پژوهشگران چینی توانستند با شتاب‌دهی یک وسیله نقلیه مگلوی ابررسانا تا سرعت ۷۰۰ کیلومتر بر ساعت در مدت تنها دو ثانیه، رکورد جهانی فناوری مگلو را جابه‌جا کنند.
به گزارش سرویس وسائل نقلیه تکناک، این آزمایش روز پنجشنبه از طریق شبکه دولتی CCTV چین منتشر شد و در آن، پژوهشگران دانشگاه ملی فناوری دفاعی چین، عملکرد یک وسیله نقلیه ۱٫۱ تنی را به نمایش گذاشتند. این وسیله روی یک مسیر آزمایشی اختصاصی به طول ۴۰۰ متر شتاب گرفت و به سرعتی معادل ۴۳۵ مایل‌برساعت دست یافت. به گفته کارشناسان، ترکیب چنین سرعتی با این میزان شتاب، در این فاصله کوتاه، پیش از این در هیچ سامانه مگلوی عملیاتی ثبت نشده بود.
تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد که این وسیله نقلیه، که بیشتر به یک شاسی بدون بدنه شباهت داشت، با شتابی بسیار بالا روی مسیر حرکت می‌کند. در لحظه شتاب‌گیری، یک مه قابل مشاهده اطراف آن شکل می‌گیرد که ناشی از برهم‌کنش شدید میدان‌های الکترومغناطیسی با هوای اطراف است. نکته مهم‌تر این بود که سامانه ترمزگیری نیز عملکردی دقیق و کنترل‌شده داشت و وسیله بدون حادثه در انتهای مسیر متوقف شد و توانست رکورد جهانی مگلو را تغییر دهد.
در تکناک بخوانید: سرعت این قطار از هواپیمای بوئینگ ۷۳۷ بیشتر است + ویدیو
به گفته شبکه CCTV، این آزمایش نشان‌دهنده توانایی چین در مدیریت هم‌زمان نیروهای عظیم الکترومغناطیسی در مرحله شتاب‌گیری و ترمزگیری است. گزارش این شبکه تأکید می‌کند که این سامانه، چالش‌های فنی مهمی مانند پیشرانش الکترومغناطیسی فوق‌سریع، هدایت تعلیق الکتریکی، ذخیره‌سازی و وارونگی انرژی گذرای پرتوان و استفاده از آهنرباهای ابررسانای میدان‌بالا را با موفقیت حل کرده است.
کارشناسان حمل‌ونقل، این دستاورد را یک گام تعیین‌کننده در مسیر توسعه سامانه‌های حمل‌ونقل فوق‌سریع می‌دانند. بر اساس ارزیابی‌ها، فناوری به‌کاررفته در این آزمایش می‌تواند پایه‌ای برای مفاهیمی مانند حمل‌ونقل در لوله‌های کم‌خلأ باشد که معمولاً با عنوان هایپرلوپ شناخته می‌شوند. در چنین سامانه‌هایی، کاهش اصطکاک هوا و استفاده از شناوری مغناطیسی، امکان دستیابی به سرعت‌هایی نزدیک به هواپیما را روی زمین فراهم می‌کند.
با وجود این، کاربردهای این فناوری به حمل‌ونقل ریلی محدود نمی‌شود. پژوهشگران اعلام کرده‌اند که اصل شتاب‌دهی الکترومغناطیسی به‌کاررفته در این سامانه، می‌تواند در حوزه هوافضا نیز مورد استفاده قرار گیرد. فراهم کردن یک شتاب اولیه قدرتمند برای موشک‌ها یا هواپیماها، می‌تواند مصرف سوخت را در پرهزینه‌ترین مرحله پرواز کاهش دهد و بهره‌وری کلی سامانه‌های پرتاب را افزایش دهد.
از سوی دیگر، سامانه‌های زمینی شتاب‌دهی الکترومغناطیسی می‌توانند به عنوان ابزارهای آزمایشی پیشرفته به کار روند. با شبیه‌سازی شرایط سرعت‌های بسیار بالا روی زمین، مهندسان قادر خواهند بود مواد، حسگرها و تجهیزات حساس را بدون نیاز به آزمایش‌های پرهزینه پروازی بررسی کنند. این موضوع می‌تواند زمان و هزینه توسعه فناوری‌های جدید هوافضایی را به شکل قابل توجهی کاهش دهد.
تیم توسعه‌دهنده این پروژه اعلام کرده که حدود ۱۰ سال به صورت متمرکز روی این سامانه کار کرده است. این نخستین رکورد جهانی آنها در حوزه مگلو نیست. در ماه ژانویه سال جاری، همین گروه پژوهشی توانسته بود روی همین مسیر آزمایشی به سرعت ۶۴۸ کیلومتر بر ساعت دست یابد که در زمان خود یک پیشرفت بزرگ محسوب می‌شد. رکورد جدید، جهشی محسوس نسبت به آن آزمایش قبلی به حساب می‌آید.
لی جی، استاد دانشگاه ملی فناوری دفاعی چین در گفت‌وگو با CCTV تأکید کرد که توسعه موفق این سامانه مگلوی الکتریکی ابررسانا، روند تحقیق و توسعه حمل‌ونقل فوق‌سریع را در چین شتاب می‌بخشد. او معتقد است که این فناوری می‌تواند در آینده، زیرساخت‌های حمل‌ونقل کشور را به طور اساسی متحول کند.
چین در دهه‌های اخیر، سرمایه‌گذاری گسترده‌ای روی فناوری مگلو انجام داده است. حدود ۳۰ سال پیش، همین دانشگاه موفق شد نخستین قطار مگلوی تک‌بوژی سرنشین‌دار کشور را توسعه دهد و چین را به سومین کشوری تبدیل کند که به این فناوری دست یافته است. از آن زمان، مسیر توسعه مگلو در این کشور با سرعت ادامه یافته است.
در تکناک بخوانید: چین رکورد سریع‌ترین قطار جهان را جابه‌جا کرد
شرکت ریلی CRRC چینگ‌دائو سیفانگ در سال ۲۰۲۰ با همکاری بیش از ۳۰ سازمان تحقیقاتی، یک نمونه اولیه مگلو با سرعت ۶۰۰ کیلومتر بر ساعت را آزمایش کرد. هم‌زمان، برخی مؤسسات پژوهشی دیگر روی سامانه‌های ابررسانای دمای بالا کار کردند که شناوری پایدارتری ارائه می‌دهند اما همچنان به پیشران‌های جداگانه نیاز دارند.
در جدیدترین مرحله، تمرکز چین بر سامانه‌های مگلوی الکتریکی ابررسانا برای سرعت‌های فوق‌بالا، به‌ویژه در محیط‌های کم‌خلأ قرار گرفته است. در همین راستا، یک خط آزمایشی دو کیلومتری در شهر داتونگ در سال ۲۰۲۳ مراحل بازرسی را با موفقیت پشت سر گذاشت. هدف طراحی بلندمدت این پروژه، دستیابی به سرعت ۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت عنوان شده است؛ هدفی که در صورت تحقق، می‌تواند تعریف حمل‌ونقل زمینی را در سطح جهان تغییر دهد.
