یک مطالعه بلندمدت درباره کار کردن از خانه نشان میدهد که این شیوه کاری میتواند سلامت روان برخی گروهها را به شکل قابل توجهی بهبود دهد.
به گزارش سرویس علمی تکناک، یافتههای این پژوهش نشان میدهد که کار ترکیبی، یعنی ترکیبی از حضور در محل کار و فعالیت از خانه، بیشترین مزیت را برای زنان به همراه دارد. در مقابل، سلامت روان مردان واکنش چندانی به افزایش یا کاهش روزهای کار کردن از خانه نشان نمیدهد.
کار کردن از خانه در سالهای اخیر به یکی از عناصر ثابت فرهنگ کاری استرالیا تبدیل شده است. با وجود این، همچنان درباره پیامدهای روانی آن پرسشهای زیادی مطرح است. پژوهشگران در این مطالعه تلاش کردند که مشخص کنند آیا کار کردن از خانه سلامت روان را تقویت میکند؟ چند روز در هفته بهترین است؟ و کدام گروهها بیشترین منفعت را از آن میبرند؟ همچنین تیم پژوهشی بررسی کرد که آیا حذف زمان رفتوآمد عامل اصلی این تغییرات است یا خیر.
پژوهشگران برای پاسخ به این پرسشها، دادههای ۲۰ ساله Survey HILDA را تحلیل کردند. این مجموعه داده امکان ردیابی وضعیت شغلی و سلامت روان بیش از ۱۶ هزار کارمند استرالیایی را در طی دو دهه فراهم کرد. تیم پژوهشی دو سال دوران COVID یعنی ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ را کنار گذاشت، چرا که سلامت روان در آن سالها تحت تأثیر عواملی قرار داشت که با کار کردن از خانه ارتباط مستقیمی نداشت. این رویکرد به پژوهشگران اجازه داد تغییرات واقعی سلامت روان را در ارتباط با رفتوآمد و کار کردن از خانه بررسی کنند.
در این مطالعه، به طور خاص دو عامل بررسی شد، که شامل زمان رفتوآمد و الگوهای مختلف کار کردن از خانه بود. پژوهشگران تلاش کردند بفهمند که آیا تغییرات این دو عامل در طول زمان باعث تقویت یا تضعیف سلامت روان میشود. مدلهای آماری استفادهشده در این پژوهش اثر رویدادهای مهم زندگی مانند تغییر شغل یا تولد فرزند را حذف کردند تا فقط اثرات واقعی رفتوآمد و کار کردن از خانه باقی بماند.
بخشی از یافتهها نشان میدهد که رفتوآمد اثر یکسانی بر مردان و زنان ندارد. برای زنان، طول مسیر رفتوآمد تقریباً هیچ اثر قابل تشخیصی بر سلامت روان ایجاد نکرد. اما برای مردانی که از قبل سلامت روان آسیبپذیری داشتند، طولانی شدن مسیر رفتوآمد با کاهش سلامت روان همراه شد. این کاهش در حدی خفیف بود که افزایش سی دقیقهای رفتوآمد یکطرفه به اندازه کاهش دو درصدی درآمد خانوار بر سلامت روان اثر میگذاشت.
اما مهمترین یافتهها درباره تفاوت جنسیتی در اثر کار کردن از خانه است. کار کردن از خانه برای زنان اثر مثبت و قابل توجهی داشت، اما تنها زمانی که در قالب مدل هیبرید انجام میشد. بیشترین بهبود زمانی مشاهده شد که زنان بیشتر روزهای هفته را از خانه کار میکردند و یک تا دو روز را در دفتر حضور داشتند. این الگو برای زنانی که سلامت روان ضعیفتری داشتند، مزایای چشمگیری ایجاد کرد. این افراد در مدل ترکیبی، سلامت روان بهتری را تجربه کردند و این بهبود تقریباً معادل افزایش پانزده درصدی درآمد خانوار بود.
تحلیل دادهها نشان داد که این مزایا تنها حاصل حذف زمان رفتوآمد نیست. حتی زمانی که اثر رفتوآمد جداگانه محاسبه شد، مزایای سلامت روان برای زنان همچنان باقی ماند. این نتیجه نشان میدهد که عوامل دیگری مانند کاهش استرس محیط کار، افزایش کنترل بر زمانبندی وظایف یا امکان هماهنگی بهتر کار و زندگی خانوادگی نقش مهمی در سلامت روان زنان دارند. کار سبک یا گهگاهی از خانه برای زنان اثر مشخصی نداشت و شواهد درباره کار تماموقت از خانه نیز کمتر قابل اتکا بود، زیرا تعداد زنانی که چنین الگویی را دنبال میکردند، محدود بود.
در مقابل، برای مردان هیچ اثر مثبت یا منفی معناداری در کار کردن از خانه مشاهده نشد. چه یک روز در هفته و چه پنج روز در هفته از خانه کار میکردند، تغییر قابل اندازهگیری در سلامت روان آنها ثبت نشد. پژوهشگران این موضوع را به تقسیم نقشهای خانگی در استرالیا و ماهیت اجتماعیسازی مردان نسبت دادند، چرا که شبکههای دوستانه مردان بیشتر به محیط کار وابسته است.
در جمعبندی، پژوهشگران تأکید کردند که افراد با سلامت روان ضعیف بیشترین حساسیت را نسبت به زمان رفتوآمد و الگوهای کار کردن از خانه دارند. برای زنان در این گروه، کار کردن از خانه میتواند یک تقویتکننده واقعی سلامت روان باشد. برای مردان این گروه نیز کاهش زمان رفتوآمد نقش مهمی دارد. در مقابل، افرادی که سلامت روان قویتری دارند، نسبت به تغییر در الگوهای کاری انعطاف بیشتری نشان میدهند و اثرات این تغییرات برای آنها کمتر است.
در پایان، پژوهشگران توصیه کردند که افراد، الگوهای رفتوآمد و کار کردن از خانه را در ارتباط با وضعیت روانی خود ارزیابی نمایند و الگوی مناسب را پیدا کنند. کارفرمایان نیز باید الگوهای منعطف، بهویژه مدلهای هیبرید را در دستور کار قرار دهند و زمان رفتوآمد را به عنوان عامل مؤثر بر رفاه کارکنان در نظر بگیرند. سیاستگذاران نیز باید بهبود حملونقل عمومی، کاهش ازدحام و حمایت از الگوهای کاری انعطافپذیر را در اولویت قرار دهند.
