شرکت اندوریل از پهپاد خودران تیلت‌روتور Thunder با قابلیت برخاست و فرود عمودی و حمل ۱۰ موشک رونمایی کرد.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک، این هواگرد تیلت‌روتور رده ۵ برای همکاری نزدیک با بالگردهای تهاجمی سرنشین‌دار طراحی شده است. این پهپاد امکان حمل انواع مهمات و تجهیزات مأموریتی را دارد و می‌تواند بدون نیاز به هدایت مستقیم خلبان، در کنار بالگردهای رزمی عملیات انجام دهد. اندوریل اعلام کرده است که این پروژه اکنون وارد مراحل پیشرفته توسعه شده و نخستین پرواز رسمی آن برای سال ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است.
معرفی پهپاد Thunder در شرایطی انجام می‌شود که بسیاری از ارتش‌های جهان به دنبال توسعه سامانه‌های رزمی بدون سرنشین هستند. تجربه جنگ‌های اخیر نشان داده است که حضور گسترده پهپادهای ارزان‌قیمت، مهمات سرگردان و سامانه‌های شناسایی دائمی، مأموریت بالگردهای تهاجمی در ارتفاع پایین را با خطرهای بیشتری نسبت به گذشته روبه‌رو کرده است. اندوریل معتقد است راهکار مقابله با این شرایط، استفاده از هواگردهای خودران است که بتوانند بخشی از وظایف پرخطر را برعهده بگیرند و توان رزمی یگان‌ها را بدون افزایش تعداد خدمه ارتقا دهند.
پهپاد خودران Thunder در دسته هواگردهای تیلت‌روتور قرار می‌گیرد؛ سامانه‌ای که مزایای بالگرد و هواپیمای بال‌ثابت را به طور هم‌زمان در اختیار کاربر قرار می‌دهد. این هواگرد می‌تواند مانند یک بالگرد به صورت عمودی از زمین بلند شود و در محل موردنظر فرود بیاید، اما پس از تغییر زاویه ملخ‌ها، همانند یک هواپیما با سرعت و برد بیشتر به پرواز ادامه دهد. این ویژگی باعث می‌شود پهپاد Thunder بدون نیاز به باند پرواز از مناطق ناهموار یا پایگاه‌های موقت، عملیات خود را آغاز کند.
شرکت اندوریل برای توسعه این پروژه با شرکت Archer Aviation همکاری کرده است. مهندسان دو شرکت از فناوری هواگردهای عمودپرواز تجاری الهام گرفته‌اند و آن را با نیازهای نظامی تطبیق داده‌اند. نتیجه این همکاری، استفاده از سامانه پیشرانه هیبریدی-الکتریکی است که مصرف سوخت را در مراحل مختلف پرواز کاهش و کارایی هواگرد را افزایش می‌دهد. همچنین سامانه کنترل پرواز، سرعت چرخش ملخ‌ها را هنگام پرواز کروز تنظیم می‌کند تا علاوه بر کاهش مصرف سوخت، میزان صدای تولیدشده نیز کمتر شود؛ قابلیتی که در مأموریت‌های نفوذ در ارتفاع پایین اهمیت زیادی دارد.
یکی دیگر از ویژگی‌های مهم پهپاد Thunder، قابلیت جابه‌جایی آسان آن است. این پهپاد می‌تواند با استفاده از توان پروازی خود به محل مأموریت اعزام شود، اما در صورت نیاز نیز داخل یک کانتینر استاندارد قرار می‌گیرد و از طریق کامیون، قطار، کشتی یا هواپیمای ترابری به مناطق عملیاتی منتقل می‌شود. این قابلیت، استقرار سریع سامانه را در نقاط مختلف جهان آسان‌تر می‌کند.
شرکت اندوریل طراحی پهپاد Thunder را بر پایه معماری ماژولار انجام داده است؛ به این معنا که محفظه‌های حمل تجهیزات به راحتی قابل تعویض هستند و فرماندهان می‌توانند متناسب با نوع مأموریت، ترکیب متفاوتی از تسلیحات یا تجهیزات را روی آن نصب کنند. این هواگرد می‌تواند به موشک‌های هدایت‌شونده، سامانه‌های جنگ الکترونیک، پهپادهای پرتاب‌شونده، تجهیزات شناسایی یا محموله‌های لجستیکی مجهز شود.
یکی از مهم‌ترین پیکربندی‌های معرفی‌شده برای پهپاد خودران Thunder، امکان حمل ۱۰ فروند موشک Hellfire، JAGM یا Barracuda-100M است. در آرایش دیگری، این موشک‌ها جای خود را به ۱۶ فروند پهپاد Altius-600 می‌دهند که برای انجام مأموریت‌های شناسایی، حمله یا عملیات انتحاری طراحی شده‌اند. همچنین امکان نصب ۷۶ راکت ۷۰ میلی‌متری به همراه سامانه‌های مقابله با پهپادهای دشمن در محفظه جلویی هواگرد نیز وجود دارد. چنین انعطاف‌پذیری باعث می‌شود یک پلتفرم واحد بتواند مأموریت‌های بسیار متنوعی را اجرا کند.
شرکت اندوریل معتقد است استفاده از پهپاد Thunder در کنار بالگردهای تهاجمی می‌تواند توان آتش یگان‌های رزمی را به شکل چشمگیری افزایش دهد. برآورد این شرکت نشان می‌دهد استقرار سه فروند پهپاد Thunder در کنار هر بالگرد AH-64 Apache می‌تواند حجم مهمات در اختیار یک تیپ رزمی را تا سه برابر افزایش دهد، بدون اینکه خلبانان بیشتری وارد محیط‌های پرخطر شوند.
هسته اصلی این پروژه، سامانه هوش مصنوعی Lattice Mission Autonomy است. برخلاف پهپادهای متداول که نیازمند هدایت مداوم از ایستگاه زمینی هستند، پهپاد Thunder تنها مأموریت و اهداف را از اپراتور دریافت می‌کند و سپس به صورت خودکار مسیر پرواز، حفظ آرایش گروهی، تقسیم وظایف و اجرای عملیات را مدیریت می‌کند. این موضوع بار کاری خلبانان را کاهش می‌دهد و امکان کنترل هم‌زمان چندین پهپاد را فراهم می‌کند.
سامانه ناوبری پهپاد Thunder نیز تنها به GPS وابسته نیست. این هواگرد از ترکیب حسگرهای داخلی، بینایی رایانه‌ای و پردازش لبه استفاده می‌کند تا عوارض زمین را تشخیص دهد، از موانع عبور کند و حتی در صورت اختلال در ارتباطات یا از دست رفتن سیگنال ماهواره‌ای نیز مأموریت خود را ادامه دهد. اطلاعات جمع‌آوری‌شده در طول پرواز نیز میان سایر اعضای گروه به اشتراک گذاشته می‌شود تا همه هواگردها تصویر دقیق‌تری از وضعیت میدان نبرد و تهدیدهای احتمالی داشته باشند.
شرکت اندوریل اعلام کرده که آزمایش‌های پروازی با نمونه‌های تمام‌مقیاس جایگزین تاکنون با موفقیت انجام شده است و برنامه توسعه طبق زمان‌بندی ادامه دارد. اگر همه مراحل مطابق برنامه پیش برود، پهپاد Thunder در سال ۲۰۲۷ نخستین پرواز رسمی خود را انجام خواهد داد و می‌تواند به یکی از پیشرفته‌ترین نمونه‌های نسل جدید پهپادهای رزمی خودران تبدیل شود؛ هواگردی که هدف آن افزایش قدرت آتش، کاهش خطر برای خدمه و تغییر شیوه اجرای عملیات هوایی در میدان‌های نبرد آینده است.
