فضانوردان آرتمیس ۲ با عبور از رکورد تاریخی آپولو ۱۳، دورترین فاصله از زمین را ثبت کردند و فضاپیمای اوریون وارد حوزه گرانشی ماه شد.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک، چهار فضانورد آرتمیس ۲ شامل رید وایزمن، ویکتور گلاور، کریستینا کوخ و جرمی هنسن از آژانس فضایی کانادا هستند که موفق شدند رکورد قبلی ۴۰۰٬۱۷۱ کیلومتر را پشت سر بگذارند که در سال ۱۹۷۰ توسط خدمه آپولو ۱۳ ثبت شده بود. پیش‌بینی می‌شود که این فاصله در طول عبور از کنار ماه به حدود ۴۰۶٬۷۴۶ کیلومتر از زمین برسد.
در حال حاضر، خدمه این مأموریت با استفاده از فضاپیمای اوریون یک مسیر بازگشت آزاد را در اطراف ماه دنبال می‌کنند. این مسیر به‌گونه‌ای طراحی شده است که در صورت بروز مشکل در سامانه‌های پیشران، فضاپیما بتواند بدون نیاز به اصلاح مسیر، به طور طبیعی به زمین بازگردد. این ویژگی یکی از عناصر کلیدی ایمنی در مأموریت‌های اعماق فضا محسوب می‌شود.
فضاپیما در این مرحله وارد منطقه‌ای شده است که در آن نیروی گرانش ماه بر گرانش زمین غالب می‌شود. این وضعیت نه‌تنها از نظر علمی اهمیت دارد، بلکه یکی از حساس‌ترین بخش‌های عملیاتی مأموریت نیز به حساب می‌آید. همچنین در این مرحله تیم‌های کنترل زمینی، نظارت دقیقی بر رفتار سامانه‌های ناوبری و پایداری فضاپیما دارند.
ناسا مأموریت آرتمیس ۲ را در تاریخ اول آوریل با استفاده از موشک سیستم پرتاب فضایی از مرکز فضایی کندی در فلوریدا آغاز کرد. این مأموریت ۱۰ روزه با هدف ارزیابی کامل عملکرد فضاپیمای اوریون در حضور خدمه طراحی شده است. پس از پرتاب، فضاپیما وارد مدار زمین شد و سپس با انجام مانور «تزریق به مسیر ماه» از میدان گرانشی زمین خارج شد و به سمت ماه حرکت کرد.
بخوانید: ناسا از راه دور اوت لوک آرتمیس ۲ را تعمیر کرد
اوریون پیش از ورود به مسیر اصلی، در یک مدار مرتفع زمین با ارتفاعی حدود ۷۴٬۰۳۰ کیلومتر قرار گرفت تا تیم مهندسی بتواند عملکرد سامانه‌ها را بررسی کند. پس از تأیید سلامت سیستم‌ها، فضاپیما مسیر خود را به سمت ماه ادامه داد و ارتباطات آن به شبکه فضای عمیق ناسا منتقل شد.
فضانوردان در طول مسیر به سمت ماه، در حال انجام آزمایش‌های مختلف و ثبت داده‌های محیطی هستند. همچنین آنها فرصت دارند بخش‌هایی از سمت پنهان ماه را مشاهده کنند که تاکنون هیچ انسانی به صورت مستقیم آن را ندیده است. شرایط نوری در زمان عبور از کنار ماه به‌گونه‌ای خواهد بود که سایه‌های طولانی روی سطح ایجاد می‌شود و جزئیات زمین‌شناسی مانند لبه دهانه‌ها و رشته‌کوه‌ها را با وضوح بیشتری نشان می‌دهد.
یکی دیگر از بخش‌های مهم این مأموریت، تجربه قطع ارتباط حدود ۴۰ دقیقه‌ای است. این اتفاق زمانی رخ می‌دهد که فضاپیما در پشت ماه قرار می‌گیرد و ارتباط مستقیم با زمین قطع می‌شود. این مرحله یک محدودیت شناخته‌شده در مأموریت‌های ماه است و به عنوان آزمونی برای عملکرد مستقل سامانه‌های فضاپیما در نظر گرفته می‌شود.
آرتمیس ۲ نخستین مأموریتی است که فضاپیمای اوریون را با خدمه انسانی به فضای عمیق می‌برد. این مأموریت داده‌های حیاتی درباره سامانه‌های پشتیبانی حیات، ناوبری، ارتباطات و پیشرانش فراهم می‌کند. مهندسان ناسا از این داده‌ها برای بهبود طراحی و اجرای مأموریت‌های آینده استفاده خواهند کرد.
تاکنون خدمه این فضاپیما مجموعه‌ای از فعالیت‌های کلیدی را انجام داده‌اند که شامل هدایت دستی فضاپیما، بررسی عملکرد سامانه‌ها و سازگاری با شرایط بی‌وزنی است. این اقدامات نقش مهمی در آماده‌سازی مأموریت‌های بعدی، به‌ویژه مأموریت‌های فرود بر سطح ماه ایفا می‌کند.
حتماً بخوانید: سوخت‌گیری ۲.۸ میلیون لیتری ناسا برای ماموریت آرتمیس ۲
این مأموریت علاوه بر دستاوردهای فنی، از نظر تاریخی نیز اهمیت دارد. ویکتور گلاور نخستین فرد رنگین‌پوست است که به مدار ماه می‌رود، کریستینا کوخ نخستین زن در این مسیر است و جرمی هنسن نیز نخستین فضانورد غیرآمریکایی است که در چنین مأموریتی حضور دارد.
فضاپیمای اوریون پس از تکمیل مسیر خود در اطراف ماه، وارد فاز بازگشت به زمین خواهد شد. برنامه‌ریزی شده است که این فضاپیما در اقیانوس آرام و در نزدیکی سواحل سن‌دیگو فرود بیاید. داده‌های به‌دست‌آمده از این مأموریت به طور مستقیم در طراحی مأموریت‌های بعدی برنامه آرتمیس، از جمله فرود انسان بر سطح ماه و ایجاد حضور پایدار در آن مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
