چین قصد دارد در سالهای آینده با افزودن سه ماژول جدید، اندازه ایستگاه فضایی تیانگونگ را دو برابر کند و یک تلسکوپ فضایی هممدار با توانایی همسطح هابل را نیز به مدار زمین بفرستد.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک، این برنامه در حالی اجرا میشود که ایستگاه فضایی بینالمللی به پایان عمر عملیاتی خود نزدیک شده است و ناسا برای خروج کنترلشده آن از مدار آماده میشود.
ایستگاه فضایی تیانگونگ که از سه ماژول اصلی تشکیل شده است، طی سالهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در مدار زمین مونتاژ شد. این ایستگاه تاکنون میزبان چندین مأموریت سرنشیندار شنژو با حضور سه فضانورد بوده است. اکنون چین برای پاسخگویی به افزایش نیازهای پژوهشی و رشد تعداد مأموریتهای سرنشیندار و باری، برنامه توسعه این ایستگاه را آغاز کرده است.
بر اساس این طرح، تیانگونگ از ساختار فعلی T شکل به ساختار «دو T» تبدیل خواهد شد. چین یک ماژول چندمنظوره و دو ماژول آزمایشگاهی جدید را به این مجموعه اضافه میکند. این توسعه ظرفیت عملیاتی ایستگاه را افزایش میدهد و امکان اجرای همزمان مأموریتهای بیشتری را فراهم میکند.
چیان هانگ، پژوهشگر شرکت علوم و فناوری هوافضای چین اعلام کرد که این توسعه از ابتدا در برنامه طراحی تیانگونگ قرار داشته است. خبرگزاری شینهوا نیز گزارش داد که نخستین مرحله این پروژه با پرتاب یک ماژول چندمنظوره ۲۰ تنی آغاز میشود. این ماژول به هسته مرکزی تیانهه متصل خواهد شد.
مرتبط: جنینهای مصنوعی انسانی راهی ایستگاه فضایی چین شدند
ماژولهای جدید به درگاههای اتصال بیشتری مجهز خواهند بود. این ویژگی امکان پهلوگیری همزمان تعداد بیشتری از فضاپیماها را فراهم میکند و انعطافپذیری عملیاتی ایستگاه را افزایش میدهد. به گفته چیان هانگ، افزایش تعداد مأموریتها میتواند باعث ایجاد صف برای استفاده از درگاههای اتصال شود و فضای کافی برای شرایط اضطراری را کاهش دهد. ماژولهای جدید این مشکل را برطرف خواهند کرد.
چین همزمان در حال توسعه نسل جدیدی از فضاپیماهای باری کمهزینه برای ایستگاه فضایی تیانگونگ است. همچنین فضاپیمای سرنشیندار جدید منگژو که احتمال دارد تا پایان سال جاری نخستین پرواز خود را انجام دهد، توانایی انتقال هفت فضانورد به مدار پایین زمین را خواهد داشت. این در حالی است که فضاپیمای فعلی شنژو تنها سه فضانورد را به تیانگونگ منتقل میکند.
پیش از اضافه شدن ماژولهای جدید، نخستین عضو تازه تیانگونگ، تلسکوپ فضایی شونتیان خواهد بود. این رصدخانه فضایی که ابعادی در حد یک اتوبوس دارد، به آینه اصلی دو متری مجهز است. قطر این آینه اندکی از آینه اصلی تلسکوپ فضایی هابل کوچکتر است.
قرار است شونتیان در سال ۲۰۲۷ پرتاب شود. میدان دید این تلسکوپ حدود ۳۰۰ برابر بزرگتر از هابل خواهد بود. این ویژگی به شونتیان اجازه میدهد در طول مأموریت ۱۰ ساله خود، نزدیک به ۴۰ درصد آسمان را با استفاده از دوربین ۲.۵ میلیارد پیکسلی نقشهبرداری و بررسی کند.
مرتبط: آیا مولکولهای حیات میتوانند در اعماق فضا شکل بگیرند؟
شونتیان در مداری مشابه تیانگونگ فعالیت خواهد کرد. این تلسکوپ در صورت نیاز میتواند به ایستگاه فضایی متصل شود تا عملیات تعمیر، سوختگیری، نگهداری و حتی ارتقای تجهیزات روی آن انجام شود. این قابلیت یکی از مهمترین مزیتهای این پروژه در مقایسه با بسیاری از تلسکوپهای فضایی دیگر محسوب میشود.
برنامه توسعه تیانگونگ همزمان با برنامه ناسا برای پایان دادن به مأموریت ایستگاه فضایی بینالمللی اجرا میشود. ناسا قصد دارد در سالهای آینده با استفاده از فضاپیمای ویژه خروج از مدار که شرکت SpaceX آن را توسعه میدهد، ایستگاه فضایی بینالمللی را به صورت کنترلشده وارد جو زمین کند. انتظار میرود بقایای این ایستگاه در اواخر سال ۲۰۳۰ یا اوایل سال ۲۰۳۱ در اقیانوس آرام سقوط کنند.
در حالی که آمریکا روی توسعه ایستگاههای فضایی تجاری برای جایگزینی ایستگاه فضایی بینالمللی سرمایهگذاری میکند، چین با اجرای این برنامه صاحب بزرگترین ایستگاه فضایی دائمی جهان در مدار زمین خواهد شد. یانگ هونگ، طراح ارشد سامانه ایستگاه فضایی چین اعلام کرد که با تکمیل این توسعه، جرم تیانگونگ از حدود ۹۰ تن به ۱۸۰ تن افزایش خواهد یافت.
