شرکت اسپیسایکس در حال آمادهسازی برای آزمایش کپسول باری مداری جدید خود با نام Starfall برای ایجاد آزمایشگاههای خودکار در مدار یا انبار ذخیره تجهیزات نظامی در فضا است.
به گزارش سرویس هوافضا تکناک،شرکت اسپیسایکس قصد دارد روز سهشنبه ۲۳ ژوئن، پس از ساعت ۶:۴۳ صبح به وقت شرق آمریکا، یک موشک Falcon 9 را از سکوی پرتاب Space Launch Complex 40 (SLC-40) در پایگاه نیروی فضایی کیپ کارناوال در ایالت فلوریدا پرتاب کند. این شرکت امروزه تعداد زیادی مأموریت پرتاب انجام میدهد، اما این مأموریت به دلیل حمل کپسول آزمایشی Starfall اهمیت ویژهای دارد.
اسناد منتشرشده توسط FAA نشان میدهند که کپسول باری مداری Starfall ظاهری شبیه به یک توپ هاکی غولپیکر دارد. این کپسول با قطر ۳ متر و ضخامت ۷۵ سانتیمتر، ۲.۱ تن وزن دارد و برای حمل یک تن محموله طراحی شده است. مهندسان بخش بالایی این کپسول را از آلومینیوم و مواد ویژه محافظ حرارتی ساختهاند. مهندسان بخش پایینی آن را نیز از فیبر کربن با پوشش محافظ حرارتی پیشرفته تولید کردهاند.
این کپسول سامانه پیشرانش اختصاصی ندارد. مهندسان برای کنترل وضعیت آن از رانشگرهایی با گاز نیتروژن فشرده استفاده کردهاند. مهندسان همچنین یک سامانه چتر نجات را برای بازگشت به جو زمین در نظر گرفتهاند. این کپسول برای محافظت از محموله، فضای داخلی خود را با نیتروژن یا گازهای بیاثر مشابه تحت فشار نگه میدارد. کپسول باری مداری Starfall به دلیل نداشتن پیشرانش داخلی، در مدار به یک سازه حامل متصل میماند. این سازه هنگام بازگشت به زمین، نیروی لازم را برای خروج از مدار فراهم میکند.
شرکت اسپیسایکس دو هدف اصلی را برای پروژه Starfall تعریف کرده است.هدف نخست این پروژه، ایفای نقش بهعنوان یک آزمایشگاه رباتیک مداری برای شرکتهای خصوصی در دوران پس از پایان فعالیت ایستگاه بینالمللی فضایی است.
این کپسول در مقایسه با ایستگاه فضایی بسیار کوچکتر و محدودتر است، اما امکان دسترسی به شرایط بیوزنی و خلأ را برای مشتریان فراهم میکند. پژوهشگران میتوانند از این شرایط برای انجام آزمایشهای علمی یا تولید محصولات بسیار دقیق مانند کریستالها و داروها در مدار استفاده کنند.
هدف دوم این پروژه جذابیت بیشتری دارد. شرکت اسپیسایکس کپسول باری مداری Starfall را راهکاری برای ذخیره محموله در مدار زمین میداند. این شرکت میخواهد با استفاده از این سامانه، امکان ارسال سریع محموله به تقریباً هر نقطه از جهان را در کوتاهترین زمان فراهم کند. این طرح بر استقرار ناوگانی از کپسولهای Starfall و فضاپیماهای حامل آنها در مدارهای مختلف متکی است. اپراتورها میتوانند این کپسولها را در زمان مورد نیاز با یک فرمان به سوی زمین هدایت کنند.
چنین سامانهای برای عملیات امدادرسانی در بلایای طبیعی بسیار ارزشمند خواهد بود. این سامانه برای ارتش آمریکا و نیروهای متحد آن نیز جذابیت زیادی دارد. این نیروها در حال حاضر زمان و منابع فراوانی را صرف نگهداری انبارهای تدارکاتی در نقاط مختلف جهان میکنند. هدف آنها از این اقدام، آمادگی برای شرایط اضطراری آینده است. استقرار این تجهیزات در فضا میتواند تعداد انبارهای زمینی را کاهش دهد. این روش میتواند بسیاری از مشکلات امنیتی را از بین ببرد. این روش همچنین وابستگی به کشورهای میزبان را برطرف میکند.
این ایده کاملاً جدید نیست. نیروی هوایی آمریکا در گذشته استفاده از موشکهای باری را بررسی کرده است. شرکت هوافضا و دفاعی Inversion نیز پیشتر طرح سامانههای حملونقل باری مداری را مطرح کرده است. با این حال، تواناییهای پیشرفته پرتاب اسپیسایکس شرایط متفاوتی ایجاد میکند. این شرکت با در اختیار داشتن سامانههایی مانند Starship با ظرفیت حمل ۱۰۰ تن بار، میتواند کپسولهای Starfall را تقریباً بهعنوان بخشی جانبی از مأموریتهای عادی خود به فضا منتقل کند.
برنامه فعلی این شرکت شامل یک پرواز نمایشی است. این مأموریت کپسول Starfall را در یک مسیر زیرمداری قرار خواهد داد. مقصد این مسیر منطقهای برای بازیابی در فاصله ۱۳۰۰ کیلومتری از سواحل غربی آمریکای شمالی است. مهندسان پس از فرود کپسول در اقیانوس، در صورت امکان عملیات بازیابی آن را انجام خواهند داد.
