محققان دانشگاه کالیفرنیا سندیگو با همکاری گوگل موفق شدند با بازیافت گوشیهای قدیمی پیکسل، یک مرکز داده کمهزینه بسازند.
به گزارش سرویس سخت افزار تکناک، این تلاش جدید محققان پردازش ابری میتواند با یک تیر دو نشان بزند، هم زبالههای الکترونیکی و هم تقاضا برای قطعات گرانقیمت دیتاسنترها را کاهش دهد.
طبق اعلام بخش تحقیقات گوگل، گوشیهای هوشمند بازنشسته بخشی از «کربن نهفته» ناشی از فرایند تولید و ردپای زیستمحیطی آن هستند. در واقع، تمایل روزافزون بشر به تعویض چندساله دستگاههای همراه، یکی از بزرگترین عوامل تولید زبالههای الکترونیکی است؛ در همین راستا این گروه تحقیقاتی تصمیم گرفت تا از این تجهیزات رهاشده به عنوان یک بستر پردازشی با اهداف عمومی استفاده کند.
این مطالعه نشان داد که گوشیهای هوشمند متعلق به سه سال پیش، هنوز هم عملکرد تکهستهای بالاتری را نسبت به سرورهایی مانند Asus RS720A-E11 ارائه میدهند؛ سرورهای قدرتمندی که معمولاً در پیشرفتهترین دیتاسنترها یافت میشوند و به پردازندههای گرافیکی H200 یا RTX Pro 6000 انویدیا و دو پردازنده سرور AMD EPYC مجهز هستند. اگرچه سرورهای مذکور عملکردی فراتر از رویای یک دستگاه موبایل ارائه میدهند، اما کسب امتیاز بالاتر هستههای موبایل در آزمونهای استاندارد SPEC نشان داد که محققان با کمی خلاقیت میتوانند از آنها برای وظایف پردازشی بهره ببرند.
بر اساس گزارش Tom’s Hardware، نخستین گام محققان جداسازی قطعات غیرضروری این گوشیهای قدیمی شامل نمایشگر، باتری، دوربین، بلندگو و بدنه بود. در این فرایند تنها مادربرد دستگاه که میزبان تراشه اصلی یا همان سیستم روی چیپ مورد نیاز برای پردازش است، باقی میماند. سپس سیستمعامل اندروید با توزیع عمومی لینوکس که در برنامههای دیتاسنتر کاربرد دارد جایگزین میشود؛ این کار افزونههای مصرفی و بیهوده دستگاه اولیه را پاک میکند و امکان استقرار نرمافزارهای مدیریت شبکه مانند کوبرنتیز را فراهم میسازد. نتایج بنچمارکها فاش کرد که توان پردازشی ۲۵ تا ۵۰ گوشی قدیمی با یک پردازنده قدرتمند کلاس سرور دو سوکته برابری میکند.
دانشگاه کالیفرنیا سندیگو مشخص کرد که یک کلاستر شامل ۲۰ گوشی هوشمند میتواند اپلیکیشن مورد نیاز یک کلاس با بیش از ۷۵ دانشجو را پشتیبانی کند. بنابراین، به جای میزبانی این برنامهها روی شبکه ابری که مستلزم هزینههای اضافی و مصرف منابع دیتاسنترها است، میتوان آنها را روی شبکه محلی این گوشیهای دست دوم اجرا کرد. این تیم تحقیقاتی در نظر دارد با استفاده از ۲۰۰۰ گوشی، یک دیتاسنتر محلی بسازد که قادر است به طور همزمان ۱۰۰ کلاس آموزشی را پشتیبانی کند. این گروه علاوه بر مزیت اجرای محلی برنامهها و مالکیت سختافزار، اعلام کرده است که هزینه این کار تنها بخش کوچکی از هزینههای معمول خواهد بود که احتمالا به معنای صرفهجویی شدید در مقایسه با ساخت یک سرور محلی با قطعات نو است؛ موضوعی که امروز با افزایش قیمت تراشههای حافظه و ذخیرهسازی، اهمیت دوچندانی دارد.
تیم پژوهشی انتظار دارد که سیستم کامل خود را اواخر سال جاری میلادی راهاندازی کند و به دنبال بررسی این موضوع است که قطعات مصرفی معمولی چگونه میتوانند در برابر استفاده مداوم در یک دیتاسنتر دوام بیاورند. با وجود این، حتی در صورت موفقیت این آزمایش، پیشبینی نمیشود که غولهای هوش مصنوعی به سرورهای ساختهشده از قطعات گوشیهای قدیمی روی بیاورند، چرا که آنها ترجیح میدهند با قطعات کمتر و پایداری بالای سختافزارهای تخصصی کار کنند. هرچند، این طرح یک گزینه عالی برای دانشگاهها، موسسات آموزشی و نهادهای کوچکتری است که منابع مالی کافی برای خرید قطعات کاملاً نو و رقابت با غولهای فناوری میلیاردی را ندارند.
این نخستین باری نیست که دانشمندان به دنبال اعطای فرصت دوباره به گوشیهای قدیمی هستند. سال گذشته نیز گروهی دیگر از محققان تبدیل گوشیهای کهنه به دیتاسنترهای کوچک را بررسی کردند و حتی از یک مجموعه چهارعددی برای پایش زیر آب استفاده نمودند. به هر حال، اگرچه تراشههای این دستگاهها با استانداردهای امروزی قدیمی محسوب میشوند، اما همچنان برای بسیاری از کارهای روزمره بیش از حد کافی هستند. ناسا نیز پیش از این تراشه کوالکام ۸۰۱ (یک چیپ میانرده متعلق به سال ۲۰۱۴) را در هلیکوپتر مریخنورد اینجنیوتی به کار گرفت تا به کاوشگر استقامت برای جهتیابی در سیاره سرخ کمک کند. همچنین برای گوشیهایی که دیگر کار نمیکنند، کارشناسان در حال یافتن راههایی جهت استخراج طلا و سایر منابع ارزشمند موجود در بردهای الکترونیکی آنها برای بازیافت هستند.
