استفاده از هیدروژن سولفید برای درمان چاقی

مطالعات جدید نشان می‌دهند که هیدروژن سولفید می‌تواند با بهبود فرایندهای بیوشیمیایی که در چاقی نقش دارند، به عنوان درمان آن عمل کند.

به گزارش تک‌ناک، یافته‌های تحقیقات روی اثرات هیدروژن سولفید بر متابولیسم بدن نشان داده است که احتمال دارد این ترکیب به تنظیم وزن کمک کند، که امکان پیشرفت‌های قابل توجهی در درمان چاقی فراهم می‌آورد و کاهش خطر بیماری‌های مرتبط با چاقی مانند دیابت نوع ۲ و بیماری‌های قلبی-عروقی را به دنبال دارد.

تحقیقات بیشتر در این زمینه در حال انجام است تا تأثیرات بلندمدت و ایمنی استفاده از هیدروژن سولفید در درمان چاقی به طور دقیق‌تری مورد بررسی قرار گیرد.

در این تحقیق، به موش‌هایی که با رژیم غذایی پرچرب تغذیه شده بودند، ترکیب AP39 که هیدروژن سولفید را به صورت مستقیم به میتوکندری‌ها در سلول‌ها تحویل می‌دهد، تزریق شد.

این درمان به طور قابل توجهی افزایش وزن را کاهش داد و در طول 12 هفته مطالعه، اضافه وزن موش‌ها به طور متوسط ​​32 درصد کاهش یافت. همچنین محققان کشف کردند که این درمان، تجمع چربی در کبد را کاهش داد، که می‌تواند یک عارضه چاقی باشد و باعث التهاب شود.

مطالعات قبلی نشان داده‌اند که مقادیر کم هیدروژن سولفید به تنظیم متابولیسم چربی در کبد کمک می‌کنند. علاوه بر این، هیدروژن سولفید بر عملکرد میتوکندری‌ها که نیروگاه‌های سلول‌ها هستند و مسئول تولید انرژی می‌باشند، تأثیر می‌گذارد.

مکانیسم عملکرد AP39 AP39 در دانشگاه اکستر اختراع شده و اکنون متعلق به شرکت فرعی آن، MitoRX Therapeutics است. این مطالعه نشان داد که در موش‌ها، درمان با AP39 فعالیت فرایندهایی در کبد را که به ایجاد چربی‌های مضر در بدن کمک می‌کنند، پروتئین‌هایی را که چربی را حمل می‌نمایند و سیگنال‌های مهمی را که می‌توانند برای کبد مضر باشند، کاهش داد.

همچنین تولید چربی‌های جدید در کبد را با جلوگیری از فعال شدن مسیر متابولیک نامطلوب کلیدی (mTOR/SREBP1/NF-kB) کاهش داد.

مت وایتمن، یکی از محققان این مطالعه، اولین بار در سال 2004 به تحقیق در مورد نقش سولفید هیدروژن در بدن پرداخت. او ابتدا متوجه شد که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که اضافه وزن دارند، سطوح پایین‌تری از هیدروژن سولفید در خون خود دارند. این بر اساس میزان چربی بدن آنها تعیین شد.

چربی بیشتر در بدن باعث کاهش سولفید در خون می‌شود که این موضوع کنترل قند را سخت‌تر می‌کند و مقاومت به انسولین را افزایش می‌دهد. این مشکلات می‌توانند با داروهایی که سولفید از دست رفته را جایگزین می‌نمایند، برطرف شوند.