کشف ژنتیک پیری به کمک یک بیماری نادر

01

از 01

نظریۀ آسیب DNA پیری

عوامل زیادی در پیری نقش دارند که یکی از آنها آسیب به DNA است. یکپارچگی DNA برای سلامت سلول‌ها، بافت‌ها و کل ارگانیسم ضروری است. می‌توان آسیب DNA را شناسایی و ترمیم کرد. به اصطلاح «پاسخ آسیب DNA» معمولاً زمانی دیده می‌شود که بدن ما در حال تلاش برای مبارزه با سرطان است. امّا اگر پاسخ آسیب طولانی شود و آسیب DNA ترمیم نشود، تصور بر این است که رشد و تقسیم سلول‌ها را متوقف می‌کند و باعث پیری زودرس آنها می‌شود. این حالت به عنوان نظریۀ آسیب DNA پیری شناخته می‌شود.

محققان با بررسی لکوآنسفالوپاتی مغزی در سلول‌های حیوانی و انسانی به این نتیجه رسیدند که وقتی هر دو رشتۀ DNA شکسته می‌شوند، جهش ژن TREX1 در روند ترمیم، اختلال ایجاد می‌کند و اجازۀ حذف DNA و توقف تقسیم سلول‌ها و پیری زودرس را می‌دهد که سبب پیری و آسیب اندام می‌شود.

همچنین آنها در کمال تعجب به یافته‌های اولیه دست یافتند، که در بیماران مبتلا به لکوآنسفالوپاتی مغزی، امکان ابتلا به سرطان سینه افزایش می‌یابد. ژن‌های BRCA1 و BRCA2 نقش مهمی در ترمیم DNA دارند. جهش این ژن‌ها با افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه مرتبط است، چرا که این جهش، ترمیم DNA را به خطر می‌اندازد و باعث تجمع آسیب DNA، افزایش بی‌ثباتی ژنوم و حساسیت به سرطان می‌شود. محققان می‌گویند که بر اساس یافته‌ها، بیماران مبتلا به لکوآنسفالوپاتی مغزی امکان بیشتری برای ابتلا به سرطان سینه دارند و از این فرضیه حمایت می‌کند که آسیب DNA ناشی از TREX1 خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهد.

یافته‌های این مطالعه بینشی را در مورد چگونگی درمان لکوآنسفالوپاتی مغزی از جمله کاهش میزان پروتئین TREX1 تولید شده توسط ژن، اصلاح جهش، یا مسدود کردن اثرات مخرب DNA ژن، ارائه کرده است. با وجود این، یافته‌ها فراتر از لکوآنسفالوپاتی مغزی هستند، چرا که به نظریۀ آسیب DNA پیری کمک می‌کنند.

ماینر اعلام کرد: ما امیدواریم که درک نقش TREX1 در RVCL به ما کمک کند تا مکانیسم‌هایی را کشف کنیم که می‌توانند ژن TREX1 را به طیف گسترده‌ای از بیماری‌های انسانی ارتباط دهند که مممکن است شامل پیری طبیعی نیز باشد.

این مطالعه در مجلۀ Nature Communications منتشر شد.