فهرست مطالب
در نگاه نخست، این ادعا اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد که روزی داشتن تنها ۱۰۰ واحد ریپل (XRP) شبیه در اختیار داشتن دارایی‌ای کمیاب باشد. اما پس از تحلیل اخیر ادو فارینا، این دیدگاه توجه زیادی جلب کرده است. او تاکید می‌کند که موضوع نه به پیش‌بینی‌های هیجانی، بلکه به محاسبات ساده عرضه و تقاضا مربوط می‌شود.
به گزارش سرویس ارز دیجیتال تکناک، ریپل (XRP) در حال حاضر در محدوده ۱.۳۷ دلار و هم‌زمان با یک دوره اصلاح کلی بازار معامله می‌شود. در ظاهر اتفاق خاصی رخ نداده است، اما فارینا معتقد است قیمت امروز اهمیت کمتری دارد و مسئله اصلی این است که در آینده چه کسانی بخش عمده عرضه را در اختیار خواهند داشت.
نظریه نقدینگی بانکی
هسته اصلی استدلال فارینا به سازوکار فعلی بانک‌های جهانی بازمی‌گردد. بانک‌ها در حال حاضر مبالغ عظیمی را در حساب‌هایی موسوم به نوسترو نگهداری می‌کنند؛ حساب‌هایی پیش‌تامین‌شده که برای تسویه پرداخت‌های فرامرزی استفاده می‌شود. تریلیون‌ها دلار سرمایه در این ساختار به‌صورت غیرفعال بلوکه شده است. به باور فارینا، اگر ریپل (XRP) به‌عنوان دارایی واسط جایگزین این سازوکار شود، موسسات مالی ناچار خواهند بود ذخایر قابل توجهی از این توکن را نگهداری کنند.
مدل تقریبی او چنین است: اگر حدود ۱۵۰ بانک مرکزی هر کدام ۱۰۰ میلیون واحد ریپل (XRP) نگهداری کنند، در مجموع ۱۵ میلیارد توکن جذب می‌شود. اگر حدود ۲۵ هزار بانک خصوصی نیز هر کدام یک میلیون واحد نگه دارند، ۲۵ میلیارد توکن دیگر از چرخه نقد خارج خواهد شد. در مجموع، حدود ۴۰ میلیارد ریپل (XRP) بلوکه می‌شود؛ رقمی نزدیک به نیمی از کل عرضه ۱۰۰ میلیاردی.
واقع‌بینانه بودن این اعداد محل بحث است، اما پیام اصلی او روشن است؛ ذخایر نهادی می‌تواند عرضه در گردش را به‌شدت کاهش دهد.
ارزهای دیجیتال بانک مرکزی، کیف‌پول‌ها و تقاضای خرد
فارینا استدلال خود را به بانک‌ها محدود نمی‌کند. او به پذیرش مصرف‌کنندگان از طریق ارزهای دیجیتال بانک‌های مرکزی و استیبل‌کوین‌هایی که ممکن است بر بستر دفترکل ریپل فعالیت کنند نیز اشاره می‌کند. اگر حتی بخشی از جمعیت جهان برای فعال‌سازی کیف‌پول یا حفظ موجودی پایه نیاز به نگهداری ریپل (XRP) داشته باشند، تقاضا می‌تواند به‌سرعت افزایش یابد.
برای نمونه، اگر ۸۰۰ میلیون کاربر تنها پنج واحد ریپل (XRP) برای استفاده از کیف‌پول نگهداری کنند، چهار میلیارد توکن دیگر از گردش فعال خارج می‌شود.
علاوه بر این، هر تراکنش در دفترکل ریپل مقدار اندکی از این توکن را می‌سوزاند. اگرچه نرخ سوزاندن پایین است، اما در مقیاس استفاده گسترده، به‌مرور زمان موجب کاهش تدریجی عرضه کل می‌شود.
در سناریوی صعودی، اگر موسسات مالی ذخایر خود را قفل کنند، کاربران خرد موجودی پایه نگه دارند و فعالیت شبکه ادامه یابد، تعداد توکن‌های قابل معامله کاهش خواهد یافت. در چنین شرایطی، برای ایجاد تعادل میان عرضه محدود و تقاضای پایدار یا رو به رشد، قیمت‌ها باید افزایش یابد.
در مقابل، منتقدان می‌گویند این سناریوها مستلزم پذیرش گسترده نهادی، انباشت هماهنگ و استفاده سنگین کاربران خرد است؛ فرضیاتی که تحقق آنها ساده نیست. بانک‌های جهانی محتاطانه حرکت می‌کنند، دولت‌ها کندتر عمل می‌کنند و پذیرش رمزارزها معمولا مسیری خطی و قابل پیش‌بینی ندارد.
با این حال، این دیدگاه توجه‌برانگیز است زیرا زاویه بحث را تغییر می‌دهد. به‌جای پرسش از اینکه ریپل (XRP) می‌تواند به چه قیمتی برسد، این پرسش مطرح می‌شود که در صورت ورود بازیگران بزرگ و نگهداری بلندمدت، چه میزان از عرضه واقعا در دسترس بازار باقی خواهد ماند.
اگر چنین تغییری رخ دهد، داشتن ۱۰۰ واحد ریپل (XRP) شاید دیگر رقم کوچکی به نظر نرسد. در حال حاضر، این سناریو بیشتر یک نظریه مبتنی بر تقاضای ساختاری بالقوه است.
