کشف داروی جدید برای مبارزه با سرطان پروستات

اخیرا محققان مکانیسم مولکولی را کشف کرده اند که شکل تهاجمی سرطان پروستات که به درمان های معمولی پاسخ نمی دهد را تحریک می کند.

به گزارش تکناک، در عین حال محققان دارویی را نیز شناسایی کردند که هم اکنون تحت آزمایشات بالینی قرار دارد و به طور موثر می تواند این نوع سرطان پروستات را درمان کند.

آدنوکارسینوم یا سرطان غده پروستات شایع ترین نوع سرطان پروستات است. یکی از اولین درمان ها برای سرطان پیشرفته پروستات، هورمون درمانی به منظور جلوگیری از اثرات آندروژن در بدن است که می تواند به جلوگیری از رشد سلول های سرطانی پروستات کمک کند. با این حال برای برخی از مردان، این نوع درمان می‌تواند باعث شود که سرطان به شکل تهاجمی‌تری به نام سرطان پروستات نورواندوکرین (NEPC) تبدیل شود، که کشنده‌ترین نوع سرطان پروستات است و درمان قطعی ندارد.

در یک مطالعه جدید، محققان در دانشگاه میشیگان آزمایش قبلی خود را که محرک اصلی رشد سلولی در سرطان پروستات را شناسایی کرده بود، گسترش دادند و مسیری را که منجر به توسعه NEPC می‌شود، کشف کردند. مهمتر از همه چیز، آنها راهی برای درمان رشد سلولی سرطان پروستات شناسایی کردند.

فرآیندی که در آن آدنوکارسینوم‌ها به NEPC تغییر می‌کنند، به‌عنوان انعطاف‌پذیری دودمان شناخته می‌شود. این انعطاف پذیری دودمان نوعی برنامه‌ریزی مجدد سلولی است که در آن سلول‌ها از یک مسیر متعهد به مسیر دیگر به عنوان وسیله‌ای برای دور زدن درمان، انتقال می‌یابند. مکانیسم‌هایی که باعث انعطاف‌پذیری دودمان می‌شوند تاکنون به خوبی درک نشده‌اند، اما آنچه تاکنون ثابت شده است این است که به محض وقوع این مکانیسم ها، گزینه‌های درمانی بسیار محدود می شوند.

جوشی آلومکال، نویسنده مسئول این مطالعه گفت: آزمایش قبلی ما نشان داد که تقریباً 15 تا 20 درصد از بیمارانی که تومورهایشان علیرغم درمان‌های هورمونی جدید، همچنان شروع به رشد می‌کند، آدنوکارسینوم ها را از دست می‌دهند و انواع دیگری از تومورهای جدید از جمله سرطان پروستات از نوع نورواندوکرین در آنها رشد می کند.

آزمایش قبلی مشخص کرد که پروتئین لیزین دمیلاز 1 (LSD1) برای بقای تومورهای آدنوکارسینوم پروستات مهم است. در مطالعه جدید، محققان می خواستند ببینند آیا  LSD1  نیز در NEPC نقش دارد یا خیر.

بررسی بافت های بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک نشان داد که LSD1 در تومورهای NEPC بیشتر از تومورهای آدنوکارسینوم فعال می شود. برای تعیین اهمیت LSD1، محققان LSD1 را از مدل‌های سلولی NEPC حذف کردند و متوجه شدند که با این کار، سلول‌ها به خوبی رشد نمی‌کنند و همین مسئله نشان می‌دهد که LSD1 برای بقای این سلول‌های تهاجمی، ضروری است.

سپس آنها آزمایش کردند که آیا مسدود کردن تعامل LSD1 با سایر پروتئین‌ها می‌تواند از عملکرد آن جلوگیری کند یا خیر.

نویسنده ارشد این مطالعه گفت: در نهایت ما فهمیدیم که دسته ای از داروها به نام مهارکننده های آلوستریک که تعاملات پروتئین-پروتئین را مسدود می کنند، در متوقف کردن LSD1 و کاهش رشد سلول های سرطانی بسیار مؤثرتر بودند.

شناخت عملکرد LSD1 منجر به شناسایی ژن‌ها و مسیرهای مولکولی کلیدی که توسط LSD1 در NEPC کنترل می‌شوند، شد. پژوهشگران متوجه شدند که LSD1 ژن TP53 را که دستورالعمل‌های لازم برای ساخت یک پروتئین سرطان‌زدایی کننده تومور به نام p53 را فراهم می‌کند را غیر فعال می کنند. اگر LSD1 در مدل‌های سلول سرطانی مهار شود، p53 فعال شده و رشد تومور مهار می‌شود.

آلومکال می‌گوید: اینکه رده‌های سلولی فاقد p53 نسبت به مهار LSD1 حساسیت کمتری داشتند، سرنخ‌های قوی در مورد اهمیت فعال‌سازی مجدد p53 برای اثرات ضد توموری مهار LSD1 به ما می‌دهد.

مرحله بعدی آزمایش اثربخشی یک مهارکننده شناخته شده LSD1 بود. محققان از موش های آزمایشگاهی برای آزمایش اثربخشی seclidemstat استفاده کردند. seclidemstat دارویی است که در حال حاضر تحت آزمایش‌های بالینی به‌عنوان درمانی برای سارکوم که سرطانی است که از استخوان‌ها و بافت همبند شروع می‌شود، قرار دارد. در هر مورد، این دارو رشد تومور NEPC را مسدود کرد و در چندین تومور رگرسیون کامل وجود داشت.

محققان می‌گویند که یافته‌های آنها یک درمان موثر را برای بیماران مبتلا به NEPC و سایر سرطان‌ها نشان می‌دهد.

آلومکال گفت: این واقعیت که دارویی که ما پیدا کردیم در مرحله آزمایش های بالینی است، به ما امیدواری می دهد که در کوتاه مدت بتوانیم آزمایش های بالینی را با هدف قرار دادن LSD1 در سرطان های تهاجمی پروستات توسعه دهیم. همچنین این یافته‌ها می‌تواند به رویکرد تعمیم‌پذیرتری برای فعال‌سازی مجدد عملکرد p53 در سایر سرطان‌ها منجر شود.