جنسن هوانگ: تشبیه تراشه‌های انویدیا به سلاح هسته‌ای احمقانه است

جنسن هوانگ با رد تشبیه GPUهای هوش مصنوعی به سلاح هسته‌ای، معتقد است محدود کردن صادرات تراشه‌های انویدیا به کشورهای رقیب می‌تواند برتری فناوری آمریکا را تضعیف کند.

به‌ گزارش سرویس سخت‌افزار تک‌ناک، مدیرعامل انویدیا در جریان حضور خود به‌ عنوان سخنران مهمان در دوره CS 153 Frontier Systems دانشگاه استنفورد، درباره زیرساخت سخت‌افزاری محرک موج کنونی هوش مصنوعی سخن گفت.

یکی از محورهای اصلی این نشست که در یوتیوب منتشر شده است، موضع صریح او درباره دسترسی «کشورهای متخاصم» به تراشه‌های انویدیا بود. هوانگ مدت‌ها است با سیاست‌های محدودکننده صادرات تراشه‌های هوش مصنوعی انویدیا مخالفت می‌کند و معتقد است که این محدودیت‌ها نه‌تنها شکست خورده‌اند، بلکه نتیجه‌ معکوسی برای آمریکا به همراه داشته‌اند. در مقابل، برخی رهبران صنعت فناوری رویکرد کاملا متفاوتی دارند. داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک، پیش‌تر فروش تراشه‌های پیشرفته هوش مصنوعی به چین را با فروش سلاح هسته‌ای به کره شمالی مقایسه کرده بود؛ تشبیهی که واکنش تند هوانگ را به دنبال داشت.

هوانگ در پاسخ به این مقایسه گفت:

«با این دیدگاه مخالفم؛ چنین مقایسه‌ای در شرایط فعلی هیچ منطقی ندارد. تشبیه GPUهای انویدیا به بمب اتم کاملا بی‌معنا است. امروز میلیاردها نفر در سراسر جهان از GPUهای انویدیا استفاده می‌کنند. من این فناوری را به دانشجویان، خانواده‌ام، فرزندانم و افرادی که دوست دارم توصیه می‌کنم؛ اما هیچ‌گاه بمب اتم را به کسی توصیه نمی‌کنم. بنابراین این قیاس احمقانه است. اگر نقطه شروع تحلیل چنین باوری باشد، ادامه مسیر فکری نیز به نتیجه درستی نخواهد رسید.»

بیشتر بخوانید: انویدیا و گوگل به‌ دنبال استفاده از فناوری بسته‌بندی EMIB-T اینتل

مدیرعامل انویدیا باور دارد که آینده فناوری جهان باید بر پایه «فناوری آمریکایی» شکل بگیرد و محدود کردن دسترسی کشورها به این زیرساخت، در نهایت باعث تضعیف مزیت راهبردی ایالات متحده خواهد شد. انویدیا امروز بزرگ‌ترین و اثرگذارترین بازیگر بازار تراشه‌های هوش مصنوعی به حساب می‌آید و فناوری‌هایی نظیر معماری CUDA موتور محرک بخش عمده‌ای از توسعه هوش مصنوعی در جهان هستند. از نگاه هوانگ، تداوم دسترسی جهانی به این فناوری‌ها و صادرات تراشه‌های انویدیا باعث می‌شود حتی پروژه‌های هوش مصنوعی توسعه‌یافته در چین نیز بر بستر سخت‌افزار آمریکایی اجرا شوند؛ موضوعی که به حفظ نفوذ فناورانه واشنگتن کمک می‌کند.

مرتبط: سفر حساس به چین؛ جنسن هوانگ هم با ترامپ همراه شد

در سوی مقابل، منتقدان هشدار می‌دهند که سیاست صادرات تراشه‌های انویدیا می‌تواند باعث تقویت توانمندی رقبای ژئوپلیتیکی آمریکا شود و مسیر توسعه سامانه‌های پیشرفته هوش مصنوعی را با کاربردهای نظامی برای آنها هموار کند. هوانگ اما این نگرانی را اغراق‌آمیز می‌داند و تاکید می‌کند که ارتش چین، همانند پنتاگون که از تجهیزات چینی استفاده نمی‌کند، احتمالا به سراغ فناوری‌های آمریکایی نخواهد رفت.

همچنین انویدیا اتهام ارائه پشتیبانی فنی به شرکت DeepSeek برای بهینه‌سازی فرایند آموزش مدل‌های هوش مصنوعی را رد کرده است؛ مدل‌هایی که بعدها گزارش شد توسط ارتش آزادی‌بخش خلق چین مورد استفاده قرار گرفته‌اند. با وجود این، اسناد عمومی نشان می‌دهند که برخی دانشگاه‌های چینی دارای ارتباط نزدیک با مجتمع نظامی ـ صنعتی این کشور، سرورهای Super Micro Computer مجهز به GPUهای A100 انویدیا را تهیه کرده‌اند. برخلاف تسلیحات هسته‌ای، تراشه‌های هوش مصنوعی ابزارهایی نظامی محسوب نمی‌شوند و برای ماموریت‌های رزمی طراحی نشده‌اند. هوش مصنوعی امروز در طیف وسیعی از حوزه‌ها، از پژوهش‌های علمی و پزشکی گرفته تا تجارت و صنعت، نقش کلیدی ایفا می‌کند. اما همین ماهیت انعطاف‌پذیر، آن را به فناوری‌ «دومنظوره» تبدیل کرده است؛ فناوری‌ که هم ظرفیت استفاده غیرنظامی دارد و هم می‌تواند در حوزه‌های نظامی به کار گرفته شود.

برای مطالعه بیشتر: مشکلات تولید حافظه HBM4 گریبان پلتفرم Rubin انویدیا را گرفت + تصویر

نگرانی اصلی سیاست‌گذاران آمریکایی نیز دقیقا از همین نقطه ناشی می‌شود؛ اینکه همان سخت‌افزارها و مدل‌های هوش مصنوعی می‌توانند در عملیات اطلاعاتی، تحلیل تهدید، سامانه‌های خودران، شبیه‌سازی‌های نظامی و سایر کاربردهای دفاعی مورد استفاده قرار گیرند. روند صادرات تراشه‌های انویدیا ممکن است برتری فناورانه و نظامی ایالات متحده را تضعیف کند و به رقبای این کشور مزیت راهبردی بدهد. در مجموع، هر دو سوی این جدال استدلال‌های قابل‌ توجهی مطرح می‌کنند. در حال حاضر، آمریکا جایگاه مسلط خود را به‌ عنوان تامین‌کننده اصلی فناوری‌های هوش مصنوعی حفظ کرده و طبیعی است که بخواهد این برتری ادامه پیدا کند. اما در عین حال، واشنگتن تمایلی ندارد رقبای او به فناوری‌هایی دسترسی داشته باشند که می‌توانند شکاف توانمندی‌های دفاعی را کاهش دهند. هرچند، اینکه کدام رویکرد در نهایت مؤثرتر خواهد بود، مسئله‌ای است که پاسخ آن شاید تنها در سال‌ها یا حتی دهه‌های آینده مشخص شود.