عملکرد ضعیف تراشه جدید Tensor G5 گوگل

تراشه جدید Tensor G5 که گوگل برای نسل تازه گوشی‌های Pixel 10 طراحی کرده با انتقادات فراوانی از سوی کارشناسان و کاربران مواجه شده است.

به گزارش تک‌ناک، بسیاری از بررسی‌ها نشان می‌دهند که این تراشه با وجود استفاده از فناوری پیشرفته‌ ۳ نانومتری TSMC، در عملکرد واقعی دچار مشکلاتی از جمله داغ شدن سریع، افت توان در پردازش‌های سنگین و عملکرد پایین‌تر نسبت به رقبا است. به نظر می‌رسد که علت اصلی این ناکامی در رویکرد تکه‌تکه و غیر یکپارچه‌ گوگل در طراحی معماری تراشه نهفته باشد.

بر اساس اطلاعات فاش‌شده از منابع نزدیک به زنجیره تولید، تراشه Tensor G5 از یک معماری هشت‌هسته‌ای بهره می‌برد، که شامل یک هسته‌ پرقدرت Cortex-X4 با فرکانس ۳٫۷۸ گیگاهرتز، پنج هسته‌ Cortex-A725 با توان متوسط و فرکانس ۳٫۰۵ گیگاهرتز و دو هسته‌ کم‌مصرف Cortex-A520 با سرعت ۲٫۲۵ گیگاهرتز است. در کنار این پردازنده مرکزی، واحد پردازش عصبی نسل پنجم گوگل (TPU)، وظیفه‌ اجرای عملیات هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی را بر عهده دارد.

از سوی دیگر، گوگل برای نخستین‌بار به‌جای استفاده از GPUهای Mali شرکت ARM، سراغ پردازنده‌ گرافیکی Imagination IMG DXT-48-1536 از خانواده PowerVR رفته است. این GPU با فرکانس ۱٫۱۰ گیگاهرتز فعالیت می‌کند و از نظر تئوری توان پردازشی مشابهی با Adreno 732 یا Adreno 740، همچنین Mali G715 MP7 دارد، اما از قابلیت رهگیری پرتو (Ray Tracing) پشتیبانی نمی‌کند. علاوه بر این، مودم 5G این تراشه توسط سامسونگ اگزینوس تأمین شده است.

اگرچه گوگل ادعا کرده که به لطف فناوری ساخت ۳ نانومتری شرکت تایوانی TSMC توانسته است چگالی ترانزیستورها را افزایش و بهره‌وری انرژی را بهبود دهد، اما در آزمایش‌های عملی نتایج تراشه Tensor G5 چندان امیدوارکننده نیست.

بزرگ‌ترین ایراد تراشه جدید گوگل در نحوه طراحی آن نهفته است. برخلاف شرکت‌هایی مانند: کوالکام یا اپل که تراشه‌های خود را از پایه طراحی و بهینه‌سازی می‌کنند، گوگل در تراشه Tensor G5 از روشی موسوم به طراحی قطعه‌ای یا Piecemeal Approach بهره گرفته است. در این شیوه، بخش‌های مختلف تراشه از شرکت‌های گوناگون تأمین می‌شود و سپس در یک پکیج نهایی مونتاژ می‌گردد.

همین مسئله باعث شده است که هماهنگی میان اجزای CPU، GPU، و TPU به‌خوبی برقرار نباشد. در نتیجه، در شرایط بار سنگین مانند اجرای بازی‌های گرافیکی یا شبیه‌سازهای PlayStation 2، تراشه خیلی سریع داغ می‌شود و سیستم برای جلوگیری از آسیب، سرعت پردازش را کاهش می‌دهد.

مقایسه‌ها نشان می‌دهد که تراشه Snapdragon 8 Elite Gen 5 کوالکام در بنچمارک‌های Geekbench 6 و 3DMark با اختلاف چشمگیر، عملکرد بهتری دارد. دلیل اصلی این برتری، استفاده از هسته‌های اختصاصی Oryon با فرکانس ۴٫۶ گیگاهرتز و بهینه‌سازی عمیق در بخش‌هایی مانند کش L2 تا ۱۲ مگابایت است. کوالکام به دلیل طراحی داخلی و کنترل کامل روی معماری، قادر است هماهنگی دقیق میان اجزا را تضمین کند.

در مقابل، گوگل همچنان از هسته‌های آماده Arm Cortex استفاده می‌کند، که بهینه‌سازی محدودی برای دستگاه‌های Pixel دارند. همچنین با وجود همکاری نزدیک با شرکت Imagination، کنترل کامل درایورها و کدهای پایه GPU در اختیار گوگل نیست. این وابستگی سبب می‌شود که گوگل تنها بتواند تنظیمات سطحی مانند: مصرف انرژی یا بار پردازش هوش مصنوعی را تغییر دهد و برای به‌روزرسانی‌های اساسی به Imagination متکی باشد.

کارشناسان حوزه سخت‌افزار معتقد هستند که استراتژی گوگل در طراحی تراشه Tensor G5 مانند خرید یک کت آماده و انجام چند اصلاح جزئی برای اندازه‌ کردن آن است. چنین رویکردی ممکن است هزینه‌ها را کاهش دهد، اما هرگز کیفیت و هماهنگی یک کت طراحی‌شده به‌صورت اختصاصی را ندارد.

تا زمانی که گوگل در طراحی تراشه‌های خود، هزینه پایین و اتکا به قطعات آماده را بر توسعه‌ اختصاصی ترجیح دهد، تراشه‌های آن از نظر قدرت خام و پایداری عملکرد، پشت سر رقبا باقی خواهند ماند؛ حتی اگر بخش‌هایی مانند TPU از نظر فناوری، نوآورانه باشند.

تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند که گوگل برای رقابت واقعی با تراشه‌های Snapdragon و Apple Silicon، باید مسیر خود را تغییر دهد و به سمت طراحی یکپارچه، کنترل کامل نرم‌افزاری و بهینه‌سازی سخت‌افزاری در سطح سیستم حرکت کند؛ در غیر این صورت، تجربه کاربران پیکسل همچنان تحت تأثیر مشکلات حرارتی و افت عملکرد قرار خواهد گرفت.