فهرست مطالب
دادگاه فدرال آمریکا رای داده است که قضات حتی اگر تصمیم خود را کاملا بر اساس هوش مصنوعی بگیرند باز هم به دلیل مصونیت قضایی قابل شکایت حقوقی نیستند.
به گزارش سرویس هوش مصنوعی تکناک، این موضوع پنهان نیست که قضات آمریکایی از مصونیت قضایی بسیار گسترده‌ای برخوردارند. بر اساس یک رای تازه از دادگاه فدرال آمریکا، ظاهرا حتی در پرونده‌ای که یک قاضی ایالتی متهم شده تصمیم قضایی خود را به‌طور کامل بر پایه هوش مصنوعی گرفته است نیز آن قاضی همچنان از طریق مصونیت قضایی در برابر دعوای حقوقی محافظت می‌شود. جالب این‌جاست که این رای مشخص نمی‌کند آیا قاضی واقعا از هوش مصنوعی استفاده کرده یا اساسا چنین استفاده‌ای از نظر قانونی مجاز بوده است یا نه؛ Reason این موضوع را گزارش کرده است.
این تصمیم در پرونده Phillips v. Parlade صادر شده که قاضی گلوریا ناوارو، قاضی دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده در ناحیه نوادا، درباره آن رای داده است. شاکی مدعی بود که مصونیت قضایی نباید در این پرونده اعمال شود، چون قاضی ایالتی ظاهرا تمام مسئولیت رسمی تصمیم‌گیری خود را به‌طور کامل به هوش مصنوعی واگذار کرده و بدون استفاده از هرگونه قضاوت انسانی رای صادر کرده است. به گفته فیلیپس، واگذاری ۱۰۰ درصدی فرایند تصمیم‌گیری به این معنا بود که دستور صادرشده دیگر نمی‌تواند یک رای صادرشده از سوی قاضی تلقی شود. او همچنین استدلال کرده بود که چنین واگذاری کاملی، آرا را از حدود صلاحیت قاضی خارج می‌کند؛ حالتی نادر که می‌تواند مصونیت قضایی را از بین ببرد.
مصونیت قضایی چگونه اعمال می‌شود؟
ناوارو هر دو استدلال را رد کرد. قضات به‌طور کلی حتی زمانی که رفتار آنها شامل اشتباه، سوءنیت یا اقداماتی فراتر از اختیارات‌شان باشد، از مسئولیت مدنی مصون هستند. با این حال، این حمایت در شرایطی اعمال نمی‌شود که قاضی به‌طور کامل فاقد صلاحیت باشد یا اقدامی که مورد اعتراض قرار گرفته، ماهیت قضایی نداشته باشد. برای تشخیص اینکه یک اقدام ماهیت قضایی دارد یا نه، دادگاه‌ها بررسی می‌کنند که آیا آن اقدام بخشی عادی از وظایف قاضی بوده، در اتاق قاضی انجام شده، به پرونده‌ای مربوط بوده که نزد همان قاضی مطرح بوده و در قالب ایفای نقش رسمی قاضی انجام شده است یا نه.
در این پرونده، موضوع مورد بحث رای صادرشده در پرونده فیلیپس در دادگاه ایالتی بود. ناوارو تشخیص داد که صدور رای در یک پرونده در جریان، به‌وضوح بخشی از وظایف عادی قاضی است. فیلیپس همچنین ادعا نکرده بود که این رویدادها خارج از اتاق قاضی رخ داده‌اند و برای این استدلال خود که استفاده از هوش مصنوعی، قاضی را از حدود صلاحیت‌اش خارج کرده، پشتوانه حقوقی ارائه نداده بود. در نتیجه، قاضی همچنان تحت حمایت مصونیت قضایی باقی ماند و دعوی باید رد می‌شد.
استفاده از هوش مصنوعی اثبات نشد
به نوشته تامز هاردور، یوجین ولوخ که این رای را شناسایی کرده، تاکید می‌کند که دادگاه فدرال مشخص نکرده آیا ادعاهای فیلیپس درست بوده و قاضی واقعا در تصمیم‌گیری خود به هوش مصنوعی متکی بوده است یا نه. در واقع، نتیجه این جمع‌بندی آن است که حتی اگر فرض شود قاضی ایالتی کاملا به هوش مصنوعی تکیه کرده بوده، فیلیپس باز هم نمی‌توانست این دعوای مشخص فدرال را علیه او پیگیری کند.
با این حال، ولوخ یادآور می‌شود که طرف‌های دعوی هنوز راه‌های دیگری برای به چالش کشیدن اقدامات قاضی در اختیار دارند. آنها می‌توانند به رای در دادگاه ایالتی اعتراض کنند، از دیگر ابزارهای حقوقی استفاده کنند یا علیه قاضی شکایت انتظامی ثبت کنند. دادگاه حکم نداده که قضات از نظر قانونی یا اخلاقی مجازند تصمیم‌های خود را به هوش مصنوعی واگذار کنند. حتی مشخص نکرده که آیا قاضی این پرونده واقعا چنین کاری انجام داده است یا نه. رای دادگاه فقط این را بیان می‌کند که اتکای ادعایی به هوش مصنوعی، ظاهرا حتی اتکای ۱۰۰ درصدی، به‌تنهایی باعث از بین رفتن مصونیت قضایی نمی‌شود و امکان طرح دعوی علیه قاضی را در این پرونده حقوقی فدرال فراهم نمی‌کند.
