آیا درمان‌های فعلی آرتروز بی اثر هستند؟

محققان بررسی گسترده‌ای راجع به توصیه‌های فعلی درمان آرتروز دست انجام داده‌اند و خواستار بازبینی این توصیه‌ها شده‌اند.

به گزارش تکناک، نتایج مطالعات در این زمینه حاکی از این است که تزریقات به عنوان یک درمان مؤثر در کاهش درد، همانند گروه تحت کنترل (دارونما) عمل می‌کند.

در این مطالعه که شامل 72 مطالعه قبلی با مشارکت 7609 نفر بود، 60 پژوهشگر (با مشارکت 5246 نفر) به بررسی درد پرداختند. نتایج جالبی در بین 29 روش داروئی مورد بررسی به دست آمده است.

آرتروز دست حدود 15.9 درصد از زنان و 8.2 درصد از مردان 40 تا 84 ساله را تحت تأثیر قرار می دهد. به دلیل فرسایش غضروف محافظ در انتهای استخوان ها، مفاصل دست به طور ویژه ای مستعد ابتلا به این بیماری هستند که می تواند باعث درد و ناتوانی قابل توجهی شود.

اگرچه هیچ درمانی برای آرتروز وجود ندارد، اما با وجود تحقیقات در مورد روش های جدید برای مقابله با بیماری مزمن، درمان ها از تزریق و قرص استروئید گرفته تا مسکن های خوراکی و موضعی و داروهای ضد التهابی را شامل می شود.

محققان متوجه شدند که داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) و قرص‌های استروئیدی مؤثرتر از دارونما هستند و درمان استروئیدی برای مبارزه با درد مؤثرترین نوع درمان می باشد. با این حال استفاده طولانی مدت از استروئیدها مشکل ساز است و خطر ابتلا به بیماری های مزمن التهابی گسترده را افزایش می دهد.

این مطالعه مشکلاتی را در مورد نحوه عملکرد درمان های محبوب در سراسر جهان نشان داد. در این مطالعه نشان داده شد که تزریق مشترک هیالورونات که روانکاری هدفمند ناحیه مشکل را فراهم می کند و استروئیدها که برای تسکین درد استفاده می شوند، بهتر از دارونما نبودند. پیش از این مطالعات استفاده از این تزریق ها را برای آرتروز مفصل زانو زیر سوال برده بودند.

علاوه بر این، یکی دیگر از درمان‌های خوراکی رایج که هیدروکسی کلروکین می باشد و برای مقابله با پاسخ‌های التهابی طبیعی بدن کار می‌کند، به اندازه هیچ دارویی مؤثر بود.

با نگاهی به بازخورد بیماران، رتبه بندی درد و اندازه‌گیری‌های تحرک، داروهای NSAID و قرص‌های استروئیدی مؤثرترین درمان‌ها بودند.

تجزیه و تحلیل انجام شده هیچ نتیجه قطعی و قابل توجهی برای اثربخشی کرم و ژل موضعی به دست نیاورد.

محققان به این نکته اشاره می‌کنند که اگرچه محدودیت‌هایی در مطالعه آن‌ها وجود داشت، اما آن‌ها باور دارند که این موضوع نیازمند آزمایشات بالینی جدید و جامع است تا درمان آرتروز گسترش و بهبود یابد.

محققان گفتند: این یافته‌ها سؤالاتی را در مورد شواهدی که از توصیه‌های درمانی فعلی برای درمان‌های درون مفصلی حمایت می‌کنند، ایجاد می‌کند و بر نیاز به آزمایش های مقیاس بزرگ آینده با روش‌شناسی دقیق به منظور تعیین اثربخشی درمان های امیدوارکننده مانند  NSAID‌های موضعی تأکید می‌کند.

درمان‌های دارویی بسیاری برای درد آرتروز دست [استئوآرتریت] در دسترس هستند که اکثر آنها هیچ اثر ثابتی ندارند. برای آرتروز دست، NSAID های خوراکی و گلوکوکورتیکوئیدهای خوراکی موثر به نظر می رسند، در حالی که اثربخشی NSAID های موضعی مورد تردید است.

این تحقیق در مجله RMD Open منتشر شده است.