خودروی رادیوکنترلی Mach Reaper با ثبت سرعت ۴۱۲٫۷ کیلومتر بر ساعت، رکورد سریعترین خودروی رادیوکنترلی جهان را شکست و از سرعت خودروهای فرمول یک پیشی گرفت.
به گزارش سرویس خودروی تکناک، «استیون والیس»، مهندس و طراح بریتانیایی، پس از هشت ماه تحقیق، طراحی و توسعه، موفق شد پروژهای موسوم به Project 250 را با موفقیت به پایان برساند؛ پروژهای که هدف آن عبور از مرز ۴۰۲ کیلومتر بر ساعت بود. نتیجه این تلاش، ثبت رکوردی جدید با خودروی رادیوکنترلی Mach Reaper بود؛ خودرویی که نهتنها یکبار، بلکه دو بار از این مرز عبور کرد و استاندارد تازهای را در این حوزه به وجود آورد.
در نخستین مرحله، والیس در مسابقات انجمن سرعت خودروهای رادیوکنترلی (ROSSA) که در فرودگاه «لنبدر» واقع در شمال ولز برگزار شد، توانست سرعت رسمی ۴۰۳٫۴ کیلومتر بر ساعت را ثبت کند. دادههای سامانه موقعیتیاب GPS نیز حداکثر سرعت ۴۰۵٫۱ کیلومتر بر ساعت را نشان دادند.
اما این پایان ماجرا نبود. تنها دو هفته بعد، والیس در رویداد Yes Mate Speed Event که روی همان باند فرودگاه برگزار شد، بار دیگر خودروی خود را به میدان فرستاد و این بار موفق شد سرعت خیرهکننده ۴۱۲٫۷ کیلومتر بر ساعت را با GPS ثبت کند؛ رکوردی که تاکنون هیچ خودروی رادیوکنترلی دیگری به آن دست پیدا نکرده است.
اگرچه خودروهای رادیوکنترلی معمولاً به عنوان یک سرگرمی شناخته میشوند، اما Mach Reaper فاصله زیادی با یک اسباببازی معمولی دارد. این خودرو در واقع نمونهای کوچک از فناوریهایی است که در صنایع هوافضا و خودروسازی حرفهای مورد استفاده قرار میگیرند.
والیس همه اجزای خودرو را از ابتدا طراحی کرده است. او برای توسعه این خودرو از نرمافزارهای طراحی به کمک رایانه (CAD) و شبیهسازی دینامیک سیالات محاسباتی (CFD) استفاده کرد؛ ابزارهایی که مهندسان برای تحلیل جریان هوا در اطراف خودروهای مسابقهای، هواپیماها و موشکها به کار میگیرند.
بدنه خودرو نیز بهگونهای طراحی شده است که کمترین مقاومت آیرودینامیکی را ایجاد کند. در کنار آن، سامانه محرکه چهار موتوره کاملاً سفارشی، کنترلکنندههای الکترونیکی اختصاصی و قطعات ماشینکاریشده با دقت بالا، مجموعهای را شکل دادهاند که از نظر فنی شباهت بیشتری به پروژههای صنعتی دارد تا یک وسیله سرگرمی باشد.
استیون والیس پیش از این نیز در میان علاقهمندان خودروهای رادیوکنترلی نام شناختهشدهای بود. او چند سال قبل خودروی دیگری با نام The Beast ساخته بود که توانست با ثبت سرعت ۳۷۷٫۷ کیلومتر بر ساعت، رکورد جهانی گینس را به دست آورد.
اما والیس به همان موفقیت قانع نشد. فلسفه طراحی او بر حذف پیچیدگیهای غیرضروری استوار است. در حالی که بسیاری از خودروهای رادیوکنترلی پرسرعت از سامانههای انتقال قدرت و فرمان پیچیده استفاده میکنند، او در نخستین پروژههای خود از ایدهای الهام گرفته بود که یک پهپاد چهارملخه را به خودروی زمینی تبدیل میکرد؛ یعنی ملخها حذف شد و چرخها جایگزین آنها شدند.
این نگاه مهندسی در Mach Reaper نیز حفظ شد، اما خودرو نسبت به نسل قبل بسیار پیشرفتهتر، سبکتر و بهینهتر طراحی شد تا بتواند سرعتهایی فراتر از رکوردهای قبلی را تجربه کند.
والیس پیش از اجرای رکوردشکنی تنها پنج هفته فرصت داشت تا سه بخش کلیدی خودرو را شامل باتریها، موتورهای الکتریکی و چرخها بازطراحی کند.
او تصمیم گرفت از آرایش باتری ۱۸S استفاده کند؛ آرایشی که در آن ۱۸ سلول باتری به صورت سری به یکدیگر متصل میشوند. این تغییر ولتاژ بیشتری را در اختیار موتورهای خودرو قرار داد و در عین حال باعث سادهتر شدن سیمکشی و کاهش وزن مجموعه شد.
یکی دیگر از تغییرات مهم، حذف هیتسینکهای سنگین و جایگزینی آنها با صفحات اختصاصی کنترلکننده موتور بود. این اصلاح حدود ۶۰۰ گرم از وزن خودرو را کاهش داد و فضای بیشتری را در مرکز شاسی آزاد کرد؛ موضوعی که در خودروهای بسیار سبک، تأثیر مستقیمی بر عملکرد دارد.
همچنین والیس یکی از چهار موتور خودروی رادیوکنترلی را که عملکرد ضعیفتری از سایر موتورها داشت، با نمونهای کاملاً مشابه جایگزین کرد. به گفته او، در سرعتهایی بالاتر از ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت، حتی اختلاف بسیار اندک میان توان موتورها نیز میتواند نتیجه نهایی را تغییر دهد.
یکی از بزرگترین مشکلات خودروهای الکتریکی پرسرعت، افزایش شدید دمای تجهیزات در زمان عبور جریانهای بالا است. والیس برای مقابله با این مشکل، بهجای اعمال ناگهانی حداکثر توان، قدرت موتورها را به صورت تدریجی افزایش داد تا از ایجاد شوک حرارتی جلوگیری شود.
او حتی سامانهای برای خنککاری فعال با استفاده از فن را نیز آزمایش کرد، اما پس از بررسی نتایج، به این نتیجه رسید که افزایش وزن و پیچیدگی این سامانه، ارزش بهبود محدود عملکرد را ندارد. در نهایت، او با بهینهسازی نحوه انتقال توان، موفق شد گرمای تولیدشده را بدون افزودن تجهیزات اضافی کنترل کند.
یکی دیگر از بخشهای مهم پروژه به چرخها مربوط میشد. تایرهای معمولی برای تحمل چنین سرعتهایی طراحی نشدهاند. به همین دلیل، والیس روش جدیدی برای تراش دادن تایرها توسعه داد تا فشار واردشده به فوم داخلی کاهش یابد.
او همچنین قطر چرخها را از ۹۹ میلیمتر به ۹۴ میلیمتر کاهش داد. این تغییر باعث افزایش چسبندگی خودرو به سطح مسیر شد و کنترل خودرو را پس از عبور از سرعت ۳۸۶ کیلومتر بر ساعت به طور محسوسی بهبود بخشید.
ثبت این رکورد در شرایط ایدئال انجام نشد. به گفته والیس، وزش باد موافق و حتی بارش باران، دید راننده را در زمان حرکت خودرو کاهش داده بود. با وجود این، Mach Reaper توانست بدون بروز مشکل مسیر را طی کند و رکورد جدید جهان را به ثبت برساند.
والیس اکنون اعلام کرده است که برنامهای برای توقف ندارد. او معتقد است خودروی رادیوکنترلی Mach Reaper هنوز به نهایت توانایی خود نرسیده است و قصد دارد در ادامه فصل مسابقات، بار دیگر رکورد سرعت خودروهای رادیوکنترلی را ارتقا دهد. اگر برنامههای او طبق انتظار پیش برود، مرزهای سرعت در این شاخه از مهندسی بار دیگر جابهجا خواهد شد و شاید خودروهای رادیوکنترلی به سرعتهایی برسند که تا چند سال پیش دستنیافتنی به نظر میرسیدند.
