گروهی از دانشجویان شهر پیزا در ایتالیا با ساخت بزرگترین هواپیمای کاغذی جهان با نام ICARUS ، نام خود را در کتاب رکوردهای گینس ثبت کردند.
به گزارش سرویس هوافضا تکناک، این هواپیمای غولپیکر حاصل ماهها طراحی، شبیهسازی و آزمایش مهندسی است و نشان میدهد که حتی یک پروژه ساده کلاس درس نیز میتواند به دستاوردی بزرگ در مهندسی هوافضا تبدیل شود.
هواپیمای کاغذی ICARUS با طول ۷ متر، دهانه بال ۲۰٫۰۴ متر و وزن ۲۸٫۴۹ کیلوگرم توانست مسافت ۵۹ متر را پرواز کند. این عملکرد رکوردی را که از سال ۲۰۱۳ در اختیار مؤسسه فناوری براونشوایگ آلمان بود، پشت سر گذاشت و رکورد جدیدی را در کتاب گینس به ثبت رساند.
گینس این رکورد را ۲۵ ژوئن و در جریان رویداد WMF – We Make Future در نمایشگاه بولونیا ایتالیا بهطور رسمی تأیید کرد. «جاکوپو دالزیو» که با نام Jakidale شناخته میشود و در حوزه ترویج علم فعالیت میکند، نیز از این پروژه حمایت کرد و در تولید محتوای آن نقش داشت.
جاکیدیل درباره این پروژه گفت که پس از آشنایی با دانشجویان پیزا، شیفته ایدهای شد که در نگاه نخست غیرممکن به نظر میرسید. او توضیح داد که گروه دانشجویی با استفاده از کاغذ، چسب و همان اصولی که در طراحی بال هواپیماهای مسافربری به کار میرود، سازهای را طراحی کرد که پیش از این نمونهای مشابه نداشت.
نکته مهم این پروژه تنها ابعاد بزرگ آن نبود، بلکه روش ساخت آن نیز توجه کارشناسان را جلب کرد. دانشجویان از همان منطق مهندسی هوافضا که در ساخت هواپیماهای واقعی استفاده میشود، بهره گرفتند. آنها برای سازه از تیرکهای اصلی، دندههای بال، لبه حمله، لبه فرار و مجموعه دم استفاده کردند تا پایداری هواپیما در زمان پرواز حفظ شود.
تیم سازنده همچنین از ورقهای کاغذی چندلایه، قطعات تکرارشونده و هندسهای ویژه استفاده کرد تا استحکام سازه افزایش یابد، اما وزن آن تا حد امکان پایین بماند. اعضای تیم اعلام کردند که پیش از ساخت نمونه نهایی، چندین ماه صرف مطالعه، شبیهسازی رایانهای، ساخت نمونههای آزمایشی و اصلاح طراحی کردند.
برای ساخت این هواپیمای عظیم حدود ۳۰۰ کیلوگرم کاغذ و نزدیک به ۶۰ کیلوگرم چسب Vinavil Pro که بخشی از آن با آب مخلوط شده بود، مصرف شد. سازندگان برای بخشهای باربر از کاغذ ۱۲۰ گرم بر متر مربع و برای پوشش بدنه از کاغذ ۴۰ گرم بر متر مربع استفاده کردند.
یکی از مهمترین نوآوریهای این پروژه، استفاده از ساختار لانهزنبوری در داخل صفحات کاغذی بود. این ساختار باعث شد سختی سازه بهطور قابل توجهی افزایش پیدا کند، بدون آنکه وزن هواپیما افزایش چشمگیری داشته باشد. اعضای تیم تأکید کردند که هدف آنها افزودن لایههای بیشتر کاغذ نبود، بلکه تلاش کردند با آرایش بهینه مواد، ظرفیت تحمل بار را افزایش دهند.
ثبت رکورد گینس تنها به ساخت یک هواپیمای بزرگ محدود نمیشد. قوانین این رکورد شرایط مشخصی را تعیین کرده بود. هواپیما باید از سکویی با ارتفاع حداکثر ۳ متر پرتاب میشد، حداقل ۱۵ متر پرواز میکرد و تنها یک نفر اجازه پرتاب آن را داشت. به همین دلیل، طراحی هواپیما باید بیش از هر چیز بر پایداری، راندمان آیرودینامیکی و تولید نیروی برآر کافی متمرکز میشد.
دانشجویان اعلام کردند که شکل بال، مساحت آن و سرعت اولیه پرتاب، سه عامل اصلی برای ایجاد نیروی برآر مناسب بودند. به همین دلیل، آنها پیش از ساخت نسخه نهایی، نمونههای کوچکتر متعددی را آزمایش کردند تا بهترین طراحی ممکن را به دست آورند.
«جاکوپو دالزیو» در پایان گفت که شاید ساخت یک هواپیمای کاغذی ۲۰ متری در نگاه اول کاربرد عملی نداشته باشد، اما پیشرفت مهندسی همیشه از دل پروژههایی به وجود میآید که مرزهای فناوری را به چالش میکشند. او افزود که تیم سازنده ماهها با مشکلاتی مانند رطوبت، استحکام سازه، آیرودینامیک، دقت میلیمتری و نیروی گرانش مبارزه کرد و دیدن پرواز این هواپیما، حتی با وجود برخورد آن به ستونهای انتهای سالن، نشان داد که تلاش برای ساختن چیزهای به ظاهر غیرممکن همیشه ارزشمند است.
