فهرست مطالب
نیروی هوایی آمریکا قصد دارد تا سال ۲۰۳۲ دست‌کم ۵۰۰ پهپاد رزمی مشارکتی نیمه‌خودران را عملیاتی کند که در کنار جنگنده‌های سرنشین‌دار وارد مأموریت می‌شوند.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک، تروی مینک، وزیر نیروی هوایی آمریکا، این هدف‌گذاری را در ۱۴ سپتامبر اعلام کرد و هم‌زمان نام رسمی دو هواگرد نخست برنامه «هواگردهای رزمی مشارکتی» (CCA) را نیز معرفی کرد. هواگرد شرکت جنرال اتمیکس، FQ-42 Vengeance و محصول شرکت اندرویل، FQ-44 Fury، نام‌گذاری شده‌اند. این هواگردها برای همکاری با جنگنده‌های سرنشین‌دار از جمله F-35 و جنگنده آینده F-47 طراحی شده‌اند.
هواگردهای CCA می‌توانند حسگرها، تسلیحات و قابلیت‌های دیگری را به یک گروه رزمی اضافه کنند، بدون اینکه برای هر هواگرد به یک خلبان نیاز باشد. هدف اصلی این برنامه افزایش توان عملیاتی جنگنده‌های سرنشین‌دار و گسترش حضور نیروی هوایی در مناطق مورد مناقشه است.
بیشتر بخوانید: نخستین تصاویر از پهپاد Wildfire، جانشین جدید MQ-9 Reaper
استفاده بیشتر آمریکا از پهپاد رزمی نیمه‌خودران
هدف جدید افزایش قابل توجهی نسبت به برنامه قبلی نیروی هوایی آمریکا نشان می‌دهد. این نیرو در ماه ژوئن اعلام کرده بود که قصد دارد پس از واگذاری قراردادهای تولید به General Atomics و Anduril، تا پایان دهه بیش از ۱۵۰ هواگرد CCA با قابلیت رزمی خریداری کند.
نیروی هوایی اکنون می‌خواهد تا سال ۲۰۳۲ دست‌کم ۵۰۰ فروند از این هواگردها را عملیاتی کند. این نیرو در برنامه بلندمدت خود دستیابی به حدود ۱۰۰۰ هواگرد رزمی CCA را نیز در نظر گرفته است. توسعه این ناوگان در چند مرحله انجام خواهد شد و شرکت‌های مختلف برای ساخت نسل‌های بعدی با یکدیگر رقابت خواهند کرد.
FQ-42 و FQ-44 نخستین هواگردهای مرحله اول برنامه هستند. آنها قرار نیست جایگزین جنگنده‌های متعارف شوند، بلکه وظیفه دارند توان جنگنده‌های سرنشین‌دار را افزایش دهند. حسگرها، تسلیحات و سایر قابلیت‌ها با استفاده از این هواگردها در یک آرایش پروازی بزرگ‌تر توزیع می‌شوند.
آزمایش موشک هوا‌به‌هوای AIM-120
برنامه CCA به سیستم‌های نیمه‌خودران متکی است که می‌توانند ناوبری و برخی وظایف مأموریتی را در محدوده تعیین‌شده از سوی اپراتورهای انسانی انجام دهند. بنابراین خلبان یا اپراتور مجبور نیست هر هواگرد را در تمام مراحل مأموریت به صورت مستقیم کنترل کند.
نیروی هوایی آمریکا آزمایش این هواگردها را از پروازهای اولیه فراتر برده است و یک پهپاد رزمی YFQ-44A در ماه ژوئیه طی آزمایش شلیک واقعی، یک موشک هوا‌به‌هوای AIM-120 را به سوی یک هدف دیجیتال شلیک کرد. با وجود افزایش سطح خودمختاری، نیروی هوایی تأکید کرده است که تصمیم استفاده از تسلیحات همچنان در اختیار انسان باقی می‌ماند و هواگردهای CCA به‌طور مستقل درباره شلیک تصمیم نخواهند گرفت.
این هواگردها در شرایط عملیاتی واقع‌گرایانه‌تر نیز مورد آزمایش قرار گرفته‌اند. نیروی هوایی در جریان رزمایش Agile Combat Employment در پایگاه هوایی کریچ در نوادا، چندین سورتی پرواز CCA انجام داد. در این آزمایش، هواگردهای بدون سرنشین با پلتفرم‌های سرنشین‌دار ادغام شدند و توانایی انجام عملیات از یک محل پراکنده نیز مورد ارزیابی قرار گرفت.
بیشتر بخوانید: پهپاد Wildfire با برد ۱۸ هزار و ۵۰۰ کیلومتری معرفی شد
رقابت شش شرکت برای توسعه نرم‌افزار CCA
نرم‌افزار یکی دیگر از بخش‌های مهم برنامه CCA است. نیروی هوایی آمریکا نرم‌افزار خودمختاری مأموریتی را از خود هواگردها جدا کرده است تا بتواند نرم‌افزارهای مختلف را بدون نیاز به طراحی مجدد پهپاد رزمی روی پلتفرم‌های سازگار اجرا کند.
شش شرکت اندوریل، جنرال اتمیکس، لاکهید مارتین، نورثروپ گرومن، آر‌تی‌اکس کالینز ائروسپیس و شیلد ای‌آی برای توسعه نرم‌افزار خودمختاری مأموریتی این برنامه رقابت می‌کنند. معماری نرم‌افزاری متعلق به دولت آمریکا امکان استفاده از محصولات تأمین‌کنندگان مختلف را فراهم می‌کند. این رویکرد می‌تواند رقابت را حفظ کند و امکان ارتقای قابلیت‌های خودمختار را در آینده افزایش دهد.
با وجود این، دستیابی به ناوگان ۵۰۰ فروندی چالش تولیدی و عملیاتی بزرگی خواهد بود. نیروی هوایی باید صدها هواگرد تولید کند و هم‌زمان زیرساخت‌های تعمیر و نگهداری، تسلیحات، ارتباطات و فرماندهی و کنترل مورد نیاز آنها را توسعه دهد.
پهپادهای FQ-42 Vengeance و FQ-44 Fury اکنون از مرحله نمونه‌های اولیه به سمت تولید حرکت کرده‌اند و آزمایش همکاری میان انسان و هواگردهای نیمه‌خودران نیز ادامه دارد. اگر نیروی هوایی آمریکا به هدف خود برسد، CCAها تا سال ۲۰۳۲ از یک فناوری آزمایشی به بخش مهمی از نیروی رزمی هوایی این کشور تبدیل خواهند شد و امکان استفاده از هواگردها، حسگرها و تسلیحات بیشتر را بدون افزایش متناسب تعداد خلبانان فراهم خواهند کرد.
