چین با رونمایی مفهومی از یک ناو هواپیمابر فضایی غول‌پیکر با نام لوان‌نیائو، بار دیگر توجه رسانه‌ها و تحلیلگران نظامی را به برنامه‌های فضایی و نظامی خود جلب کرده است.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک، پکن در حال برنامه‌ریزی برای ایجاد یک سامانه یکپارچه دفاع هوایی و فضایی با نام «ننتیان‌من» به معنای «دروازه آسمانی» است. محور اصلی این سامانه نیز ناو هواپیمابر فضایی «لوان‌نیائو» توصیف می‌شود.
لوان‌نیائو از نظر طراحی، شباهت زیادی به فضاپیماهای علمی–تخیلی دارد. این ناو، یک سازه مثلثی‌شکل عظیم به رنگ خاکستری توصیف شده است. طبق اطلاعات منتشرشده رسانه دولتی چین، لوان‌نیائو طولی در حدود ۲۴۲ متر، دهانه بالی نزدیک به ۶۸۴ متر و وزنی گزارش‌شده تا ۱۲۰ هزار تن در زمان برخاست دارد. این ابعاد، آن را از هر ناو جنگی فعال امروزی بزرگ‌تر و حتی از بسیاری از نفتکش‌ها سنگین‌تر می‌کند. بر اساس این طرح، این ناو برای حمل حداکثر ۸۸ فروند جنگنده بدون سرنشین موسوم به «شوان‌نو» طراحی خواهد شد. این جنگنده‌ها، پهپادهای متعارف محسوب نمی‌شوند، بلکه هواگردهایی پنهان‌کار، بسیار مانورپذیر و سنگین‌تر از پهپادهای رایج هستند که توانایی شلیک موشک‌های هایپرسونیک را خواهند داشت. چنین ترکیبی در صورت تحقق می‌تواند موازنه قدرت هوایی را به شکل محسوسی تغییر دهد.
بخوانید: پروژه بزرگ فرانسه: ساخت ناو هواپیمابر هسته‌ای جدید تا سال ۲۰۳۸
چین مدت‌ها است که پس از ایالات متحده در جایگاه دوم قدرت فضایی جهان قرار دارد و فاصله محسوسی با اروپا ایجاد کرده است. پکن سرمایه‌گذاری‌های مالی بسیار سنگینی در این حوزه انجام داده است و فضا برای رهبری چین هم یک ابزار پرستیژ سیاسی و هم یک مؤلفه حیاتی در توان نظامی به حساب می‌آید.
پیتر لیتون، کارشناس دفاعی مؤسسه آسیای گریفیت استرالیا معتقد است که اگر چنین سامانه‌ای ساخته شود، «تقریباً از همه رقبا جلوتر خواهد بود». او بیان کرد که پرواز در ارتفاعی بالاتر از برد اغلب موشک‌های پدافندی و جنگنده‌ها، مزیتی تعیین‌کننده ایجاد می‌کند. وی تصریح کرد که در این ارتفاع، ناو فضایی عملاً از تأثیر شرایط جوی نیز خارج می‌شود.
به گفته لیتون، یکی از پیامدهای مهم چنین قابلیتی این است که چین می‌تواند ناو فضایی خود را به صورت مستقیم بالای اهداف حساس مستقر کند و از آن موقعیت، موشک‌ها را شلیک نماید. این سناریو، به‌ویژه در مناطق تنش‌زا مانند تایوان و دریای جنوبی چین، اهمیت راهبردی بالایی دارد؛ مناطقی که بسیاری از تحلیلگران، آنها را محتمل‌ترین نقاط درگیری آینده میان چین و ایالات متحده می‌دانند.
برای مطالعه: پرتاب نخستین جنگنده با منجنیق از پیشرفته‌ترین ناو هواپیمابر چین
بر اساس ادعای مقام‌های چینی، ناو هواپیمابر فضایی لوان‌نیائو می‌تواند طی ۲۰ تا ۳۰ سال آینده به مرحله عملیاتی برسد. با وجود این، بسیاری از کارشناسان نسبت به عملیاتی بودن این پروژه تردید جدی دارند. از دید فنی، ارسال یا ساخت یک سازه ۱۲۰ هزار تنی در فضا، فراتر از توان سامانه‌های پرتاب کنونی ارزیابی می‌شود. حتی با فرض مونتاژ ماژولار در مدار، چالش‌هایی مانند: تأمین انرژی، سامانه‌های پیشرانش، خنک‌کاری، محافظت در برابر زباله‌های فضایی و مهم‌تر از همه، هزینه‌های نجومی، این پروژه را به سطحی نزدیک به علمی–تخیلی می‌برد.
هاینریش کرفت، دیپلمات آلمانی و تحلیلگر حوزه فضا، این طرح را با نگاه امروز «کاملاً غیرواقعی» توصیف می‌کند، اما هم‌زمان یادآور می‌شود که بسیاری از فناوری‌هایی که چند دهه پیش غیرقابل تصور بودند، اکنون به واقعیت تبدیل شده‌اند. به گفته او، چنین پروژه‌هایی را باید بخشی از یک مسیر بلندمدت و پیام راهبردی دانست، که الزاماً یک برنامه عملیاتی کوتاه‌مدت نیستند.
مطلب پیشنهادی: چین می‌تواند ۲۰ دقیقه‌ای تمام ناوهای هواپیمابر آمریکا را نابود کند!
در همین حال، برخی تحلیلگران معتقد هستند که طرح ناو هواپیمابر فضایی بیش از آنکه یک ابرسلاح واقعی باشد، نقش «نمایش فناوری» و ابزار بازدارندگی روانی را ایفا می‌کند. این رویکرد، چین را در رقابتی قرار می‌دهد که با چشم‌اندازهای فضایی چهره‌هایی مانند ایلان ماسک و پروژه‌های شرکت اسپیس ایکس در حوزه ماه و مریخ نیز هم‌پوشانی دارد.
در مجموع، لوان‌نیائو اگرچه نمادی از جاه‌طلبی فضایی چین است، اما دست‌کم در شرایط کنونی، بیش از آنکه یک تهدید عملی فوری تلقی شود، پیامی سیاسی و راهبردی برای رقبا و افکار عمومی جهانی به همراه دارد.
