چین در حال توسعه قطار فوقسریع به نام «T-Flight» است که میتواند با سرعتی بالاتر از هواپیمای مسافربری بوئینگ ۷۳۷ حرکت کند و چشماندازی تازه از آینده حملونقل ارائه دهد.
به گزارش سرویس فناوری تکناک این قطار پیشرفته که بر پایه فناوری شناوری مغناطیسی یا مگلو طراحی شده، قادر است به سرعتی در حدود ۹۶۵ کیلومتر بر ساعت برسد. در صورت عملیاتی شدن، T-Flight میتواند زمان سفر میان شهرهای بزرگ چین را به کمتر از دو ساعت کاهش دهد و جایگزینی جدی برای پروازهای داخلی کوتاهبرد باشد.
قطار T-Flight با الهام از ایدههای مطرحشده در پروژه هایپرلوپ طراحی شده است و درون لولههایی با فشار هوای بسیار پایین حرکت میکند. کاهش فشار هوا در این لولهها باعث کم شدن مقاومت هوا و اصطکاک میشود و شرایط لازم برای دستیابی به سرعتهای نزدیک به مافوقصوت را فراهم میکند.
آزمایشهای اولیه نتایج امیدوارکنندهای داشتهاند، اما این پروژه همچنان با چالشهای فنی و مالی قابلتوجهی روبهرو است. با این حال، سابقه جاهطلبانه چین در توسعه راهآهنهای پرسرعت باعث شده بسیاری این طرح را گامی مهم در تحول حملونقل دوربرد بدانند.
هسته اصلی طراحی T-Flight بر فناوری مگلو استوار است. در این فناوری، قطار بهوسیله میدانهای مغناطیسی قدرتمند از سطح ریل جدا میشود و بدون تماس فیزیکی حرکت میکند. این شناوری مغناطیسی اصطکاک مکانیکی را تقریباً به صفر میرساند.
گزارشها نشان میدهد که در T-Flight از دو روش مکمل استفاده میشود: سامانه تعلیق الکترومغناطیسی که قطار را به ریلهای فلزی جذب میکند و سامانه تعلیق الکترودینامیکی که با استفاده از آهنرباهای ابررسانا، قطار را از ریل دفع میکند. ترکیب این فناوریها امکان دستیابی به سرعتهایی را فراهم میکند که پیشتر برای حملونقل ریلی غیرقابل تصور بود.
در فوریه ۲۰۲۴، T-Flight در جریان آزمایشها روی مسیری کوتاه به طول حدود دو کیلومتر، به سرعت ۶۲۳ کیلومتر بر ساعت دست یافت. رسانه دولتی چین اعلام کرد که نتایج این آزمایشها نشان دادهاند سامانه تعلیق و عملکرد کلی قطار با اهداف از پیش تعیینشده پروژه همخوانی دارد. مرحله بعدی آزمایشها قرار است روی مسیری حدود ۶۰ کیلومتری انجام شود و هدف آن دستیابی به سرعتی نزدیک به هزار کیلومتر بر ساعت است.
یکی از نوآوریهای کلیدی T-Flight، استفاده از لولههای کمفشار است. این لولهها با کاهش شدید مقاومت هوا، نهتنها امکان افزایش سرعت را فراهم میکنند، بلکه مصرف انرژی را نیز کاهش میدهند. به این ترتیب، T-Flight میتواند در کنار سرعت بالا، بهرهوری انرژی بیشتری نسبت به سامانههای حملونقل پرسرعت فعلی داشته باشد. هرچند این ایده کاملاً جدید نیست، اما عزم چین برای پیادهسازی عملی آن در مقیاس بزرگ، این پروژه را از نمونههای مشابه جهانی متمایز میکند.
در سطح جهانی، پروژههای مشابهی در حال توسعه هستند، اما اغلب آنها به چنین سرعتهایی نزدیک نشدهاند. برای مثال، قطار مگلو سری L0 ژاپن قرار است در صورت بهرهبرداری کامل، با سرعت نهایی حدود ۶۰۲ کیلومتر بر ساعت فعالیت کند. این در حالی است که برنامهریزان چینی برای T-Flight، سرعتهایی بهمراتب بالاتر را در نظر گرفتهاند.
با وجود هیجان فراوان، مسیر پیشروی T-Flight خالی از مانع نیست. ساخت زیرساختهای موردنیاز، از جمله مسیرهای بسیار مستقیم و لولههای کمفشار، هزینهبر و پیچیده است. همچنین نگرانیهایی درباره ایمنی، مانند خطر کاهش ناگهانی فشار درون لولهها در سرعتهای بسیار بالا، مطرح شده است.
برخی تحلیلگران نیز نسبت به زمانبندی و تجاریسازی این طرح تردید دارند. مارک اسمیت، بنیانگذار وبسایت تخصصی Seat61.com، با اشاره به تجربه پروژههای بلندپروازانه ریلی میگوید که تحقق وعدهها در عمل اهمیت دارد و موفقیت نهایی تنها زمانی مشخص میشود که این قطار بهصورت پایدار و ایمن وارد بهرهبرداری عمومی شود.
با وجود این تردیدها، چین سابقهای طولانی در اجرای پروژههای عظیم زیرساختی و توسعه شبکههای پرسرعت ریلی دارد. بسیاری از ناظران معتقدند همین سابقه، شانس موفقیت T-Flight را افزایش میدهد. اگر این پروژه به مرحله بهرهبرداری برسد، میتواند نهتنها چهره حملونقل داخلی چین، بلکه آینده سفرهای زمینی در سطح جهان را نیز دگرگون کند.
