شرکت مایکروسافت اعلام کرد که سرعت اجرای فتوشاپ در سیستمهای مبتنی بر معماری ایکس۸۶-۶۴ ویندوز ۱۱ تا ۲۰ درصد و در دستگاههای آرم تا ۱۳ درصد افزایش مییابد.
به گزارش سرویس نرم افزار تکناک، ادوبی فتوشاپ با وجود گسترش روزافزون تصاویر تولیدشده توسط هوش مصنوعی، همچنان جایگاه خود را به عنوان یکی از محبوبترین ابزارهای خلاقیت در جهان حفظ کرده است. اگرچه شرکت ادوبی آمار رسمی و دقیقی از کل کاربران خود منتشر نمیکند، اما تخمین حضور میلیونها کاربر در این پلتفرم کاملاً واقعبینانه است. طبق گزارش اخیر مجله اسکیو، بخش خلاقیت ابری ادوبی تا سال ۲۰۲۵ نزدیک به ۴۱ میلیون مشترک پرداختی داشته است که بخش عمدهای از آنها از فتوشاپ استفاده میکنند؛ علاوه بر این، بیش از ۱۶۶ هزار شرکت نیز در سراسر جهان این نرمافزار را در فرایندهای کاری خود به کار میگیرند.
با توجه به اینکه بخش قابل توجهی از این جامعه آماری از سیستمعامل ویندوز استفاده میکنند، افزایش سرعت اجرای فتوشاپ در ویندوز ۱۱ یک خبر مسرتبخش برای آنها به حساب میآید. این بهروزرسانی، پاسخ مناسبی به گلایههای متعددی است که کاربران از زمان عرضه ویندوز ۱۱ در سال ۲۰۲۱ درباره کندی عملکرد و سنگینی فتوشاپ در این محیط کاربری داشتند.
بر اساس گزارش وبسایت Neowin، مایکروسافت این جهش عملکردی را از طریق تلفیق بهینهسازیهای سطح کامپایلر و فناوری پیشرفته «بهینهسازی هدایتشده با نمایه نمونه» یا همان اسپیجیاو محقق کرده است. بیانیه مایکروسافت نشان میدهد که متخصصان ادوبی با همکاری نزدیک با تیم ویژوال سیپلاسپلاس این کمپانی، آخرین دستاوردهای زنجیره ابزار اماسویسی را در کنار ابزار اسپیجیاو به کار بستهاند تا بالاترین بازدهی ممکن را از حجمهای کاری وابسته به پردازنده در فتوشاپ استخراج کنند.
برخلاف شیوه سنتی بهینهسازی هدایتشده با نمایه که توسعهدهندگان را به ساخت نسخههای آزمایشی ویژه و اجرای فرایندهای تحلیل طولانی ملزم میکرد، فناوری اسپیجیاو دادههای عملکردی را به صورت مستقیم از فایلهای باینری بهینهشده نهایی استخراج میکند. این ویژگی به ادوبی امکان داد تا اطلاعات کاربری را از دل محیطهای واقعی جمعآوری کند؛ مزیتی بزرگ که به شرکتها اجازه میدهد به جای تکیه بر بنچمارکهای آزمایشگاهی و مصنوعی، از دادههای واقعی حاصل از فعالیت مشتریان بهره ببرند. در تئوری، این رویکرد باعث میشود که بهینهسازیها دقیقاً منطبق بر رفتار واقعی کاربران با نرمافزار صورت گیرد.
نتیجه این همکاری، اصلاح چیدمان کدها، درونخطی کردن توابع، تفکیک کدهای پرکاربرد از کمکاربرد و اعمال تغییرات ساختاری در سطوح پایین بوده است، که همگی به پردازنده کمک میکنند دستورالعملها را با راندمان بالاتری پردازش کند. در واقع، کامپایلر اکنون از توانایی بالاتری برای شناسایی مسیرهای کد پرکاربرد یا به اصطلاح داغ برخوردار است و عملیات بهینهسازی را به طور هدفمند روی آنها پیادهسازی میکند.
