فهرست مطالب
شرکت اینتل با ثبت یک پتنت جدید، معماری دیتاسنترهای مداری را پیشنهاد کرده است که بخشی از مدیریت منظومه‌های ماهواره‌ای را در دست می‌گیرد.
به گزارش سرویس فناوری تکناک، این معماری یک شبکه ماهواره‌ای دو لایه را پیشنهاد می‌دهد که در آن تعداد کمی از ماهواره‌های قدرتمندتر در مدارهای بالاتر، مدیریت منظومه‌های بزرگ ماهواره‌های نسبتا ساده در مدار پایین زمین را بر عهده می‌گیرند و بخش عمده‌ای از پردازش و هماهنگی منظومه را که معمولا توسط مراکز داده و مراکز عملیات شبکه در زمین انجام می‌شود، مدیریت می‌کنند.
این درخواست ثبت اختراع که در ۶ اوت با شماره US 2026/0230175 A1 منتشر شد و توسط «پتنت‌لایز» کشف گردید، ادامه یک پرونده قبلی اینتل است که در ماه فوریه با شماره US 12,542,604 B2 تایید شده بود.
مرتبط: بررسی پروژه فایرفلای اینتل برای ساخت لپ‌تاپ‌های اقتصادی
تفاوت دیتاسنترهای مداری اینتل با پروژه‌های دیگر
معماری اینتل با مراکز داده هوش مصنوعی مداری که اکنون توسط شرکت‌هایی مانند اسپیس‌ایکس و گوگل دنبال می‌شوند، تفاوت دارد. هدف آن شرکت‌ها انتقال مستقیم پردازش هوش مصنوعی به مدار پایین زمین است. ماهواره AI1 اسپیس‌ایکس و پروژه Suncatcher گوگل، هر دو اجرای بارهای کاری محاسباتی در مقیاس بزرگ در فضا و ارسال داده‌های حاصل از آن به زمین از طریق لینک‌های نوری با پهنای باند بالا را در نظر دارند. در مقابل، مراکز داده مداری اینتل عمدتا برای خدمت‌رسانی به خود شبکه ماهواره‌ای طراحی شده‌اند و به عنوان هاب‌های محاسباتی و کنترلی در مدار بالا برای منظومه‌های بسیار بزرگ‌تری عمل می‌کنند که در زیر آنها فعالیت می‌نمایند.
در منظومه‌های بزرگ مدار پایین زمین (LEO) مانند استارلینک، تلسن‌ست لایت‌اسپید و پروژه کویپر آمازون، هزاران ماهواره به طور مداوم نسبت به یکدیگر و زمین در حال حرکت هستند. در حالی که ماهواره‌ها وظایف فردی خود را انجام می‌دهند، شبکه همچنان باید تعیین کند که ترافیک چگونه مسیریابی شود، کدام ماهواره‌ها و لینک‌ها باید با هم ارتباط برقرار کنند، طیف فرکانسی چگونه تخصیص یابد و منظومه چگونه به خرابی‌ها، تداخل، شرایط آب و هوایی و سایر وضعیت‌های متغیر واکنش نشان دهد. بخش عمده‌ای از برنامه‌ریزی و پردازش کنترل شبکه به طور سنتی توسط کامپیوترها در زمین انجام می‌شود و دستورالعمل‌های مسیریابی و عملیاتی در مراکز عملیات شبکه زمینی محاسبه و سپس به ماهواره‌ها مخابره می‌شوند.
مرتبط: مشکلات تولید اینتل در تامین تراشه‌های Core و Core Ultra
آینده ارتباطات ماهواره‌ای با برون‌سپاری محاسبات به مدار
اینتل بیان کرده است که این وابستگی مداوم به زیرساخت‌های زمینی، تصمیم‌گیری‌های حساس به زمان را با تاخیر مواجه می‌کند، اتکا به ایستگاه‌های زمینی را افزایش می‌دهد و با رشد منظومه‌ها به هزاران ماهواره، مدیریت آنها را دشوارتر می‌کند. راه‌حل اینتل انتقال بخشی از این لایه کنترل و محاسبات به مدار است. این معماری مرکز داده مداری، ماهواره‌های قدرتمندتری را که از توان محاسباتی و ذخیره‌سازی بسیار بیشتری نسبت به ماهواره‌های انفرادی LEO برخوردار هستند، در مدار متوسط زمین (MEO)، مدار زمین‌ثابت (GEO) یا مدارهای بسیار بیضوی قرار می‌دهد. در این موقعیت، آنها می‌توانند دید وسیع‌تر و پایدارتری از منظومه LEO زیر دست خود داشته باشند و وظایفی مانند مسیریابی، برنامه‌ریزی ماموریت، زمان‌بندی و هماهنگی شبکه را بدون نیاز به ارسال مداوم این بارهای کاری به زمین، بر عهده بگیرند.
پیکربندی پیشنهادی نیاز به ایستگاه‌های زمینی را از بین نمی‌برد، بلکه تنها پردازش کنترل شبکه ماهواره‌ای را در فضا نگه می‌دارد. اینتل به طور مشخص به انتقال عملیات برنامه‌ریزی و زمان‌بندی ماموریت به مدار اشاره کرده است. براساس گزارش تامز هاردور، این شرکت استدلال کرده است که برون‌سپاری وظایف سنگین‌تر مدیریت شبکه به تعداد کمتری از ماهواره‌های قدرتمند می‌تواند به اپراتورها اجازه دهد تا فضاپیماهای LEO ساده‌تر و ارزان‌تری بسازند. در معماری‌های فعلی، ماهواره‌های انفرادی همچنان باید به طور فعال در عملکردهای کنترل شبکه مشارکت کنند که این موضوع مستلزم سخت‌افزارهای محاسباتی و ارتباطی اضافی در داخل آنها است. در حال حاضر هیچ نشانه‌ای مبنی بر اینکه اینتل در حال ساخت این ماهواره‌ها باشد، وجود ندارد.
مرتبط: اینتل توسعه فناوری‌های ساخت تراشه 10A و 7A را آغاز کرد
