چین مدعی شده است که جنگنده نسل ششم F-47 نیروی هوایی آمریکا پیش از ورود به خدمت عملیاتی «منسوخ» شده است.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک،این ادعا در حالی مطرح می‌شود که برنامه NGAD به‌عنوان پروژه‌ای با ارزش تقریبی 100 میلیارد دلار، مهم‌ترین تلاش واشنگتن برای بازپس‌گیری برتری هوایی در منطقه هند-آرام محسوب می‌شود.
برنامه NGAD که به شرکت بویینگ واگذار شده است، هدفی جاه‌طلبانه را دنبال می‌کند. این جنگنده باید شعاع رزمی حدود 1000 مایل دریایی داشته باشد تا بتواند نسبت به F-22 Raptor با حدود 590 مایل دریایی و F-35 Lightning II با حدود 670 مایل دریایی برتری عملیاتی محسوسی ارائه دهد. افزایش برد عملیاتی، امکان حضور طولانی‌تر در مناطق مورد مناقشه را برای نیروی هوایی آمریکا فراهم می‌کند.
دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده، هنگام اعلام این قرارداد، نام F-47 را به این پروژه اختصاص داد و آن را «بی‌رقیب در جهان» توصیف کرد. با این حال، او در نشست اخیر مجمع جهانی اقتصاد در داووس، درباره این نام‌گذاری ابراز تردید کرد و حتی احتمال تغییر آن را مطرح ساخت. این موضع‌گیری، گمانه‌زنی‌هایی را درباره آینده سیاسی و بودجه‌ای برنامه ایجاد کرده است.
از منظر فنی، F-47 با چالش‌های متعددی روبه‌رو است. توسعه موتور چرخه تطبیقی که بتواند بین حالت‌های مختلف کارایی سوئیچ کند، یکپارچه‌سازی حسگرهای پیشرفته، طراحی نسل جدید تسلیحات و ایجاد سامانه‌های ارتباط داده فراتر از لینک‌های فعلی، از مهم‌ترین موانع فناوری این پروژه به شمار می‌روند. همچنین برخی کارشناسان درباره کارایی جنگنده‌های سرنشین‌دار نسل ششم تردید دارند.
در سوی مقابل، چین از دسامبر 2024 آزمایش دو طرح نسل ششم خود را آغاز کرده است. این دو پروژه شامل Chengdu J-36 و Shenyang J-50 هستند که به گفته منابع آمریکایی، وارد مرحله آزمایش پروازی فعال شده‌اند و احتمال دستیابی به قابلیت عملیاتی اولیه آنها در میانه دهه 2030 مطرح شده است.
برخی تحلیلگران چینی، از جمله ژانگ شوئه‌فنگ، طراحی F-47 را به‌طور کلی منطبق با معیارهای نسل ششم دانسته‌اند؛ از جمله حذف سکان عمودی، بدنه بالابرنده و دماغه تخت برای کاهش سطح مقطع راداری. با این حال، آنها استفاده از کانارد در جلوی بال اصلی را «نقطه ضعف پنهان‌کاری» توصیف کرده‌اند و مدعی شده‌اند که این سطوح بازتابنده می‌توانند امضای راداری را افزایش دهند.
در مقابل، طراحان چینی بر فناوری نوک‌بال‌های متحرک به‌عنوان جایگزین سکان‌های عمودی تأکید دارند و آن را راهکاری پیشرفته‌تر برای حفظ پایداری پروازی همراه با حفظ پنهان‌کاری می‌دانند. از دیدگاه پکن، استفاده از کانارد رویکردی متعلق به نسل‌های پیشین محسوب می‌شود.
با وجود این انتقادات، واقعیت میدانی نشان می‌دهد که هر دو کشور همچنان در مرحله نمونه‌های آزمایشی قرار دارند و هیچ‌یک از این جنگنده‌ها هنوز به تولید انبوه یا خدمت عملیاتی نرسیده‌اند. بنابراین، قضاوت قطعی درباره برتری یا «منسوخ بودن» F-47 در این مرحله، بیش از آنکه فنی باشد، رنگ و بوی رقابت ژئوپلیتیکی و جنگ روایت‌ها را دارد.
