بسیاری از ما فکر می کنیم مصریان باستان اجساد مرده را مومیایی می کردند تا آنها را حفظ کنند. با این حال، نمایشگاه آتی موزه منچستر نشان می دهد که این چنین نیست.
به گزارش تکناک، نمایشگاه “مومیایی های طلایی مصر” که در ژانویه 2023 افتتاح می شود نشان می دهد که این تکنیک در واقع راهی برای هدایت متوفی به سمت الوهیت است.
همانطور که در لایو ساینس گزارش شده است، کمپبل پرایس، متصدی موزه، گفت که دانشگاهیان دوره ویکتوریا به این نتیجه نادرست رسیدند که مصریان باستان مردگان خود را به روشی مشابه حفظ ماهی با نمک نگهداری می کردند، که باعث ایجاد مفهوم غربی از مومیایی (جسدی که از زمان های کهن با بیشتر اعضای خود باز مانده است) شد.
پرایس همچنین افزود: ایده این بود که ماهی را برای خوردن در آینده نگهداری کنید. بنابراین، آنها فرض کردند که آنچه با بدن انسان انجام می شده است همان روشی است که در مورد حفظ ماهی با نمک سود کردن اتفاق افتاده است.
مواد نمکی که مصریان باستان از آن استفاده می کردند همان نمکی نبود که برای حفظ صید روزانه استفاده می شد. این ماده معدنی طبیعی که به نام ناترون نیز شناخته می شود، مخلوطی از کربنات سدیم، بی کربنات سدیم، کلرید سدیم و سولفات سدیم است .ناترون در نزدیکی بستر دریاچه ها در نزدیکی رود نیل به راحتی یافت می شده و یک جزء حیاتی در mummy (human or animal, whose skin and organs have been preserved) کردن اجساد در آن دوران بوده است.
پرایس به LiveScience گفت: ما همچنان می دانیم از ناترون در مراسم های مذهبی در معابد و برای پاکسازی مجسمه های خدایان استفاده می شد.
پرایس گفت: به کندر و مر نگاه کنید ، آنها در داستان های حضرت مسیح هستند و هدیه ای از سه مرد خردمند به شمار می روند. ما دریافتیم در تاریخ مصر باستان آنها همچنین هدایای مناسبی برای یک خدا بودند.پرایس همچنین اطلاعاتی در مورد رویکرد مصریان باستان به الوهیت ارائه کرد.
حتی کلمه بخور در مصر باستان “senetjer” بود و در لغت به معنای “الهی ساختن” است. چون معابد در مصر باستان خانه خدایان فرض می شده است بخور زدن آن فضا را الهی می کرده است. اما پس از آن، هنگامی که از رزین های بخور بر روی بدن استفاده می شده، بدن را الهی و به موجودی خداپسند تبدیل می کرده است. پس استفاده از بخور بر روی بدن انسان صرفا برای حفظ آن نبوده است.
“مر” در مصر باستان
صمغ معروف به مر از گونه های مختلف درختان ریز و خاردار در جنس Commiphora به دست می آید. رزین مر از لحاظ تاریخی به عنوان دارو، بخور و عطر استفاده می شده است. در فرهنگ های باستانی، مر را اغلب با پوسکا یا نوشیدنی برای سرو در شادیهای عمومی و یا عنوان یک مسکن ترکیب می کردند.
مر یکی از مورد احترام ترین مواد گیاهی در مصر باستان بوده است که به عنوان یک هدیه گرانبها به همه خدایان ارائه می شد. اسانس و رزین صمغ رزین دو کاربرد اصلی آن بودند. صمغ مر به طور منظم به عنوان بخور سوزانده می شد و روغن مر به عنوان یکی از “هفت روغن مقدس” مصر در نظر گرفته می شد.
یکی از مهم ترین مواد مورد استفاده در مومیایی کردن، روغن مر بود، به همین دلیل است که برخی از مومیایی های مصر باستان هنوز عطری شبیه به مر دارند. در یک نوشته قدیمی آمده است: “مرگ امروز در برابر من است، مانند عطر مر.” افسانه ای وجود داشت که مر از عالم اموات آمده است.
