همکاری عملیاتی F-22 و MQ-20 نمایش قدرت هواگردهای رزمی همکار

جنگنده F-22 رپتور در آزمایش زنده، پهپاد خودمختار MQ-20 را هدایت کرد و امکان همکاری عملیاتی انسان و ماشین را در نبرد هوایی تأیید کرد.

به گزارش سرویس هوافضای تک‌ناک، این همکاری از طریق نرم‌افزار پیشرفته خودمختاری و یک پیوند داده تاکتیکی امن برقرار شد و امکان تبادل داده بلادرنگ و صدور دستورات عملیاتی را فراهم کرد.

بر اساس اعلام شرکت جنرال اتمیکس در ۲۳ فوریه، جنگنده F-22 Raptor در طول پرواز فرمان‌های لحظه‌ای را به MQ-20 Avenger ارسال کرد و پهپاد نیز تغییر نقاط مسیر، اجرای الگوهای گشت هوایی رزمی و شبیه‌سازی درگیری با تهدیدات هوابرد را مطابق دستورات انجام داد. دو هواگرد در یک چرخه فرمان پیوسته، پیام‌های تاکتیکی را میان خود مبادله کردند.

جنرال اتمیکس سامانه MQ-20 را به رابط Autonodyne Bashi Pilot Vehicle Interface مجهز کرده است. این رابط امکان ارسال مستقیم فرمان‌های خودمختاری از کابین جنگنده F-22 را به جت بدون سرنشین فراهم می‌کند. حسگرهای نصب‌شده روی Avenger نیز اطلاعات محیطی را به‌ صورت مستقل پردازش کردند و پهپاد هم‌زمان با اجرای دستورات خلبان، مانورهای خود را هماهنگ ساخت.

دیوید آر. الکساندر، رئیس جنرال اتمیکس اعلام کرد که همکاری عملیاتی F-22 و MQ-20 با استفاده از سامانه‌های پیشرفته خودمختار دولتی بدون نقص اجرا شد. او تأکید کرد که این نمایش، توانایی سامانه خودمختار در بهره‌گیری از حسگرهای درون‌سامانه‌ای را برای تصمیم‌گیری مستقل و اجرای دستورات جنگنده فرمانده به‌ خوبی نشان داد.

این آزمایش در چارچوب برنامه توسعه هواگردهای رزمی همکار یا CCA انجام شد. نیروی هوایی آمریکا این سامانه‌ها را به‌ عنوان ضریب‌افزای توان جنگنده‌های نسل پنجم تعریف کرده است و قصد دارد با ترکیب هواگردهای سرنشین‌دار و پهپادهای خودمختار، برد حسگری را افزایش دهد، قدرت تهاجمی را تقویت کند و بقاپذیری را در محیط‌های عملیاتی پرخطر ارتقا دهد.

نیروی هوایی آمریکا پیش‌تر در ۱۲ فوریه اعلام کرده بود که معماری مرجع دولتی سامانه‌های خودمختار با نام A-GRA را با موفقیت تأیید کرده است. در این چارچوب، نرم‌افزار Sidekick شرکت Collins Aerospace روی هواگرد YFQ-42A نصب و یکپارچه‌سازی شد. این هواگرد توانست نخستین مأموریت نیمه‌خودمختار خود را با موفقیت انجام دهد و به‌ تازگی نیز نام رسمی «دارک مرلین» را دریافت کرده است.

نیروی هوایی آمریکا با این رویکرد تلاش می‌کند کنترل تصمیم‌های پیچیده و راهبردی را در اختیار خلبان انسانی قرار دهد و مأموریت‌های پرخطر یا تکراری تاکتیکی را به سامانه‌های خودمختار واگذار کند. مأموریت اخیر در ادواردز، گام دیگری در مسیر عملیاتی‌سازی این مفهوم و ورود آن به ساختار عملیاتی خط مقدم به‌ حساب می‌آید.