلاف این را ثابت کند، وجود ندارد. واکنش غریزی و عجولانه معمولا قابل پیش‌بینی است، که شامل تشکیل جلسه اضطراری مدیران، ارسال یک بخشنامه فوری به واحد منابع انسانی برای تدوین مقررات، ممنوعیت استفاده از دستگاه و در نهایت برخورد با فرد خاطی می‌شود. اما صبر کنید؛ نفس عمیقی بکشید. دنیا به آخر نرسیده است. این فناوری تنها زمانی به یک تهدید تبدیل می‌شود که اجازه دهید چنین شود.

حتما بخوانید: عینک‌های هوشمند جدید RayNeo معرفی شدند

آیا عینک‌های هوشمند به حریم خصوصی آسیب می‌زنند؟

عینک‌های هوشمند وارد محیط کار شده‌اند، بدون اینکه همراه خود برنامه‌ای برای حریم خصوصی، سیاست‌گذاری یا دستورالعمل مشخصی داشته باشند. امروز کارکنان، مشتریان و مراجعه‌کنندگان شما از دستگاه‌هایی استفاده می‌کنند که امکان عکاسی، ضبط صدا و تصویر، پخش زنده و ترجمه را دارند. بنابراین، اصل فناوری چیز جدیدی نیست. ما به‌طور مداوم در فضاهای عمومی ضبط می‌شویم، از طریق تلفن‌های همراه و تراکنش‌های بانکی ردیابی می‌شویم و مفهوم حریم خصوصی دیگر مانند گذشته نیست. بنابراین، مسئله اصلی پیش روی مدیران این نیست که آیا باید اجازه استفاده از این عینک‌ها را بدهند یا خیر؛ مسئله این است حالا که این فناوری وارد محیط کار شده است، چگونه باید با آن برخورد کرد.

چه چیزی عینک‌های هوشمند را کاربردی می‌کند؟

فناوری با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و این روند می‌تواند بسیار هیجان‌انگیز باشد. عینک‌های هوشمند حجم عظیمی از داده‌ها را ثبت می‌کنند، بهره‌وری و دسترس‌پذیری را افزایش می‌دهند و به کاربران امکان می‌دهند اطلاعات را در لحظه ثبت کنند، راهنمایی‌های لازم را دریافت نمایند و بدون استفاده از دست با سامانه‌های هوش مصنوعی تعامل داشته باشند. برای مثال، یک تکنسین می‌تواند در حالی که هر دو دست او مشغول کار روی تجهیزات است، فرایند تعمیر را مستند کند.

برای مطالعه بیشتر: یک مخترع عینک هوشمند مسیریاب برای نابینایان ساخت

کارمندی که با اختلال بینایی یا شناختی مواجه است، می‌تواند بخشی از توانایی‌های خود را بازیابد. یک کارآموز می‌تواند از طریق عینک، همان چیزی را ببیند که یک متخصص می‌بیند. حتی در یک رویداد، می‌توان اطلاعات مربوط به افرادی را ذخیره کرد که با آنها آشنا می‌شوید، بدون اینکه مجبور باشید برای یادداشت‌برداری مدام سراغ دفترچه خود بروید. اما تمام این مزایا به یک قابلیت مشترک وابسته‌ هستند: دستگاه باید همیشه آماده ثبت اطلاعات باشد و دقیقا همین ویژگی، سرچشمه اصلی نگرانی است. با وجود این، باید به خاطر داشت که بیشتر این مشکلات قابل حل هستند.

ریسک واقعی عینک‌های هوشمند برای حریم خصوصی

فیلم‌برداری یک کارمند از محیط کار می‌تواند در کسری از ثانیه، حتی بدون قصد قبلی، اطلاعات محرمانه، کدهای اولویت‌دار، مالکیت فکری و سایر داده‌های حساس را به سرورهای شرکت‌های ثالث منتقل کند. متا تایید کرده است که کارکنان شرکت‌های پیمانکار این مجموعه، گاهی محتوای ثبت‌شده توسط عینک‌های هوشمند را بررسی می‌کنند؛ موضوعی که نهاد ناظر بر حفاظت از داده‌های بریتانیا آن را برای حریم خصوصی نگران‌کننده توصیف کرده است. هیچ‌یک از افراد حاضر در جلسه شما با مشتری، رضایت نداده‌اند که محتوای آن جلسه در قاره‌ای دیگر وارد صف بازبینی شود. این مسئله قطعا یک چالش اخلاقی است و رضایت در آن اهمیت دارد. اما برای یافتن راه‌حل، ابتدا باید بدانیم با چه خطری مواجه هستیم.

ما قبلا این مسیر را طی کرده‌ایم

این اولین بار نیست که فناوری جدید، حریم خصوصی و محرمانگی محیط کار را به چالش می‌کشد. زمانی گفته می‌شد تلفن‌های همراه مجهز به دوربین، مفهوم محرمانگی را برای همیشه از بین خواهند برد. بعد نوبت ساعت‌های هوشمند بود که قرار بود تمام جلسات را ضبط کنند. با وجود این‌، امروزه این ابزارها تقریبا در همه تماس‌ها و جلسات آنلاین حضور دارند و دیگر کسی چندان درباره آنها صحبت نمی‌کند. در تمام این موارد، نگرانی اصلی یکسان بود: فناوری جدیدی وارد اتاق شده است که می‌تواند اتفاقات را ثبت کند و داده‌ها را به جایی بفرستد که کنترل مستقیمی بر آن نداریم. راه‌حل نیز همیشه مشابه بوده است؛ ابتدا مکث کردیم، سپس قواعدی برای محل و نحوه استفاده از دستگاه تعیین کردیم، از افراد خواستیم هنگام ضبط اطلاع‌رسانی کنند و برای افرادی که این الزامات را نادیده می‌گرفتند، پیامدهایی در نظر گرفتیم.

عینک‌های هوشمند تنها یک متغیر جدید وارد معادله می‌کنند؛ تشخیص فعال بودن آنها برای دیگران دشوار است. این تفاوت مهم و واقعی است، اما تفاوت در «درجه» است و در «ماهیت» نیست. و مشکلاتی که به درجه مربوط می‌شوند، همچنان با همان سه ابزار مقررات، شفاف‌سازی و پیامدهای مشخص، قابل مدیریت‌ هستند.

چارچوب حریم خصوصی برای عینک‌های هوشمند

اینجا دقیقا همان جایی است که باید مکث کنید. پیش از تدوین یک سیاست ممنوعیت، نگاهی به جیب افرادی بیندازید که قرار است آن سیاست درباره آنها اجرا شود. همه آنها همین حالا دوربین، میکروفون و اتصال زنده به اینترنت را همراه خود دارند و سازمان‌ها سال‌ها است استفاده از این تجهیزات را پذیرفته‌اند. ممنوعیت عینک‌های هوشمند در چنین شرایطی این پیام را منتقل می‌کند که خطر تنها زمانی جدی است که سخت‌افزار برای ما آشنا نباشد. در آمریکا، اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده استفاده از این دستگاه‌ها را در سراسر نیروی انسانی خود ممنوع کرده است. ممکن است استدلال شود که این تصمیم مربوط به یک نهاد اجرای قانون است، اما کافی است به این نکته توجه کنیم که استفاده از دوربین‌های بدنی در بسیاری از سازمان‌های انتظامی اجباری است؛ در این صورت، این استدلال چندان قابل دفاع نخواهد بود.

بیشتر بخوانید: عینک هوشمند ۹۹ دلاری با امکان ترجمه زنده و تشخیص اشیا عرضه شد

از سوی دیگر، قوانین می‌توانند ممنوعیت‌های گسترده ضبط عینک‌های هوشمند را برای کارفرمایان خصوصی به تصمیمی پرریسک تبدیل کنند. قوانین ایالتی و فدرال متعددی از حقوق کارکنان برای مستندسازی موضوعاتی مانند دستمزد، ایمنی و نحوه رفتار در محیط کار حمایت می‌کنند. اگر سیاستی بیش از حد گسترده تدوین کنید تا عینک‌های هوشمند را نیز در بر بگیرد، ممکن است خود سازمان را در معرض چالش حقوقی قرار دهید. مسئله دیگری هم وجود دارد؛ کارکنانی که واقعا به این فناوری نیاز دارند. برخی افراد از عینک‌های هوشمند به‌ عنوان فناوری کمکی استفاده می‌کنند و این موضوع می‌تواند تعهدات قانونی مربوط به فراهم کردن تسهیلات و سازگاری‌های لازم را به دنبال داشته باشد. در این صورت، ممنوعیت شما وارد یک فرایند حقوقی می‌شود که نه برای آن برنامه‌ریزی کرده‌اید و نه بودجه‌ای برای آن در نظر گرفته‌اید؛ همه این‌ موارد بر سر دستگاهی که در محاسبات اولیه شما وجود نداشته است. علاوه بر این، پیام بسیار روشنی به کارکنان ارسال می‌شود: «ما به شما اعتماد نداریم.»

راه‌حل

یک یادداشت از سوی منابع انسانی راه‌حل نیست؛ مشکل را در یک پرونده ثبت می‌کند. نمی‌توان هر موقعیت پیچیده‌ای را با نظارت و برخورد انتظامی حل کرد. تبدیل کردن واحد منابع انسانی به «پلیس هوش مصنوعی» نیز در نهایت هزینه‌ بسیار بیشتری از خود دستگاه به سازمان تحمیل خواهد کرد. به‌جای آن، چهار اقدام زیر را در نظر بگیرید؛ چهار چارچوب حفاظتی که بخشی از مدیریت واقعی هستند:

• ابتدا مشخص کنید دقیقا از چه چیزی محافظت می‌کنید.
  تمرکز نباید روی دستگاه یا متن آیین‌نامه باشد؛ تمرکز باید روی دارایی یا فردی باشد که نیاز به حفاظت دارد: پرونده مشتری، بیمار، اسرار تجاری یا همکاری که رضایت به ضبط نداده است. وقتی چهار یا پنج موردی را که واقعا نباید در سازمان شما ضبط شوند مشخص کنید، چارچوب قانونی تقریبا شکل می‌گیرد؛ چارچوبی که حتی با ورود سخت‌افزارهای جدید در سال آینده نیز کارایی خود را حفظ خواهد کرد. شما همین رویکرد را درباره دستگاه‌های موبایل به کار گرفته‌اید و می‌توانید آن را درباره عینک‌های هوشمند نیز اجرا کنید.
• پیش از وقوع حادثه، موضوع را وارد دستور کار کنید.
  ارتباطات داخلی را جدی بگیرید و فرهنگ سازمانی مناسب ایجاد کنید. این موضوع باید همین حالا در جلسه مدیران مطرح شود، نه اینکه به یک پرونده انضباطی تبدیل شود. مدیران ریسک، حقوقی و منابع انسانی را کنار هم قرار دهید، درباره موضع سازمان تصمیم بگیرید و آن را یک‌بار، شفاف و بدون ابهام اعلام کنید. هر هفته‌ای که تصمیم‌گیری را به تعویق می‌اندازید، به کارکنان اجازه می‌دهید سیاست سازمان را جلسه‌به‌جلسه و موردبه‌مورد تعیین کنند.
• شفاف بگویید داده‌های ضبط‌شده به کجا می‌روند.
  بسیاری از کارکنان تصور می‌کنند محتوای ضبط‌شده روی تلفن همراه خود آنها باقی می‌ماند، اما چنین نیست و اغلب هنگام خرید دستگاه نیز کسی این واقعیت را توضیح نداده است. متا تایید کرده است که کارکنان پیمانکار گاهی محتوای ثبت‌شده توسط عینک‌های هوشمند این شرکت را بررسی می‌کنند. اگر کارکنان از این سازوکار مطلع باشند، احتمالا از ضبط جلسات مشتریان اجتناب می‌کنند و دیگر نیازی به برخورد انضباطی نخواهد بود.
• به همه حق توقف ضبط را بدهید.
  هر فرد حاضر در جلسه باید بتواند درخواست توقف ضبط را مطرح کند و مدیران نیز بدون بحث از این درخواست حمایت کنند. این ساده‌ترین و موثرترین چارچوب حفاظتی است، چرا که درباره مشتری، همکار و حتی مدیری که عینک هوشمند به چشم دارد، یکسان عمل می‌کند و اجرای آن نیز هیچ هزینه‌ای برای سازمان ندارد.

مرتبط: وقتی عینک متا به تهدیدی برای حریم خصوصی محیط‌کار تبدیل می‌شود

نتیجه نهایی

عینک‌های هوشمند در صورت وجود قوانین شفاف، می‌توانند ضریب بهره‌وری و توانمندسازی کارکنان باشند، اما وقتی افراد مجبور شوند درباره مجاز یا غیرمجاز بودن استفاده از آنها حدس بزنند، به یک تهدید برای حریم خصوصی تبدیل می‌شوند. زمانی تصور می‌کردیم ماشین‌حساب قرار است جامعه را نابود کند، چنین نشد. حالا نیز می‌توان این لحظه را به فرصتی برای ایجاد چارچوبی بهتر تبدیل کرد. انتظار نداشته باشید دولت به این زودی‌ها وارد عمل شود؛ سرعت عملکرد دولت‌ها را همه می‌دانیم. اگر رویکرد شما کنترل و ممنوعیت باشد، نتیجه چیزی جز نمایش ظاهری رعایت مقررات نخواهد بود. اما اگر فناوری را بپذیرید و برای آن چارچوب حفاظتی مناسبی ایجاد کنید، می‌توانید هم از مزایای بهره‌وری و دسترس‌پذیری آن استفاده کنید و هم نیروی کاری داشته باشید که آن‌قدر به سازمان اعتماد دارد که هنگام بروز مشکل، آن را پنهان نکند و درباره‌ آن صحبت کند.