فهرست مطالب
کاوشگر وویجر ۱ ناسا پس از ۴۹ سال سفر در فضا، روز ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ به فاصله یک روز نوری از زمین می‌رسد و رکوردی تاریخی ثبت می‌کند.
به گزارش سرویس هوافضای تکناک، این کاوشگر فضایی نزدیک به نیم‌قرن پیش برای بررسی سیاره‌های مشتری و زحل به فضا پرتاب شد.
سازمان فضایی ناسا اعلام کرده است که وویجر ۱ در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۷ آبان ۱۴۰۵)، ساعت ۵:۱۶:۰۷ صبح به وقت شرق آمریکا، به فاصله‌ای از زمین خواهد رسید که نور برای پیمودن آن به یک شبانه‌روز کامل نیاز دارد.
این رویداد جایگاه کاوشگر وویجر ۱ را به عنوان دورترین جسم ساخته‌شده به دست بشر تثبیت می‌کند. این کاوشگر نخستین وسیله‌ای خواهد بود که انسان ساخته و توانسته است به چنین فاصله‌ای از سیاره زمین برسد.
ناسا برای نمایش زمان باقی‌مانده تا ثبت این رکورد، شمارشگر معکوسی در وب‌سایت رسمی خود قرار داده است. این شمارشگر لحظه رسیدن کاوشگر به فاصله تاریخی یک روز نوری را مشخص می‌کند.
یک روز نوری چقدر با زمین فاصله دارد؟
اصطلاح «یک روز نوری» ممکن است در نگاه نخست به مدت‌زمان اشاره داشته باشد، اما در علم نجوم از آن برای اندازه‌گیری فاصله استفاده می‌شود. این واحد مسافتی را نشان می‌دهد که نور در مدت ۲۴ ساعت طی می‌کند.
نور با سرعت تقریبی ۳۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند. با توجه به این سرعت، نور در یک شبانه‌روز مسافتی معادل حدود ۲۶ میلیارد کیلومتر یا ۱۶ میلیارد مایل را پشت سر می‌گذارد.
برای درک بزرگی این فاصله، کافی است آن را با فاصله زمین از نزدیک‌ترین اجرام آسمانی مقایسه کنیم. ماه به‌طور متوسط حدود ۳۸۴ هزار و ۴۰۰ کیلومتر از زمین فاصله دارد. فاصله متوسط زمین تا خورشید نیز تقریبا ۱۴۹ میلیون و ۶۰۰ هزار کیلومتر است.
بنابراین، کاوشگر وویجر ۱ هنگام عبور از مرز یک روز نوری، در فاصله‌ای بیش از ۱۷۰ برابر فاصله متوسط زمین تا خورشید قرار خواهد گرفت. این مقایسه نشان می‌دهد که کاوشگر ناسا در طول دهه‌های گذشته تا چه اندازه از زمین دور شده است.
همچنین رسیدن به این فاصله به معنای آن است که سیگنال‌های رادیویی که با سرعت نور حرکت می‌کنند، برای رسیدن از زمین به وویجر ۱ حدود ۲۴ ساعت زمان نیاز خواهند داشت. دریافت پاسخ کاوشگر نیز تقریبا به همین مدت زمان احتیاج خواهد داشت.
مأموریت پنج‌ساله کاوشگر وویجر ۱
وویجر ۱ در ابتدا برای مأموریتی پنج‌ساله طراحی شده بود. هدف اصلی این مأموریت بررسی دو سیاره بزرگ منظومه شمسی، یعنی مشتری و زحل و جمع‌آوری اطلاعات علمی درباره آنها بود.
اما این فضاپیما بسیار فراتر از مدت مأموریت اولیه خود به فعالیت ادامه داده است. اکنون نزدیک به ۴۹ سال از آغاز سفر آن می‌گذرد و این مدت تقریبا ۱۰ برابر عمر عملیاتی برنامه‌ریزی‌شده برای کاوشگر محسوب می‌شود.
ادامه سفر وویجر ۱ در چنین فاصله‌ای، یکی از دستاوردهای مهم مهندسی فضایی به حساب می‌آید. این کاوشگر نه‌تنها از محدوده سیاره‌های هدف اولیه خود عبور کرده، بلکه به دورترین نقطه‌ای رسیده که تاکنون یک وسیله ساخت بشر به آن دست یافته است.
با رسیدن کاوشگر وویجر ۱ به فاصله ۲۶ میلیارد کیلومتری، فصل تازه‌ای در تاریخ اکتشافات فضایی ثبت خواهد شد. این دستاورد نشان‌دهنده دوام چشمگیر فضاپیمایی است که برای تنها پنج سال فعالیت طراحی شده بود، اما نزدیک به نیم‌قرن به سفر خود ادامه داده است.
