پیراهن «استتار دیجیتال»؛ لباسی برای فریب دوربین‌های هوش مصنوعی + ویدیو

سایمون وکرت، پیراهن رنگارنگی با نام «استتار دیجیتال» طراحی کرده است که می‌تواند سامانه‌های تشخیص اشیای مبتنی بر هوش مصنوعی را سردرگم کند و مانع شناسایی فرد پوشنده به‌ عنوان انسان شود.

به گزارش سرویس فناوری تک‌ناک، این لباس در واکنش به آغاز طرح آزمایشی نظارت ویدیویی مبتنی بر هوش مصنوعی در منطقه «کوتبوسر تور» برلین توسعه یافته است.

طرح آزمایشی استفاده از دوربین‌های مجهز به هوش مصنوعی در کوتبوسر تور از ماه جاری آغاز می‌شود. وکرت در واکنش به این پروژه، لباسی را طراحی کرده است که به‌جای پنهان کردن چهره یا بدن فرد، نحوه ادراک سامانه‌های هوش مصنوعی را هدف قرار می‌دهد.

سامانه‌های تشخیص اشیا برای شناسایی انسان به مجموعه‌ای از ویژگی‌های بصری متکی هستند. وکرت بیان کرد که این سامانه‌ها در واقع مفهوم انسان را درک نمی‌کنند، بلکه براساس میلیون‌ها تصویر آموزشی یاد گرفته‌اند که انسان از نظر آماری چه ظاهری دارد.

او توضیح داد: «در لایه‌های ابتدایی، سامانه لبه‌ها، کنتراست‌ها و تغییرات بافت را تشخیص می‌دهد. در لایه‌های عمیق‌تر شبکه، الگوهایی شبیه اجزای بدن مانند فرم سر و شانه‌ها، تناسب اندام‌ها با بالاتنه و پیوستگی خطوط بدن در برابر پس‌زمینه اهمیت پیدا می‌کنند.»

به گفته وکرت، انسان برای ماشین در واقع «مجموعه‌ای از آمارهای بصری» است و همین ویژگی می‌تواند به نقطه‌ضعف سامانه‌های تشخیص تبدیل شود.

بیشتر بخوانید: ساخت پوست مصنوعی هوشمند تغییرشکل‌پذیر با قابلیت رمزگذاری

رنگ‌ها و الگوهای پیراهن استتار دیجیتال

براساس گزارش دیزین، پیراهن استتار دیجیتال از ترکیب رنگ‌های بسیار روشن و الگوهای پیچیده استفاده می‌کند. این عناصر بصری به‌ گونه‌ای کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند که ویژگی‌های مورد استفاده الگوریتم را برای تشخیص شکل بدن انسان مختل کنند.

وکرت تأکید کرد که نه رنگ و نه الگو به‌تنهایی عامل اصلی عملکرد لباس نیستند. تعامل میان این دو باعث سردرگمی سامانه می‌شود. تغییرات اشباع‌شده رنگی، واکنش قدرتمندی در لایه‌های ابتدایی شبکه ایجاد می‌کنند و اشکال هم‌پوشان نیز پیوستگی خطوط بدن را از بین می‌برند.

در نتیجه، سامانه تشخیص نمی‌تواند قسمت‌هایی مانند سر، شانه‌ها، بالاتنه و اندام‌ها را به یک پیکره واحد مرتبط کند و با اطمینان آن را انسان تشخیص دهد.

وکرت این عملکرد را چنین توصیف کرد: «این الگو در اصل آن‌قدر بلند فریاد می‌زند که زمزمه آماری آرامی را که می‌گوید “انسان” است، تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.» به گفته او، انسان این طرح را به شکل یک پارچه تقریبا هیپنوتیزم‌کننده می‌بیند، در حالی که مدل هوش مصنوعی عملا چیزی را به‌ عنوان انسان تشخیص نمی‌دهد.

بیشتر بخوانید: تأثیر رنگ پیراهن‌ها بر عملکرد تیم‌ها در فوتبال؛ از موفقیت قرمز تا شکست خاکستری

شکست هوش مصنوعی با استفاده از هوش مصنوعی

نکته جالب این پروژه، استفاده از خود هوش مصنوعی برای توسعه الگوی استتار است. وکرت طرح پیراهن استتار دیجیتال را با روشی موسوم به «حلقه خصمانه» توسعه داده است. در این روش، یک طرح تولید و به سامانه تشخیص نشان داده می‌شود. سپس میزان اطمینان سامانه از وجود یک انسان اندازه‌گیری و طرح براساس نتیجه اصلاح می‌شود.

این فرایند بارها تکرار شد تا میزان اطمینان سامانه تشخیص به‌ شدت کاهش یافت. وکرت عنوان کرد که استفاده از این روش ضروری بوده است، چرا که انسان نمی‌تواند نقاط کور ادراک ماشین را صرفا با مشاهده و شهود خود پیدا کند.

او گفت: «فقط خود ماشین می‌تواند نشان دهد که چه چیزی را نمی‌تواند ببیند.» وکرت این وضعیت را نوعی «تقارن شاعرانه» می‌داند، زیرا همان نوع هوش مصنوعی که برای نظارت بر میدان استفاده می‌شود، به پیراهن نیز کمک کرده است تا روش پنهان ماندن از دید ماشین را پیدا کند.

وکرت برای آزمایش استتار دیجیتال از «YOLO»، سامانه متن‌باز و بلادرنگ تشخیص اشیا استفاده کرده است. پیش از این نیز یک لباس بافتنی با استفاده از YOLO آزمایش شده بود که بدون نیاز به پوشاندن صورت برای محافظت از داده‌های بیومتریک افراد در برابر سامانه‌های تشخیص چهره طراحی شده بود.