فهرست مطالب
پژوهشی جدید نشان میدهد که دورکاری کارکنان با رفاه بیشتر، ارتباط مثبت با محیط کار و احتمال کمتر ترک سازمان همراه است.
به گزارش سرویس کسب و کار تکناک، نتایج این مطالعه جدید روی بیش از ۷۷۰۰ کارمند نشان میدهد که کارکنان دورکار، رفاه بیشتری نسبت به کارکنان حضوری و افرادی با الگوی کاری ترکیبی گزارش میکنند. همچنین یافتههای این پژوهش برخی تصورات رایج را درباره تأثیر منفی دورکاری بر ارتباط کارکنان و ماندگاری آنها در سازمان به چالش میکشد.
با پایان همهگیری کرونا و کاهش نیاز گسترده به کار از خانه، بسیاری از سازمانها سیاست بازگشت کارکنان به محل کار را دنبال کردند. همزمان این دیدگاه قوت گرفت که دورکاری به اندازه حضور در دفتر مؤثر نیست. برخی پژوهشها نیز از کاهش همکاری، افزایش احساس انزوا و آسیب احتمالی به سلامت روان کارکنان دورکار خبر داده بودند.
اکنون مطالعه جدیدی که در مجله Frontiers in Psychology منتشر شده است، تصویر متفاوتی ارائه میدهد. پژوهشگران برای انجام این مطالعه، اطلاعات بیش از ۷۷۰۰ کارمند یک سازمان بزرگ حوزه سلامت در جنوب غربی آمریکا را بررسی کردند.
دادههای این تحقیق از کارکنان دورکار، کارکنان حضوری و افرادی با الگوی کاری ترکیبی جمعآوری شد. نتایج نشان داد که کار از خانه با رفاه بیشتر کارکنان ارتباط دارد. همچنین شواهدی از ارتباط احتمالی دورکاری با ماندگاری بیشتر کارکنان در سازمان مشاهده شد.
بیشتر بخوانید: تاثیر عجیب دورکاری در کاهش ردپای کربن
دورکارها بالاترین امتیاز رفاه را ثبت کردند
پژوهشگران این نظرسنجی را در سال ۲۰۲۳ انجام دادند. کارکنان به مجموعهای از پرسشها درباره برداشت کلی خود از رفاه در محیط کار پاسخ دادند. نتایج نشان داد که کارکنان دورکار در مقیاس پنجدرجهای، میانگین امتیاز ۴.۲۲ را برای رفاه خود ثبت کردند.
کارکنانی با الگوی کاری ترکیبی میانگین امتیاز ۴.۱۲ را به دست آوردند. میانگین امتیاز کارکنان حاضر در محل کار نیز ۳.۸۹ بود. بنابراین کارکنان دورکار بالاترین سطح رفاه را در میان سه گروه گزارش کردند.
این نتیجه حتی پژوهشگران را نیز غافلگیر کرد. آنها احتمال میدادند کارکنان دارای الگوی ترکیبی بالاترین میزان رفاه را گزارش کنند. این گروه میتواند بخشی از زمان را خارج از دفتر بگذراند و در عین حال ارتباط حضوری با همکاران خود را حفظ کند.
استفانی جانسون، روانشناس سازمانی دانشگاه کلرادو بولدر و یکی از نویسندگان مطالعه گفت که نتایج از فراهم کردن امکان دورکاری برای افرادی حمایت میکند که این شیوه را ترجیح میدهند. به گفته او، گرفتن حق انتخاب کارکنان درباره نحوه کار احتمالا به بهبود رفاه آنها کمک نمیکند.
بیشتر بخوانید: دفاتر مجازی صمیمیت را به محیطهای دورکاری میآورد
دورکاری لزوما ارتباط کارکنان را تضعیف نمیکند
پژوهشگران علاوه بر رفاه، ارتباط مثبت کارکنان با محیط کار را نیز بررسی کردند. آنها از شرکتکنندگان خواستند فرهنگ محل کار خود را در سه تا پنج کلمه توصیف کنند. سپس واژههایی مانند فراگیری، اتحاد، توجه و همکاری را به عنوان نشانههای ارتباط مثبت با محیط کار ارزیابی کردند.
کارکنان دورکار در این بخش امتیاز ۰.۶۱ را ثبت کردند. امتیاز کارکنان دارای الگوی کاری ترکیبی ۰.۵۸ بود. کارکنان حاضر در محل کار نیز امتیاز ۰.۵۵ را به دست آوردند.
با وجود این، پژوهشگران تأکید کردند که تفاوت مشاهدهشده با توجه به اندازه نمونه از نظر آماری معنادار نبود. بنابراین نمیتوان براساس این ارقام به تنهایی نتیجه گرفت که دورکاری باعث افزایش ارتباط مثبت کارکنان میشود.
با وجود این محدودیت، یافتهها این تصور را به چالش میکشد که دورکاری بهخودیخود مانع ارتباط و همکاری مؤثر کارکنان است. نویسندگان مطالعه اعلام کردند که کارکنان دورکار در نمونه آنها، ارتباط مثبت با محیط کار را اندکی بیشتر از دو گروه دیگر گزارش کردهاند.
پژوهشگران معتقد هستند که کیفیت ارتباط میان کارکنان ممکن است بیشتر به شیوههای ارتباطی هدفمند وابسته باشد. بر این اساس، نزدیکی فیزیکی افراد بهتنهایی نمیتواند میزان انسجام و همکاری در محیط کار را تعیین کند.
بیشتر بخوانید: اگر روزی 8 ساعت پشت میز مینشینید، این گجتها را از دست ندهید
ارتباط رفاه بیشتر با ترک شغل کمتر
سوابق کارکنان پس از یک سال نیز الگوی مشابهی را نشان داد. در این مدت، ۷.۸ درصد از کارکنان دورکار سازمان را ترک کردند. این میزان در میان کارکنان دارای الگوی کاری ترکیبی به ۸.۳ درصد رسید. کارکنان حضوری نیز نرخ ترک سازمان ۸.۸ درصدی داشتند.
تفاوت نرخ خروج میان این سه گروه از نظر آماری معنادار نبود. با وجود این، پژوهشگران ارتباط دیگری را شناسایی کردند که از نظر آماری معنادار بود. کارکنانی که رفاه بیشتری گزارش کرده بودند با احتمال کمتری سازمان را ترک کردند.
نتایج این مطالعه به بحث طولانی درباره دورکاری و حضور در دفتر پایان نمیدهد. یافتهها نیز نشان نمیدهند که کار از خانه برای تمام کارکنان و همه سازمانها بهترین گزینه است. هرچند، این پژوهش دیدگاه متفاوتی درباره پیامدهای دورکاری ارائه میکند.
این یافتهها در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بسیاری از سازمانها همچنان درباره الزام کارکنان به بازگشت به دفتر تصمیمگیری میکنند. پژوهشگران معتقد هستند نتایج مطالعه میتواند بخشی از شواهد مورد استفاده در این تصمیمگیریها باشد.
نویسندگان پژوهش تأکید کردند که سازمانها همچنان با ابهام درباره سیاستهای دورکاری روبهرو هستند. نتایج تازه نشان میدهد که برخی فرضیات رایج درباره پیامدهای منفی کار از خانه ممکن است در همه محیطهای کاری صدق نکند. انتخاب شیوه کار و نحوه مدیریت ارتباط کارکنان نیز میتواند در رفاه و ماندگاری آنها نقش مهمی داشته باشد.
