چگونه جلوی ردیابی اپلیکیشن‌های اندروید را بگیریم؟

بعضی از اپلیکیشن‌های اندروید برای ارائه خدمات به اطلاعاتی مثل موقعیت مکانی، مخاطبین، دوربین یا میکروفون دسترسی دارند.

مشکل زمانی شروع می‌شود که یک برنامه بدون نیاز واقعی، اطلاعات بیشتری از آنچه برای عملکردش لازم است جمع‌آوری کند یا فعالیت‌های کاربر را برای اهداف تبلیغاتی زیر نظر بگیرد.

به گزارش تکناک، برای جلوگیری از ردیابی اپلیکیشن‌های اندروید لازم نیست تمام برنامه‌ها را حذف کنید یا گوشی را از اینترنت خارج کنید. با چند تغییر در تنظیمات گوشی می‌توانید دسترسی برنامه‌ها به اطلاعات شخصی را کنترل کنید، ردیابی موقعیت مکانی را محدود کنید و میزان جمع‌آوری داده‌ها برای تبلیغات را کاهش دهید.

در این راهنما، روش‌های کاربردی برای افزایش امنیت گوشی اندروید و حفظ حریم خصوصی اندروید را بررسی می‌کنیم. مسیر تنظیمات ممکن است با توجه به نسخه اندروید، مدل گوشی و رابط کاربری سازنده کمی متفاوت باشد؛ بنابراین اگر نام یک گزینه دقیقاً با توضیحات مطابقت نداشت، عبارت مربوط به آن را در بخش جست‌وجوی تنظیمات گوشی وارد کنید.

اپلیکیشن‌های اندروید چگونه اطلاعات کاربران را جمع‌آوری می‌کنند؟

هر اپلیکیشن برای اجرا به مجموعه‌ای از داده‌ها نیاز دارد، اما میزان دسترسی برنامه‌ها یکسان نیست. یک اپلیکیشن مسیریابی به موقعیت مکانی نیاز دارد، درحالی‌که یک ماشین‌حساب ساده معمولاً دلیلی برای دسترسی به مخاطبین یا میکروفون ندارد.

اطلاعات کاربران از مسیرهای مختلفی جمع‌آوری می‌شوند؛ از مجوزهایی که هنگام نصب یا اجرای برنامه تأیید می‌کنید تا شناسه‌های تبلیغاتی، داده‌های استفاده از اپلیکیشن و اطلاعاتی که به سرورهای شرکت سازنده ارسال می‌شوند. برای جلوگیری از جمع‌آوری اطلاعات توسط اپلیکیشن‌ها، ابتدا باید بدانید هر کدام از این روش‌ها چگونه کار می‌کنند.

نقش مجوزهای اپلیکیشن در دسترسی به اطلاعات شخصی

مجوزهای اندروید مشخص می‌کنند که یک اپلیکیشن تحت چه شرایطی می‌تواند به قابلیت‌ها یا داده‌های خاص گوشی دسترسی داشته باشد. این مجوزها ممکن است مربوط به دوربین، میکروفون، مخاطبین، فایل‌ها یا موقعیت مکانی باشند.

برای نمونه، اگر یک اپلیکیشن ویرایش عکس برای ثبت تصویر به دوربین نیاز داشته باشد، دسترسی به دوربین منطقی است. اما اگر همان برنامه درخواست دسترسی دائمی به موقعیت مکانی یا فهرست مخاطبین را مطرح کند، بهتر است دلیل آن را بررسی کنید.

برای کنترل دسترسی اپلیکیشن‌ها می‌توانید مجوزهای غیرضروری را لغو کنید یا در مواردی که اندروید اجازه می‌دهد، دسترسی را فقط هنگام استفاده از برنامه فعال نگه دارید. البته لغو بعضی مجوزها ممکن است باعث شود بخشی از قابلیت‌های برنامه از کار بیفتد.

نکته مهم این است که مجوزها تمام مسیرهای جمع‌آوری داده را پوشش نمی‌دهند. یک اپلیکیشن همچنان ممکن است اطلاعاتی را که در اختیارش قرار می‌دهید، داده‌های مربوط به استفاده از سرویس یا اطلاعات فنی دستگاه را جمع‌آوری کند. به همین خاطر، بررسی مجوزها باید در کنار توجه به سیاست حریم خصوصی و اعتبار سازنده برنامه انجام شود.

ردیابی تبلیغاتی و ساخت پروفایل رفتاری کاربران

ردیابی فقط به دسترسی دوربین، میکروفون یا GPS محدود نیست. بعضی از شرکت‌ها با استفاده از شناسه‌های تبلیغاتی، فعالیت کاربران در اپلیکیشن‌ها و داده‌های مربوط به تعامل آن‌ها با محتوا، اطلاعاتی برای نمایش تبلیغات مرتبط‌تر جمع‌آوری می‌کنند.

این داده‌ها ممکن است شامل تبلیغاتی باشند که روی آن‌ها کلیک کرده‌اید، محصولات مورد توجه شما یا موضوعاتی که بیشتر دنبال می‌کنید. ترکیب چنین اطلاعاتی می‌تواند به ایجاد پروفایل رفتاری کاربران منجر شود؛ یعنی تصویری از علایق و الگوهای استفاده شما که برای تبلیغات هدفمند به کار می‌رود.

برای کاهش این نوع ردیابی، می‌توانید تنظیمات تبلیغاتی اندروید را بررسی کنید، شناسه تبلیغاتی را حذف کنید و دسترسی برنامه‌ها به داده‌های غیرضروری را محدود نگه دارید. این اقدامات احتمال استفاده از برخی شناسه‌ها را کاهش می‌دهند، اما لزوماً تمام روش‌های ردیابی را متوقف نمی‌کنند؛ زیرا شرکت‌ها ممکن است از حساب کاربری، کوکی‌ها یا شناسه‌های دیگری هم استفاده کنند.

تفاوت دسترسی‌های ضروری و غیرضروری برنامه‌ها

برای تصمیم‌گیری درباره مجوزها، فقط به تعداد دسترسی‌های یک برنامه توجه نکنید. مهم‌تر از آن، ارتباط هر مجوز با عملکرد اصلی اپلیکیشن است.

برای مثال، یک پیام‌رسان ممکن است برای تماس صوتی و تصویری به میکروفون و دوربین نیاز داشته باشد. دسترسی به مخاطبین نیز برای پیدا کردن دوستان کاربرد دارد، اما اگر تمایلی به همگام‌سازی مخاطبین ندارید، می‌توانید این مجوز را غیرفعال کنید و شماره افراد را در صورت نیاز دستی وارد کنید.

هنگام بررسی مجوزها، این معیارها را در نظر بگیرید:

• ضروری: دسترسی مستقیماً برای قابلیت اصلی برنامه لازم است؛ مانند دسترسی دوربین برای اپلیکیشن عکاسی.
• وابسته به قابلیت انتخابی: دسترسی فقط برای بخشی از امکانات برنامه نیاز است؛ مانند موقعیت مکانی هنگام ثبت آدرس روی عکس.
• غیرضروری یا مشکوک: ارتباط روشنی میان مجوز و عملکرد برنامه وجود ندارد یا درخواست دسترسی بیش از حد گسترده است.

اگر دلیل یک مجوز مشخص نیست، ابتدا آن را غیرفعال کنید و عملکرد برنامه را بسنجید. در صورت بروز مشکل، می‌توانید درباره ضرورت آن تصمیم دقیق‌تری بگیرید.

مرتبط: ۵ جایگزین قدرتمند برای فروشگاه گوگل پلی در اندروید + تصویر

بررسی و مدیریت دسترسی اپلیکیشن‌ها در اندروید

اگر مدت زیادی است مجوزهای گوشی را بررسی نکرده‌اید، بهتر است از همین بخش شروع کنید. ممکن است برنامه‌هایی روی گوشی داشته باشید که مدت‌هاست از آن‌ها استفاده نمی‌کنید، اما همچنان به اطلاعاتی مثل مخاطبین یا موقعیت مکانی دسترسی دارند.

مدیریت دسترسی اپلیکیشن‌ها در اندروید از دو مسیر اصلی انجام می‌شود: مشاهده مجوزها بر اساس نوع دسترسی و بررسی مجوزهای هر برنامه به‌صورت جداگانه. روش اول برای پیدا کردن تمام برنامه‌هایی مناسب است که به یک داده مشخص دسترسی دارند؛ روش دوم زمانی کاربرد دارد که بخواهید وضعیت یک اپلیکیشن خاص را بررسی کنید.

مشاهده دسترسی‌ها از طریق مدیر مجوزهای اندروید

اندروید بخشی برای مشاهده و کنترل مجوزهای برنامه‌ها دارد که معمولاً با نام Permission Manager یا «مدیر مجوزها» شناخته می‌شود. در این قسمت، دسترسی‌ها بر اساس نوع اطلاعات دسته‌بندی شده‌اند؛ بنابراین به‌جای بررسی تک‌تک برنامه‌ها، می‌توانید تمام اپلیکیشن‌های دارای یک مجوز مشخص را ببینید.

برای دسترسی به این بخش، مراحل زیر را دنبال کنید:

1. وارد Settings (تنظیمات) گوشی شوید.
2. بخش Security & privacy (امنیت و حریم خصوصی) یا Privacy (حریم خصوصی) را باز کنید. نام و محل این گزینه در نسخه‌های مختلف اندروید متفاوت است.
3. وارد Permission manager (مدیر مجوزها) شوید.
4. یکی از دسته‌ها مانند Location، Camera، Microphone یا Contacts را انتخاب کنید.
5. فهرست برنامه‌هایی را که مجوز مربوط را دارند بررسی کنید.
6. برنامه موردنظر را انتخاب کنید و سطح دسترسی آن را تغییر دهید.

در بعضی گوشی‌ها، مدیر مجوزها مستقیماً در بخش Privacy قرار دارد و در برخی مدل‌ها باید از مسیر Security & privacy وارد آن شوید.

هنگام بررسی فهرست، به برنامه‌هایی توجه کنید که برای مدت طولانی از آن‌ها استفاده نکرده‌اید یا ارتباط مجوزشان با عملکرد اصلی مشخص نیست. اگر یک اپلیکیشن به دسترسی دائمی نیاز ندارد، سطح مجوز آن را کاهش دهید یا دسترسی را کاملاً لغو کنید.

بررسی مجوزها در صفحه اطلاعات هر اپلیکیشن

گاهی می‌خواهید فقط یک برنامه را بررسی کنید؛ مثلاً اپلیکیشنی که اخیراً نصب کرده‌اید یا مصرف باتری و اینترنت آن بیشتر از حد انتظار است. در این شرایط، ورود به صفحه اطلاعات همان برنامه سریع‌تر خواهد بود.

برای این کار:

1. آیکون اپلیکیشن را در صفحه اصلی یا فهرست برنامه‌ها پیدا کنید.
2. انگشت خود را روی آیکون نگه دارید.
3. گزینه App info (اطلاعات برنامه) را انتخاب کنید.
4. وارد بخش Permissions (مجوزها) شوید.
5. مجوزهای فعال و غیرفعال را بررسی کنید و موارد غیرضروری را تغییر دهید.

در برخی گوشی‌ها، همین صفحه از مسیر Settings و سپس Apps نیز در دسترس است.

به وضعیت مجوزهای حساس مانند دوربین، میکروفون، مخاطبین و موقعیت مکانی توجه بیشتری داشته باشید. اگر برنامه‌ای را فقط گاهی باز می‌کنید، نیازی نیست بدون دلیل دسترسی دائمی به این اطلاعات داشته باشد.

محدود کردن دسترسی برنامه‌ها به دوربین و میکروفون

دوربین و میکروفون از حساس‌ترین بخش‌های گوشی هستند. دسترسی به آن‌ها ممکن است برای تماس تصویری، ضبط صدا یا گرفتن عکس ضروری باشد، اما بسیاری از اپلیکیشن‌ها فقط در شرایط خاص به این قابلیت‌ها نیاز دارند.

برای محدود کردن دسترسی برنامه‌ها به دوربین و میکروفون، ابتدا وارد Permission manager شوید و گزینه Camera یا Microphone را انتخاب کنید. سپس فهرست برنامه‌های مجاز را بررسی کنید و مجوز اپلیکیشن‌هایی را که نیازی به این دسترسی ندارند، روی حالت عدم اجازه قرار دهید.

در نسخه‌های جدید اندروید، بسته به نوع برنامه، گزینه‌هایی مانند Allow only while using the app یا «فقط هنگام استفاده از برنامه» نیز وجود دارند. اگر برنامه برای عملکرد خود به دوربین یا میکروفون نیاز دارد، این گزینه معمولاً انتخاب مناسب‌تری از دسترسی دائمی است.

راه دیگری هم برای افزایش کنترل وجود دارد. در بسیاری از گوشی‌های دارای اندروید ۱۲ یا نسخه‌های جدیدتر، کلیدهای سراسری دسترسی به دوربین و میکروفون در تنظیمات سریع (Quick Settings) یا بخش Privacy قرار دارند. با خاموش کردن این کلیدها، دسترسی برنامه‌ها به این سخت‌افزارها به‌صورت کلی محدود می‌شود؛ البته محل گزینه‌ها و نحوه عملکرد آن‌ها ممکن است در نسخه‌های مختلف متفاوت باشد.

در اندرویدهای جدید، هنگام استفاده برنامه از دوربین یا میکروفون، معمولاً نشانگر سبزی در بالای صفحه ظاهر می‌شود. با بررسی آن می‌توانید متوجه شوید که یکی از این قابلیت‌ها در حال استفاده است. این نشانگر به‌تنهایی به معنای جاسوسی نیست، اما اگر استفاده‌ای غیرمنتظره مشاهده کردید، مجوزهای برنامه را بررسی کنید.

کنترل دسترسی اپلیکیشن‌ها به مخاطبین

فهرست مخاطبین فقط شامل نام و شماره تلفن نیست؛ ممکن است اطلاعات کاری، خانوادگی و ارتباط شما با افراد دیگر را نیز در بر بگیرد. اعطای دسترسی به این فهرست به یک اپلیکیشن، بسته به نحوه عملکرد و سیاست‌های آن، می‌تواند امکان پردازش این اطلاعات را فراهم کند.

برای بررسی دسترسی برنامه‌ها به مخاطبین، از بخش Permission manager گزینه Contacts را انتخاب کنید. سپس برنامه‌هایی را که اجازه مشاهده مخاطبین دارند، بررسی کنید.

اگر یک اپلیکیشن برای قابلیت اصلی خود به مخاطبین نیاز ندارد، مجوز آن را لغو کنید. برای نمونه، یک بازی آفلاین معمولاً برای اجرای مراحل بازی نیازی به خواندن فهرست مخاطبین ندارد.

در پیام‌رسان‌ها و برنامه‌های تماس، غیرفعال کردن این مجوز ممکن است قابلیت پیدا کردن دوستان یا همگام‌سازی خودکار شماره‌ها را محدود کند. اگر فقط گاهی به این قابلیت نیاز دارید، می‌توانید دسترسی را هنگام استفاده از آن فعال کنید؛ البته این امکان به نسخه اندروید و نوع مجوز بستگی دارد.

انتخاب دسترسی موقت یا دسترسی هنگام استفاده از برنامه

لازم نیست برای استفاده از هر قابلیت، مجوز را برای همیشه فعال نگه دارید. اندروید در بسیاری از موارد اجازه می‌دهد سطح دسترسی را متناسب با نیازتان انتخاب کنید.

بسته به نوع مجوز و نسخه سیستم‌عامل، ممکن است گزینه‌های زیر را ببینید:

• Allow all the time (همیشه مجاز): برنامه در صورت پشتیبانی از این نوع مجوز می‌تواند حتی در پس‌زمینه به داده مربوط دسترسی داشته باشد.
• Allow only while using the app (فقط هنگام استفاده از برنامه): دسترسی به زمانی محدود می‌شود که برنامه در حال استفاده است؛ تعریف دقیق «هنگام استفاده» به نوع مجوز و رفتار برنامه بستگی دارد.
• Ask every time (هر بار سؤال شود): در مجوزهای پشتیبانی‌شده، برنامه برای هر بار دسترسی باید اجازه بگیرد.
• Don’t allow (اجازه داده نشود): دسترسی مربوط غیرفعال می‌شود.

برای دوربین و میکروفون، دسترسی هنگام استفاده یا اجازه موردی می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. درباره موقعیت مکانی نیز اگر برنامه فقط هنگام مسیریابی به آن نیاز دارد، معمولاً لازم نیست گزینه دسترسی دائمی را انتخاب کنید.

مرتبط: ۵ ویژگی مخفی که با انتشار نسخه بتای دوم اندروید ۱۷ فاش شد!

محدود کردن دسترسی برنامه‌ها به موقعیت مکانی

موقعیت مکانی یکی از اطلاعاتی است که می‌تواند الگوی رفت‌وآمد، مکان‌های پرتردد و بخشی از عادت‌های روزانه شما را آشکار کند. اپلیکیشن‌های مسیریابی، تاکسی اینترنتی و هواشناسی ممکن است برای ارائه خدمات به این داده نیاز داشته باشند، اما بسیاری از برنامه‌ها بدون دسترسی دائمی به موقعیت مکانی هم کار می‌کنند.

برای محدود کردن ردیابی برنامه‌ها از طریق موقعیت مکانی، بهتر است ابتدا برنامه‌های دارای مجوز دائمی را شناسایی کنید، سپس دقت موقعیت و شرایط دسترسی هر برنامه را تغییر دهید. خاموش کردن کامل Location هم امکان‌پذیر است، اما ممکن است مسیریابی، پیدا کردن گوشی و بعضی قابلیت‌های وابسته به مکان را مختل کند.

شناسایی اپلیکیشن‌های دارای دسترسی دائمی به موقعیت مکانی

برای پیدا کردن برنامه‌هایی که می‌توانند در پس‌زمینه به موقعیت مکانی دسترسی داشته باشند، وارد تنظیمات گوشی شوید و از مسیر Privacy یا Location، بخش مجوزهای موقعیت مکانی برنامه‌ها را باز کنید.

در بعضی نسخه‌ها، باید وارد Permission manager و سپس Location شوید. در این قسمت معمولاً برنامه‌ها بر اساس سطح دسترسی دسته‌بندی می‌شوند.

به‌ویژه این موارد را بررسی کنید:

• برنامه‌هایی که گزینه Allow all the time برای آن‌ها فعال است.
• اپلیکیشن‌هایی که دیگر از آن‌ها استفاده نمی‌کنید.
• برنامه‌هایی که عملکرد اصلی آن‌ها ارتباط مشخصی با موقعیت مکانی ندارد.
• اپلیکیشن‌هایی که با وجود استفاده محدود، به دسترسی دائمی نیاز دارند.

برای نمونه، اگر یک اپلیکیشن خرید اینترنتی به موقعیت مکانی دائمی دسترسی دارد، بررسی کنید که آیا واقعاً به این سطح از دسترسی نیاز دارد یا انتخاب دستی نشانی هنگام ثبت سفارش کافی است.

خاموش کردن موقعیت مکانی دقیق

موقعیت مکانی دقیق (Precise location) به برنامه اجازه می‌دهد مکان شما را با جزئیات بیشتری مشخص کند. این قابلیت برای مسیریابی و پیدا کردن نشانی‌های نزدیک کاربرد دارد، اما همه برنامه‌ها به چنین دقتی نیاز ندارند.

برای غیرفعال کردن آن:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Location را باز کنید.
3. وارد مجوزهای برنامه موردنظر شوید.
4. در صورت نمایش گزینه Use precise location، آن را خاموش کنید.

با این تغییر، برنامه در صورت پشتیبانی اندروید و تنظیمات مربوط، به‌جای موقعیت دقیق، اطلاعات مکانی تقریبی دریافت می‌کند.

برای اپلیکیشن هواشناسی، نمایش اخبار محلی یا پیشنهادهای مربوط به یک منطقه، موقعیت تقریبی ممکن است کافی باشد. در مقابل، اگر از برنامه‌ای برای مسیریابی لحظه‌ای استفاده می‌کنید، غیرفعال کردن موقعیت دقیق می‌تواند دقت مسیر را کاهش دهد.

توجه داشته باشید که این تنظیم فقط دقت داده مکانی قابل دسترس از این مجوز را محدود می‌کند و لزوماً تمام روش‌های احتمالی تشخیص موقعیت، مانند اطلاعات شبکه یا داده‌هایی که کاربر مستقیماً وارد می‌کند، را از بین نمی‌برد.

انتخاب موقعیت مکانی تقریبی برای برنامه‌ها

اگر یک برنامه به محل دقیق حضور شما نیاز ندارد، انتخاب موقعیت مکانی تقریبی گزینه مناسب‌تری است. در این حالت، برنامه به‌جای دریافت موقعیت با جزئیات بالا، محدوده‌ای کلی‌تر از مکان شما را دریافت می‌کند.

برای فعال کردن این حالت، وارد صفحه اطلاعات برنامه شوید و بخش Permissions و سپس Location را باز کنید. اگر گزینه Use precise location فعال است، آن را خاموش کنید و سطح دسترسی برنامه را نیز متناسب با نیاز خود انتخاب کنید.

این تنظیم برای برنامه‌هایی مانند هواشناسی، بعضی سرویس‌های خبری و اپلیکیشن‌هایی که محتوای منطقه‌ای نمایش می‌دهند، معمولاً کافی است. البته میزان دقت واقعی به نسخه اندروید و نحوه استفاده برنامه از داده‌های مکانی بستگی دارد.

موقعیت تقریبی به معنای ناشناس ماندن کامل نیست. اگر برنامه اطلاعات دیگری مانند نشانی واردشده، حساب کاربری یا سوابق استفاده را داشته باشد، ممکن است بتواند بخشی از اطلاعات مکانی شما را از مسیرهای دیگر به دست آورد.

قطع دسترسی موقعیت مکانی اپلیکیشن‌های غیرضروری

پس از بررسی سطح دسترسی، نوبت به برنامه‌هایی می‌رسد که اساساً نیازی به موقعیت مکانی ندارند. در صفحه Location permissions، این برنامه‌ها را انتخاب کنید و مجوز آن‌ها را روی Don’t allow قرار دهید.

پیش از لغو مجوز، عملکرد برنامه را در نظر بگیرید. ممکن است یک اپلیکیشن پرداخت برای پیدا کردن شعب نزدیک یا یک برنامه سفارش غذا برای ثبت نشانی از اطلاعات مکانی استفاده کند؛ بااین‌حال، این قابلیت‌ها همیشه به دسترسی دائمی نیاز ندارند.

اگر فقط در شرایط خاص به مکان‌یابی نیاز دارید، می‌توانید هنگام استفاده از قابلیت مربوط، مجوز را فعال کنید و پس از پایان کار دوباره آن را محدود کنید.

برای قطع کلی دسترسی برنامه‌ها به سرویس موقعیت مکانی گوشی نیز می‌توانید کلید Location را از تنظیمات سریع یا بخش تنظیمات اصلی خاموش کنید. این روش گسترده‌تر است و ممکن است عملکرد سرویس‌های ضروری و برنامه‌های وابسته به مکان را تحت تأثیر قرار دهد.

مرتبط: هر آنچه باید در مورد تنظیمات دولوپر آپشن (Developer Options) اندروید بدانید!

غیرفعال کردن اسکن وای‌فای و بلوتوث

خاموش کردن Wi-Fi یا Bluetooth از پنل تنظیمات سریع، همیشه به معنای غیرفعال شدن تمام فرایندهای اسکن مرتبط با موقعیت مکانی نیست. در برخی نسخه‌های اندروید، تنظیمات جداگانه‌ای وجود دارد که به سرویس‌های مکانی اجازه می‌دهد برای تخمین موقعیت دستگاه، شبکه‌های وای‌فای یا دستگاه‌های بلوتوث اطراف را اسکن کنند.

این قابلیت‌ها ممکن است حتی زمانی که اتصال معمول وای‌فای یا بلوتوث خاموش است، برای کمک به مکان‌یابی فعال باشند؛ البته رفتار دقیق آن‌ها به نسخه اندروید، سازنده گوشی و تنظیمات سیستم بستگی دارد.

بررسی سرویس‌های موقعیت مکانی اندروید

برای دسترسی به این تنظیمات، وارد Settings شوید و بخش Location را باز کنید. سپس دنبال گزینه‌هایی مانند Location services، Location accuracy یا Wi-Fi scanning و Bluetooth scanning بگردید.

در بعضی گوشی‌ها، تنظیمات اسکن در مسیر Location services قرار دارند و در برخی دیگر نام یا محل متفاوتی دارند. اگر پیدا کردن گزینه‌ها دشوار است، عبارت‌های Wi-Fi scanning یا Bluetooth scanning را در جست‌وجوی تنظیمات وارد کنید.

پیش از تغییر تنظیمات، در نظر داشته باشید که سرویس‌های مکانی فقط برای ردیابی تبلیغاتی استفاده نمی‌شوند. آن‌ها می‌توانند به پیدا کردن موقعیت در محیط‌های داخلی یا مکان‌هایی که دریافت سیگنال GPS ضعیف است نیز کمک کنند.

خاموش کردن اسکن وای‌فای

برای غیرفعال کردن اسکن وای‌فای، در صورت وجود این گزینه، مسیر زیر را دنبال کنید:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Location را باز کنید.
3. گزینه Location services یا تنظیمات مشابه را انتخاب کنید.
4. وارد Wi-Fi scanning شوید.
5. کلید اسکن را خاموش کنید.

پس از این تغییر، سرویس‌های وابسته به اسکن وای‌فای دیگر نمی‌توانند از این قابلیت برای کمک به تخمین موقعیت استفاده کنند. این کار به معنای خاموش شدن اتصال وای‌فای نیست؛ اتصال به شبکه‌های ذخیره‌شده و استفاده عادی از اینترنت، در صورت روشن بودن Wi-Fi، همچنان امکان‌پذیر است.

ممکن است در بعضی گوشی‌ها این گزینه وجود نداشته باشد یا نام آن متفاوت باشد. در چنین شرایطی، از جست‌وجوی داخلی تنظیمات استفاده کنید.

خاموش کردن اسکن بلوتوث

برای غیرفعال کردن اسکن بلوتوث نیز باید تنظیمات مربوط به موقعیت مکانی را بررسی کنید:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Location یا Location services را باز کنید.
3. گزینه Bluetooth scanning را پیدا کنید.
4. کلید مربوط را خاموش کنید.

این تنظیم با خاموش کردن کلید اصلی Bluetooth تفاوت دارد. اسکن بلوتوث به سرویس‌های مکانی اجازه می‌دهد از دستگاه‌های بلوتوث اطراف برای تخمین موقعیت استفاده کنند، درحالی‌که اتصال بلوتوث برای هدفون، ساعت هوشمند یا سایر لوازم جانبی کاربردهای جداگانه‌ای دارد.

اگر به مکان‌یابی مبتنی بر بلوتوث نیاز ندارید، غیرفعال کردن اسکن می‌تواند یکی از اقدامات تکمیلی برای محدود کردن جمع‌آوری داده‌های مکانی باشد. البته این تغییر به‌تنهایی مانع تمام روش‌های شناسایی موقعیت یا ردیابی اپلیکیشن‌ها نمی‌شود.

تأثیر غیرفعال کردن اسکن بر دقت موقعیت مکانی

خاموش کردن اسکن وای‌فای و بلوتوث ممکن است دقت مکان‌یابی را در محیط‌های بسته، ساختمان‌های بزرگ یا مکان‌هایی با سیگنال ضعیف GPS کاهش دهد. در چنین شرایطی، گوشی ممکن است برای تعیین موقعیت بیشتر به GPS یا منابع مکانی دیگر متکی باشد.

اگر بیشتر از مسیریابی دقیق استفاده می‌کنید، بهتر است تأثیر این تغییر را در عمل بررسی کنید. در مقابل، اگر به قابلیت‌های مکانی حساسیت زیادی ندارید و ترجیح می‌دهید جمع‌آوری داده‌های مرتبط با موقعیت را محدود کنید، خاموش کردن این گزینه‌ها می‌تواند انتخاب مناسبی باشد.

این تنظیمات را می‌توانید مستقل از هم تغییر دهید؛ برای مثال، اسکن وای‌فای را خاموش کنید و اسکن بلوتوث را فعال نگه دارید، اگر یکی از قابلیت‌ها برای استفاده روزانه شما ضروری است.

مرتبط: اندروید مدیریت اتصال ماهواره‌ای را متمرکز می‌ کند

کاهش ردیابی تبلیغاتی در گوشی اندروید

حتی اگر دسترسی اپلیکیشن‌ها به دوربین، میکروفون و موقعیت مکانی را محدود کرده باشید، ممکن است همچنان تبلیغاتی ببینید که با علایق و فعالیت‌های قبلی شما ارتباط دارند. این تبلیغات می‌توانند بر اساس شناسه‌های تبلیغاتی، اطلاعات حساب کاربری، فعالیت در سرویس‌های مختلف یا داده‌هایی که خودتان در اختیار برنامه‌ها قرار می‌دهید، نمایش داده شوند.

برای کاهش این نوع ردیابی، تنظیمات تبلیغاتی اندروید را بررسی کنید. گزینه‌های موجود به نسخه سیستم‌عامل و خدمات گوگل روی گوشی بستگی دارند؛ بنابراین ممکن است نام یا محل آن‌ها در دستگاه شما متفاوت باشد.

خاموش کردن تبلیغات شخصی‌سازی‌شده

تبلیغات شخصی‌سازی‌شده بر اساس اطلاعاتی مانند علایق احتمالی و فعالیت‌های قبلی کاربر انتخاب می‌شوند. غیرفعال کردن این قابلیت می‌تواند استفاده از بعضی داده‌ها برای شخصی‌سازی تبلیغات را محدود کند، اما لزوماً نمایش تبلیغات را متوقف نمی‌کند.

برای بررسی تنظیمات مربوط به تبلیغات:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Google را باز کنید.
3. گزینه‌هایی مانند All services یا Ads را بررسی کنید.
4. اگر تنظیمات تبلیغات شخصی‌سازی‌شده یا موضوعات تبلیغاتی در دسترس بود، آن را متناسب با ترجیح خود تغییر دهید.

در برخی نسخه‌ها، تنظیمات تبلیغات از طریق بخش Privacy یا حساب گوگل قابل دسترسی است. ممکن است گزینه‌ای با عنوان Ad privacy نیز ببینید که کنترل‌هایی برای موضوعات تبلیغاتی، پیشنهادهای اپلیکیشن‌ها و اندازه‌گیری تبلیغات دارد.

این تنظیمات با یکدیگر تفاوت دارند. غیرفعال کردن یک قابلیت تبلیغاتی الزاماً تمام روش‌های شخصی‌سازی را متوقف نمی‌کند. اگر هدف شما جلوگیری از جاسوسی اپلیکیشن‌های اندروید است، بهتر است این مرحله را در کنار مدیریت مجوزها و بررسی رفتار برنامه‌ها انجام دهید.

حذف شناسه تبلیغاتی

شناسه تبلیغاتی (Advertising ID) شناسه‌ای است که در خدمات پشتیبانی‌شده برای اهداف تبلیغاتی و اندازه‌گیری عملکرد تبلیغات به کار می‌رود. حذف آن می‌تواند استفاده از این شناسه را محدود کند، اما به معنای حذف تمام اطلاعات مرتبط با شما نیست.

در نسخه‌های جدید اندروید، معمولاً می‌توانید این گزینه را از مسیر زیر پیدا کنید:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Google را باز کنید.
3. به قسمت All services یا تنظیمات تبلیغات بروید.
4. گزینه Ads را انتخاب کنید.
5. اگر گزینه Delete advertising ID نمایش داده شد، آن را انتخاب کنید و مراحل تأیید را انجام دهید.

در بعضی نسخه‌ها، مسیر یا نام گزینه متفاوت است. اگر این گزینه را پیدا نکردید، عبارت Advertising ID را در جست‌وجوی تنظیمات وارد کنید.

حذف شناسه تبلیغاتی ممکن است استفاده از آن را برای شخصی‌سازی یا اندازه‌گیری تبلیغات محدود کند، اما برنامه‌ها همچنان می‌توانند از اطلاعات دیگری که در اختیار دارند استفاده کنند. برای نمونه، اگر وارد حساب کاربری یک سرویس شده باشید، فعالیت‌های ثبت‌شده در همان حساب ممکن است همچنان برای ارائه پیشنهادهای شخصی‌سازی‌شده به کار بروند.

تفاوت حذف و بازنشانی شناسه تبلیغاتی

حذف شناسه تبلیغاتی و بازنشانی آن دو اقدام متفاوت هستند. انتخاب میان این دو گزینه به نسخه اندروید و امکاناتی بستگی دارد که گوشی در اختیار شما قرار می‌دهد.

اگر گزینه حذف شناسه تبلیغاتی در گوشی شما وجود دارد و قصدتان کاهش استفاده از این شناسه است، حذف آن انتخاب مستقیم‌تری محسوب می‌شود. بازنشانی بیشتر زمانی کاربرد دارد که بخواهید شناسه قبلی را با شناسه دیگری جایگزین کنید.

در هر دو حالت، نباید انتظار داشته باشید که تمام تبلیغات هدفمند یا روش‌های جمع‌آوری اطلاعات متوقف شوند. بعضی از اپلیکیشن‌ها از روش‌های دیگری برای تحلیل رفتار کاربران استفاده می‌کنند.

محدودیت تنظیمات تبلیغاتی در حفاظت از داده‌های شخصی

تنظیمات تبلیغاتی فقط بخشی از مسئله حریم خصوصی را پوشش می‌دهند. برای نمونه، ممکن است شناسه تبلیغاتی را حذف کرده باشید، اما یک اپلیکیشن همچنان اطلاعاتی را که هنگام ثبت‌نام وارد کرده‌اید یا داده‌های مربوط به استفاده از سرویس را پردازش کند.

برای حفاظت از داده‌های شخصی، چند اقدام را در کنار هم انجام دهید:

• دسترسی اپلیکیشن‌ها به مخاطبین، دوربین، میکروفون و موقعیت مکانی را بررسی کنید.
• مجوزهای غیرضروری را لغو کنید.
• تنظیمات تبلیغاتی حساب گوگل و اپلیکیشن‌های پرکاربرد را بررسی کنید.
• سیاست حریم خصوصی برنامه‌های ناشناس یا کم‌اعتبار را پیش از استفاده بخوانید.
• اطلاعات حساس را در اپلیکیشن‌هایی که دلیل مشخصی برای دریافت آن‌ها ندارند، وارد نکنید.

اگر یک برنامه بدون نیاز مشخصی اطلاعات زیادی درخواست می‌کند، صرفاً به تغییر تنظیمات تبلیغاتی اکتفا نکنید. در چنین شرایطی، استفاده از جایگزین معتبرتر ممکن است تصمیم مناسب‌تری باشد.

مرتبط: افشای جاسوسی فیسبوک از کاربران اندروید با دورزدن حالت ناشناس

محدود کردن فعالیت اپلیکیشن‌ها در پس‌زمینه

بعضی برنامه‌ها حتی زمانی که صفحه آن‌ها را بسته‌اید، فعالیت‌هایی مانند همگام‌سازی اطلاعات، دریافت داده از اینترنت یا به‌روزرسانی محتوا را ادامه می‌دهند. این فعالیت‌ها همیشه نشانه ردیابی نیستند؛ برای مثال، پیام‌رسان‌ها برای دریافت پیام‌های جدید به فعالیت‌های پس‌زمینه نیاز دارند.

بااین‌حال، اگر اپلیکیشنی بدون نیاز مشخص منابع زیادی مصرف می‌کند، محدود کردن فعالیت پس‌زمینه آن می‌تواند به کاهش مصرف باتری و کنترل بهتر رفتار برنامه کمک کند. این اقدام ممکن است میزان فعالیت شبکه‌ای برنامه را هم کاهش دهد، اما تضمینی برای توقف جمع‌آوری تمام داده‌ها نیست.

بررسی مصرف باتری و فعالیت پس‌زمینه برنامه‌ها

برای شناسایی برنامه‌هایی که بیش از حد در پس‌زمینه فعال هستند، وارد تنظیمات گوشی شوید و بخش Battery را باز کنید. در این قسمت، بسته به نسخه اندروید، می‌توانید مصرف باتری اپلیکیشن‌ها را مشاهده کنید.

برنامه‌هایی را که سهم زیادی از مصرف باتری دارند یا با وجود استفاده محدود، فعالیت پس‌زمینه قابل توجهی نشان می‌دهند، بررسی کنید. البته مصرف بالای باتری به‌تنهایی نشانه رفتار مشکوک نیست؛ برنامه‌های مسیریابی، تماس تصویری، پخش موسیقی و همگام‌سازی ابری ممکن است به‌طور طبیعی انرژی بیشتری مصرف کنند.

برای بررسی دقیق‌تر:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Battery یا Battery usage را باز کنید.
3. فهرست مصرف باتری برنامه‌ها را بررسی کنید.
4. اپلیکیشن موردنظر را انتخاب کنید.
5. در صورت وجود اطلاعات مربوط به مصرف پس‌زمینه، آن را با مدت استفاده واقعی خود مقایسه کنید.

اگر برنامه‌ای را به‌ندرت باز می‌کنید، اما مصرف پس‌زمینه آن بالاست، تنظیمات باتری و مجوزهایش را بررسی کنید. در صورت نیاز می‌توانید فعالیت آن را محدود کنید یا اگر کاربردی ندارد، برنامه را حذف کنید.

اعمال محدودیت باتری برای اپلیکیشن‌های غیرضروری

در بسیاری از گوشی‌های اندروید، امکان محدود کردن فعالیت پس‌زمینه از طریق تنظیمات باتری هر اپلیکیشن وجود دارد. بسته به دستگاه، گزینه‌هایی مانند Unrestricted، Optimized و Restricted یا تنظیمات مشابه نمایش داده می‌شوند.

برای اعمال محدودیت:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Apps را باز کنید.
3. اپلیکیشن موردنظر را انتخاب کنید.
4. وارد App battery usage یا بخش مربوط به مصرف باتری شوید.
5. اگر گزینه Background usage یا تنظیمات مشابه وجود دارد، محدودیت مناسب را انتخاب کنید.

در حالت محدودشده، ممکن است برنامه نتواند مانند قبل در پس‌زمینه فعالیت کند. این وضعیت برای بازی‌های آفلاین، ابزارهای کم‌استفاده و برنامه‌هایی که نیازی به به‌روزرسانی مداوم ندارند، می‌تواند مناسب باشد.

البته تنظیمات گوشی‌های مختلف یکسان نیست. بعضی سازندگان محدودیت‌های بیشتری برای اجرای پس‌زمینه اعمال می‌کنند و برخی دیگر امکان کنترل جزئی‌تری در اختیار کاربر قرار می‌دهند.

تأثیر محدودیت پس‌زمینه بر اعلان‌ها و همگام‌سازی

محدود کردن فعالیت پس‌زمینه ممکن است باعث شود اعلان‌ها با تأخیر برسند یا همگام‌سازی اطلاعات تا زمان باز کردن برنامه انجام نشود. این موضوع به‌ویژه در پیام‌رسان‌ها، ایمیل‌ها، برنامه‌های بانکی و ابزارهای کاری اهمیت دارد.

برای مثال، اگر یک پیام‌رسان را در حالت محدودشده قرار دهید، ممکن است دریافت پیام‌ها یا تماس‌های اینترنتی آن با اختلال مواجه شود. در اپلیکیشن‌های ابری نیز همگام‌سازی فایل‌ها ممکن است به زمان باز شدن برنامه موکول شود.

بهتر است برای برنامه‌های ضروری، تنظیمات بهینه‌سازی باتری را در حالت پیش‌فرض یا وضعیت مناسب نگه دارید. محدودیت شدید را بیشتر برای اپلیکیشن‌هایی در نظر بگیرید که به اعلان فوری یا همگام‌سازی دائمی نیاز ندارند.

اگر پس از اعمال محدودیت متوجه شدید اعلان مهمی را از دست می‌دهید، تنظیمات باتری همان برنامه را دوباره بررسی کنید.

مرتبط: گوگل انتشار نسخه بتای QPR2 2 اندروید ۱۶ را تأیید کرد

تنظیمات امنیت و حریم خصوصی در گوشی‌های سامسونگ

گوشی‌های سامسونگ علاوه بر تنظیمات عمومی اندروید، امکاناتی برای مدیریت مصرف باتری و کنترل فعالیت اپلیکیشن‌ها دارند. نام و محل این قابلیت‌ها ممکن است با توجه به مدل گوشی، نسخه اندروید و نسخه One UI متفاوت باشد.

برای تنظیمات حریم خصوصی گوشی در سامسونگ، می‌توانید از بخش Security and privacy مجوزها را بررسی کنید و در بخش Battery، برنامه‌هایی را که فعالیت پس‌زمینه غیرضروری دارند، محدود کنید.

بررسی دسترسی‌ها در بخش امنیت و حریم خصوصی

برای مشاهده تنظیمات امنیتی و مجوزهای برنامه‌ها در گوشی سامسونگ، مراحل زیر را انجام دهید:

1. وارد Settings شوید.
2. گزینه Security and privacy را باز کنید.
3. بخش Privacy یا تنظیمات مربوط به مجوزها را بررسی کنید.
4. وارد Permission manager شوید، اگر این گزینه در نسخه گوشی شما وجود دارد.
5. دسترسی برنامه‌ها به موقعیت مکانی، دوربین، میکروفون و مخاطبین را بررسی کنید.

در بعضی نسخه‌های One UI، گزینه‌های امنیتی و حریم خصوصی در بخش‌های جداگانه قرار دارند. اگر مسیر گفته‌شده با گوشی شما مطابقت ندارد، عبارت‌هایی مانند Permission manager یا Privacy را در جست‌وجوی تنظیمات وارد کنید.

همچنین می‌توانید هشدارهای مربوط به استفاده از مجوزهای حساس و داشبورد حریم خصوصی را بررسی کنید. این بخش‌ها، در نسخه‌های پشتیبانی‌شده، اطلاعاتی درباره دسترسی برنامه‌ها به داده‌های حساس در اختیار شما قرار می‌دهند.

فعال کردن به خواب بردن اپلیکیشن‌های استفاده‌نشده

قابلیت به خواب بردن اپلیکیشن‌های استفاده‌نشده در گوشی‌های سامسونگ می‌تواند فعالیت بعضی برنامه‌های کم‌استفاده را محدود کند. این قابلیت به مدیریت مصرف باتری کمک می‌کند و در برخی شرایط، فعالیت پس‌زمینه اپلیکیشن‌ها را نیز کاهش می‌دهد.

برای بررسی آن:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Battery یا Battery and device care را باز کنید؛ نام این قسمت به نسخه One UI بستگی دارد.
3. گزینه Background usage limits را پیدا کنید.
4. در صورت وجود، گزینه Put unused apps to sleep یا گزینه مشابه را فعال کنید.

با فعال شدن این قابلیت، گوشی می‌تواند اپلیکیشن‌هایی را که برای مدتی استفاده نشده‌اند، به حالت خواب ببرد. زمان تشخیص کم‌استفاده بودن و جزئیات عملکرد این قابلیت ممکن است با نسخه نرم‌افزار متفاوت باشد.

اگر برنامه‌ای برای دریافت اعلان‌های فوری یا همگام‌سازی مداوم اهمیت دارد، وضعیت آن را پس از فعال کردن این قابلیت بررسی کنید. قرار گرفتن خودکار یک برنامه در حالت خواب لزوماً به این معنا نیست که تمام فعالیت‌های آن متوقف می‌شود یا همه مجوزهایش لغو شده‌اند.

تفاوت برنامه‌های در حال خواب و خواب عمیق

در گوشی‌های سامسونگ، دو وضعیت رایج برای مدیریت فعالیت برنامه‌ها وجود دارد: برنامه‌های در حال خواب (Sleeping apps) و برنامه‌های در حال خواب عمیق (Deep sleeping apps). هر دو برای کاهش فعالیت برنامه‌های کم‌استفاده طراحی شده‌اند، اما شدت محدودیت آن‌ها متفاوت است.

در حالت خواب عمیق، ممکن است اعلان‌ها یا همگام‌سازی خودکار برنامه متوقف شود. بنابراین، بهتر است این وضعیت را برای اپلیکیشن‌هایی انتخاب کنید که نیازی به اجرای دائمی ندارند.

توجه داشته باشید که خواب عمیق با لغو مجوزها یا حذف برنامه تفاوت دارد. اگر یک اپلیکیشن به دوربین یا موقعیت مکانی مجوز داشته باشد، قرار گرفتن در حالت خواب عمیق لزوماً آن مجوز را حذف نمی‌کند.

انتخاب برنامه‌های مناسب برای محدودیت استفاده در پس‌زمینه

برای انتخاب برنامه‌هایی که باید در حالت خواب یا خواب عمیق قرار بگیرند، میزان استفاده و اهمیت فعالیت پس‌زمینه آن‌ها را در نظر بگیرید.

بازی‌های آفلاین، اپلیکیشن‌های ویرایش عکس که فقط هنگام استفاده به کار می‌روند و ابزارهای کم‌استفاده معمولاً گزینه‌های مناسبی هستند. در مقابل، قرار دادن پیام‌رسان‌ها، برنامه‌های دریافت کد تأیید، ابزارهای کاری حساس به زمان یا اپلیکیشن‌های موردنیاز برای هشدارهای فوری در خواب عمیق می‌تواند مشکل‌ساز شود.

برای مدیریت این فهرست در گوشی سامسونگ:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Battery یا Battery and device care را باز کنید.
3. به Background usage limits بروید.
4. فهرست Sleeping apps و Deep sleeping apps را بررسی کنید.
5. برنامه‌هایی را که نباید محدود شوند، از فهرست مربوط خارج کنید.

اگر برنامه‌ای پس از قرار گرفتن در حالت خواب عمیق به‌درستی کار نمی‌کند، ابتدا آن را از این فهرست خارج کنید و سپس اعلان‌ها و همگام‌سازی آن را آزمایش کنید.

مرتبط: فعال‌سازی نگران کننده خودکار هوش مصنوعی جمنای گوگل در اپلیکیشن‌های اندروید

اقدامات تکمیلی برای حفاظت از اطلاعات شخصی

تغییر مجوزها و تنظیمات تبلیغاتی بخش مهمی از افزایش امنیت گوشی است، اما نگهداری تعداد زیادی اپلیکیشن غیرضروری یا نصب برنامه‌های ناشناس می‌تواند همچنان خطراتی ایجاد کند. برای کاهش این خطرها، بهتر است هر چند وقت یک‌بار وضعیت برنامه‌های نصب‌شده را بررسی کنید و فقط اپلیکیشن‌هایی را نگه دارید که واقعاً به آن‌ها نیاز دارید.

حذف اپلیکیشن‌های بلااستفاده و ناشناس

برنامه‌هایی که دیگر از آن‌ها استفاده نمی‌کنید، ممکن است همچنان فضای ذخیره‌سازی اشغال کنند، به‌روزرسانی دریافت کنند یا در شرایطی فعالیت پس‌زمینه داشته باشند. حذف برنامه‌های غیرضروری، تعداد اپلیکیشن‌هایی را که باید مدیریت کنید کاهش می‌دهد.

برای حذف یک برنامه:

1. وارد Settings شوید.
2. بخش Apps را باز کنید.
3. اپلیکیشن موردنظر را انتخاب کنید.
4. گزینه Uninstall را بزنید و حذف آن را تأیید کنید.

اگر برنامه‌ای ناشناس است و دلیل نصب آن را به یاد نمی‌آورید، ابتدا نام و سازنده آن را بررسی کنید. برخی برنامه‌ها اجزای سیستمی هستند و حذف یا غیرفعال کردن آن‌ها ممکن است عملکرد گوشی را مختل کند. در مورد این برنامه‌ها، بدون اطمینان اقدام به حذف نکنید.

برای نصب برنامه‌های جدید نیز ترجیحاً از فروشگاه‌های معتبر استفاده کنید و نام توسعه‌دهنده، توضیحات برنامه و مجوزهای درخواستی را بررسی کنید. نصب از منبع معتبر خطر را کاهش می‌دهد، اما به‌تنهایی امنیت کامل برنامه را تضمین نمی‌کند.

بازبینی مجوزها پس از نصب یا به‌روزرسانی برنامه‌ها

پس از نصب یک اپلیکیشن جدید، معمولاً هنگام استفاده از قابلیت‌های خاص آن، درخواست مجوز نمایش داده می‌شود. بهتر است پیش از تأیید، بررسی کنید که دسترسی درخواستی با عملکرد برنامه ارتباط دارد یا نه.

همین بررسی را پس از به‌روزرسانی‌های مهم نیز انجام دهید؛ به‌خصوص اگر برنامه قابلیت جدیدی اضافه کرده یا رفتار آن تغییر کرده است. به‌روزرسانی‌ها ممکن است تنظیمات و امکانات تازه‌ای به همراه داشته باشند، اما هر به‌روزرسانی الزاماً مجوزهای قبلی را تغییر نمی‌دهد.

اگر یک اپلیکیشن بدون دلیل مشخصی مجوز تازه‌ای درخواست کرد، می‌توانید درخواست را رد کنید و عملکرد برنامه را بسنجید. در صورتی که قابلیت اصلی آن بدون مجوز کار نمی‌کند، توضیحات توسعه‌دهنده را بررسی کنید تا مشخص شود دسترسی واقعاً ضروری است یا خیر.

بررسی دوره‌ای تنظیمات حریم خصوصی گوشی

برای حفظ حریم خصوصی، لازم نیست هر روز تمام تنظیمات گوشی را بررسی کنید. یک بازبینی دوره‌ای می‌تواند برای شناسایی مجوزهای غیرضروری و برنامه‌های کم‌استفاده کافی باشد. پس از نصب چند برنامه جدید یا تغییر تنظیمات اصلی نیز بهتر است وضعیت دسترسی‌ها را دوباره بررسی کنید.

در این بازبینی، موارد زیر را در نظر بگیرید:

• مجوزهای حساس دوربین، میکروفون، مخاطبین و موقعیت مکانی را بررسی کنید.
• دسترسی دائمی به موقعیت مکانی را فقط برای برنامه‌های ضروری نگه دارید.
• وضعیت اسکن وای‌فای و بلوتوث را متناسب با نیاز خود تنظیم کنید.
• تنظیمات تبلیغاتی و شناسه تبلیغاتی را بررسی کنید.
• مصرف باتری و فعالیت پس‌زمینه برنامه‌های پرمصرف را بسنجید.
• اپلیکیشن‌های ناشناس و بلااستفاده را حذف کنید.
• به‌روزرسانی‌های امنیتی اندروید و برنامه‌ها را نصب کنید.

ترکیب این اقدامات، کنترل بیشتری بر اطلاعاتی که اپلیکیشن‌ها می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند، فراهم می‌کند. بااین‌حال، هیچ تنظیم واحدی نمی‌تواند تمام روش‌های جمع‌آوری داده را متوقف کند؛ انتخاب برنامه‌های معتبر و توجه به اطلاعاتی که در آن‌ها وارد می‌کنید، همچنان اهمیت دارد.

سوالات متداول