ایلان ماسک: کار کردن به زودی اختیاری می‌ شود!

01

از 02

آزادی اقتصادی ناشی از اتوماسیون

ماسک این چشم‌انداز را بر پایه مفهومی به نام «آزادی اقتصادی ناشی از اتوماسیون» توضیح می‌دهد. او معتقد است هنگامی که ربات‌ها و هوش مصنوعی کنترل بخش عمده فعالیت‌های اقتصادی و کارها را در دست بگیرند، جامعه می‌تواند به سطحی از «درآمد بالای همگانی» برسد؛ سطحی که در آن همه افراد بدون نیاز به شغل سنتی از امنیت مالی برخوردار باشند. برخلاف «درآمد پایه همگانی» که تنها کمک‌هزینه‌ای محدود ارائه می‌کند، در مدل پیشنهادی ایلان ماسک، درآمد به‌قدری بالا است که افراد می‌توانند آزادانه زندگی کنند، به علاقه‌های شخصی بپردازند و در قالب‌های جدیدی به جامعه خدمت کنند.

با وجود این‌، کارشناسان می‌گویند که تحقق چنین آینده‌ای ساده نیست. ادغام گسترده هوش مصنوعی در صنایع گوناگون مانند: خدمات مشتری، انبارداری، مالی و حمل‌ونقل هم‌اکنون نیز ساختار بسیاری از مشاغل را دگرگون کرده است. در حالی‌ که برخی از کارها از بین می‌روند، فرصت‌های جدیدی در زمینه‌هایی مانند: برنامه‌نویسی، تعمیر و نظارت بر سامانه‌های هوشمند پدید می‌آید. کارشناسان بر این باور هستند که چالش اصلی در آینده کار با هوش مصنوعی، آموزش نیروی کار و فراهم‌ کردن فرصت برابر برای مهارت‌آموزی است تا افراد بتوانند خود را با تغییرات سریع فناوری تطبیق دهند.

در کنار چالش‌های فنی، مسئله اقتصادی و اجتماعی نیز اهمیت زیادی دارد. دستیابی به درآمد بالای همگانی مستلزم اصلاح عمیق نظام مالیاتی، بازتوزیع ثروت و هماهنگی جهانی میان کشورها است. علاوه بر این، حذف الزام به کار می‌تواند پیامدهای روانی و اجتماعی پیش‌بینی‌نشده‌ای به همراه داشته باشد. بسیاری از روانشناسان می‌گویند که انسان‌ها از کار، معنا و هویت می‌گیرند و نبود ساختار شغلی ممکن است باعث بحران انگیزش و انسجام اجتماعی شود.

02

از 02

ایلان ماسک باور دارد که این یک چشم‌انداز بلندمدت است

ماسک اذعان دارد که پیش‌بینی او درباره «دنیای بدون کار» یک چشم‌انداز بلندمدت است و یک واقعیت فوری نیست. او تأکید کرد که تحقق این آینده وابسته به مدیریت درست گذار از اقتصاد مبتنی بر نیروی انسانی به اقتصاد خودکار است. در این میان، نقش دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی در تنظیم سیاست‌های اخلاقی برای توسعه هوش مصنوعی حیاتی خواهد بود.

در نهایت، ایده ماسک آینده‌ای را ترسیم می‌کند که در آن فناوری نه‌تنها بهره‌وری، بلکه کیفیت زندگی انسان‌ها را نیز دگرگون می‌سازد. اگر جامعه بتواند میان خلاقیت انسانی، اتوماسیون و عدالت اقتصادی توازن برقرار کند، شاید روزی برسد که انسان‌ها واقعاً بتوانند کار را انتخابی آزاد بدانند و ضرورتی برای بقا ندانند.