منشأ ژنتیکی گسترش سرطان پروستات شناسایی شد

محققان ژنی را شناسایی کرده‌اند که مسئول ایجاد یک واکنش زنجیره‌ای سلولی است که باعث متاستاز یا گسترش سرطان پروستات به استخوان می‌شود و درمان آن را تقریبا غیرممکن می‌کند.

به گزارش تکناک، این کشف می تواند پیامدهای قابل توجهی برای درمان سرطان پروستات (prostate cancer : male reproductive organ cancer) و سایر انواع تومور که ژن در به وجود آمدن آنها وجود دارد، داشته باشد.

متاستازهای استخوانی در همه انواع سرطان های پیشرفته، به ویژه در میان بیماران مبتلا به سرطان پروستات و سینه، شایع است. زمانی که سرطان پروستات به استخوان متاستاز می‌کند، مثل یک حکم اعدام است، زیرا هیچ درمان مؤثری برای جلوگیری از گسترش وجود ندارد.

فرآیندهای بیولوژیکی مبنای رشد و متاستاز سرطان پروستات شامل فعل و انفعالات پیچیده بین سلول های تومور و ریزمحیط است. مشخص است که یک ژن خاص، ژن مرتبط با تمایز ملانوما (MDA-9) که نه تنها در سلول‌های سرطانی بلکه در تمام اشکال بافت یافت می‌شود، سهم عمده‌ای در گسترش سرطان دارد، اما چگونگی آن کاملا درک نشده است.

اکنون، یک مطالعه جدید توسط محققان مرکز جامع سرطان ماسی دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا (VCU) و موسسه پزشکی مولکولی VCU (VIMM) نقش MDA-9 را در گسترش سرطان پروستات بررسی کرده و برای اولین بار کشف کرده است که چگونه یک واکنش زنجیره‌ای سلولی را ایجاد می‌کند که منجر به متاستاز می‌شود و سلول‌های تومور را قادر می‌سازد تا کنترل استخوان را در دست بگیرند.

MDA-9 از ابتدا تا انتها در به وجود آمدن تومور نقش دارد. سوادش داس(Swadesh Dass)، یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: اساساً این ژن است که مستقیماً پیشرفت تومور و متاستاز را آسان می کند.

مسیر شناسایی شده توسط محققان دارای مراحل متعددی است. MDA-9 عامل رشد مشتق شده از پلاکت AA (PDGF-AA) را در سلول های تومور فعال می کند، پروتئینی که رشد و تقسیم سلولی را تنظیم می کند و آن را در محیط استخوان آزاد می کند.

در آنجا، PDGF-AA با گیرنده‌های سلول‌های استرومایی مزانشیمی مغز استخوان (BM-MSCs)، که سلول‌های بنیادی چند توانی هستند که برای ساخت و ترمیم بافت‌های اسکلتی مهم هستند، متصل می‌شود. سلول های استرومایی با MDA-9 برای فعال کردن مسیر سیگنال دهی ، که مسئول بازسازی سلولی است، تعامل دارند.

این منجر به آزاد شدن یک پروتئین تحریک کننده مهاجر کوچکتر به نام کموکاین CXCL5 می شود که سلول های سرطانی را به داخل بافت استخوان جذب می کند. این باعث تولید بیشتر CXCL5 و فریب دادن سلول های سرطانی بیشتر به صورت چرخه ای می شود. CXCL5 علاوه بر جذب سلول‌های سرطانی به داخل بافت استخوان، تولید استئوکلاست‌ها را نیز افزایش می‌دهد، زیر مجموعه‌ای از سلول‌های استخوانی که استخوان را تخریب می‌کنند.

داس گفت: این مطالعه نمایش قطعی ارتباط بین سلول‌های سرطانی پروستات و سلول‌های بنیادی مزانشیمی BM-MSC در ریزمحیط تومور است و اینکه چگونه این ارتباط بیولوژیکی بین آنها به سلول‌های متاستاتیک اجازه می‌دهد تا به استخوان گسترش یابند و در آن تکثیر شوند.

محققان دریافتند که با از بین بردن MDA-9 در سلول های سرطانی پروستات، این مسیر شبیه به دومینو می تواند قطع شود و از گسترش بیماری جلوگیری شود. آنها همچنین دریافتند که حذف MDA-9 از سلول های استخوانی تأثیر منفی بر سلامت بافت استخوانی ندارد.

در حالی که محققان مسیر MDA-9 را در سلول های سرطانی پروستات مشتق از حیوان، انسان و بیمار مشاهده کردند، آنها معتقدند یافته های آنها پیامدهایی برای سایر انواع تومور که MDA-9 در آنها وجود دارد، از جمله مغز، پستان، ملانوم، ریه و سرطان های پانکراس ،کشف کرده است.

محققان یک داروی مهارکننده جدید را در VCU با همکاری InVaMet Therapeutics تولید کرده‌اند که در مطالعاتی که MDA-9 را در سرطان هدف قرار می‌دهد، امیدوارکننده بوده است.

پل فیشر، یکی دیگر از نویسندگان مرتبط، گفت: ما به یافتن چیزی نزدیک هستیم که ممکن است به کلینیک ها راه پیدا کند. مطالعات آینده استفاده از مهارکننده‌های MDA-9 را در نمونه‌های بالینی تومور و در نهایت در بیماران بررسی خواهد کرد.