گوگل با تراشه Tensor G6 مسیر خود را تغییر می‌ دهد

بر اساس شایعات منتشرشده، تراشه Tensor G6 گوگل به‌جای رقابت صرف بر سر قدرت خام، روی بهره‌وری، عملکرد پایدار، هوش مصنوعی روی دستگاه و بهبود اتصال تمرکز کرده است.

به‌ گزارش سرویس سخت‌افزار تک‌ناک، دعوت‌نامه‌های رویداد معرفی پیکسل گوگل منتشر شده‌اند، اما پیش از برگزاری این مراسم، موجی از افشاگری‌ها تصویر کاملی از پیکسل ۱۱ و تراشه Tensor G6 ارائه داده است. واکنش اولیه بسیاری از علاقه‌مندان فناوری چندان مثبت نبوده است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، تراشه Tensor G6 در نگاه اول شبیه یک عقب‌گرد به نظر می‌رسد؛ تراشه‌ای که تعداد هسته‌های پردازشی کمتری دارد و بخش گرافیکی آن نیز از نظر معماری، چندان مدرن نیست. حتی علاقه‌مندان به بنچمارک‌ها پیش از عرضه رسمی، این تراشه را در برابر رقبایی مانند کوالکام و اپل بازنده می‌دانند و معتقد هستند گوگل رقابت قدرت پردازشی را واگذار کرده است. با وجود این، هرچند پیکسل ۱۱ احتمالا یک گوشی کاملا بی‌نقص نخواهد بود، اما به نظر می‌رسد گوگل مسیر متفاوتی را دنبال می‌کند و به‌ دنبال ساخت تراشه‌ای است که برای نیازهای واقعی گوشی‌های پیکسل بهینه شده باشد.

چرا کاهش یک هسته پردازشی به معنای ضعف نیست؟

بزرگ‌ترین انتقادها متوجه پردازنده مرکزی است. در حالی که بیشتر پرچم‌داران اندرویدی فعلی از معماری هشت‌هسته‌ای استفاده می‌کنند، گزارش‌ها نشان می‌دهند که تراشه Tensor G6 گوگل با نام رمز Malibu احتمالا به طراحی هفت‌هسته‌ای مجهز خواهد شد. در نگاه اول، حذف یک هسته می‌تواند یک نقطه ضعف جدی در جدول مشخصات به نظر برسد، اما چنین مقایسه‌ای تمام داستان را بیان نمی‌کند. طبق اطلاعات فاش‌شده، هسته قدرتمند اصلی این تراشه یک ARM C1-Ultra با فرکانس ۴.۱۱ گیگاهرتز خواهد بود که همراه با چهار هسته C1-Pro با سرعت ۳.۳۸ گیگاهرتز و دو هسته کم‌مصرف‌تر C1-Pro با فرکانس ۲.۶۵ گیگاهرتز فعالیت می‌کند.

بیشتر بخوانید: دستاورد پروژه شکست‌خورده خودروی خودران اپل چه بود؟

شرکت گوگل برای رسیدن به این طراحی، یک نسل کامل از معماری ARM را پشت سر گذاشته است؛ اقدامی که نشان می‌دهد تمرکز این شرکت روی افزایش تعداد هسته‌ها نیست. در بخش پردازنده گرافیکی نیز شرایط مشابهی دیده می‌شود. شایعات به استفاده از معماری PowerVR اشاره دارند؛ معماری‌ که قدمت آن به سال ۲۰۲۱ بازمی‌گردد. برای افرادی که مشخصات فنی را معیار اصلی قضاوت قرار می‌دهند، این انتخاب ممکن است به معنی عقب‌نشینی گوگل از رقابت گرافیکی با تراشه‌های اسنپدراگون باشد. اما در استفاده روزمره، این تصمیم می‌تواند دقیقا همان چیزی باشد که یک گوشی پیکسل به آن نیاز دارد: تمرکز روی تجربه کاربری، هوش مصنوعی و بهینه‌سازی، به‌جای اینکه صرفا به اعداد روی کاغذ توجه شود.

سرعت پایدار همیشه پیروز است

وسواس صنعت فناوری برای دستیابی به بالاترین اعداد؛ از نرخ فریم گرفته تا امتیازهای گیک‌بنچ و هر معیار آزمایشگاهی دیگری، در نهایت به ضرر تجربه واقعی کاربران تمام می‌شود. شاید زمان آن رسیده باشد که این معیارها جایگاه خود را در ارزیابی محصولات از دست بدهند. دیدگاه منتقدان به‌ طور طبیعی به سمت بهره‌وری متمایل است؛ اینکه یک دستگاه در استفاده طولانی‌مدت و شرایط واقعی چگونه دوام می‌آورد، اهمیت بیشتری دارد. تراشه‌های سری M اپل نمونه‌ای روشن از موفقیت این رویکرد هستند.

برای مطالعه بیشتر: تراشه M7 Ultra اپل با حافظه ۱.۵ ترابایتی معرفی می‌ شود

تراشه‌ای که تنها برای ثبت رکوردهای عملکردی طراحی شود، گرمای بیشتری تولید می‌کند. افزایش دما باعث کاهش سرعت پردازشی می‌شود و در نهایت عمر باتری را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. سابقه گوگل در این زمینه چندان قابل دفاع نیست، اما تصمیم احتمالی برای کاهش تعداد هسته‌های پردازشی و عقب‌نشینی از قدرت گرافیکی افراطی، می‌تواند یک انتخاب هوشمندانه باشد. اگر تراشه Tensor G6 به جای تمرکز روی عملکرد لحظه‌ای، برای ارائه توان پردازشی پایدار بهینه شود، می‌تواند در استفاده‌های طولانی مانند مسیریابی با Android Auto در یک خودروی گرم، عملکرد ثابت‌تری ارائه دهد. علاوه بر این، فناوری ساخت جدید نیز نقش مهمی خواهد داشت.

بر اساس گزارش‌ها، تراشه Tensor G6 با فناوری ساخت ۲ نانومتری N2 شرکت TSMC تولید می‌شود؛ فرایندی که فضای بیشتری برای افزایش تراکم ترانزیستورها در اختیار گوگل قرار می‌دهد. اما این فضای اضافی دو مسیر پیش روی سازندگان قرار می‌دهد، که شامل افزایش فرکانس برای ثبت رکوردهای بنچمارک یا حفظ عملکرد فعلی و افزایش بهره‌وری می‌شوند. به نظر می‌رسد گوگل مسیر دوم را انتخاب کرده است؛ انتخابی که در دنیای واقعی می‌تواند ارزشمندتر از چند فریم بیشتر در بازی‌ها باشد.

بزرگ‌ترین ارتقای تراشه Tensor G6 گوگل

مهم‌ترین تغییر پیکسل ۱۱ احتمالا در بخش مودم رقم خواهد خورد. اتصال شبکه مدت‌ها است به یکی از نقاط ضعف اصلی گوشی‌های پیکسل تبدیل شده است. استفاده از مودم‌های اگزینوس سامسونگ مشکلاتی مانند مصرف بیش از حد باتری در شرایط سیگنال ضعیف و عملکرد ناپایدار هات‌اسپات را به همراه داشت. تراشه Tensor G6 سرانجام از مودم‌های سامسونگ فاصله می‌گیرد و به مودم مدیاتک مجهز خواهد شد. مودم گوشی برخلاف بسیاری از قطعات دیگر، تقریبا همیشه فعال است. یک مودم ناکارآمد می‌تواند حتی در زمان خاموش بودن نمایشگر نیز باتری را به‌ سرعت مصرف کند. مهاجرت به مودم M90 می‌تواند مشکل مصرف انرژی در حالت آماده‌به‌کار را برطرف کند که سال‌ها کاربران پیکسل را ناراضی کرده بود.

رم ۸ گیگابایتی تراشه Tensor G6 گوگل

شرکت گوگل همچنان به توان پردازشی کافی برای اجرای قابلیت‌هایی نیاز دارد که دلیل اصلی خرید گوشی‌های پیکسل هستند. طبق شایعات، تراشه Tensor G6 به یک TPU جدید با نام رمز Santafe برای پردازش هوش مصنوعی روی دستگاه و یک پردازنده سیگنال تصویر جدید با نام Metis مجهز خواهد شد. هسته‌های C1 نیز با پشتیبانی از افزونه‌های SME2 برای اجرای استنتاج‌های هوش مصنوعی با مصرف انرژی کمتر طراحی شده‌اند. اما تمام این قدرت پردازشی باید بتواند حجم عظیم داده‌های دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی را نیز مدیریت کند. همه این پردازش‌ها به حافظه نیاز دارند و اینجا است که نگرانی‌ها آغاز می‌شوند. اگر مدل پایه پیکسل ۱۱ واقعا تنها با ۸ گیگابایت رم عرضه شود، ممکن است محدودیتی جدی برای قابلیت‌های هوش مصنوعی آن ایجاد شود.

خبر پیشنهادی: هشدار SK Hynix: بحران کمبود جهانی حافظه تا سال ۲۰۳۰ ادامه دارد

اجرای مدل‌های جمنای روی دستگاه، همراه با عکاسی محاسباتی سنگین، فشار زیادی به این میزان حافظه وارد خواهد کرد. حتی قابلیت Gemini Intelligence که به گفته گوگل به حداقل ۱۲ گیگابایت رم نیاز دارد، می‌تواند نشان دهد که ۸ گیگابایت شاید برای نسل جدید هوش مصنوعی پیکسل کافی نباشد. در چنین شرایطی، تمام دستاوردهای بهره‌وری تراشه Tensor G6 ممکن است با بارگذاری مجدد برنامه‌ها و محدودیت پردازش‌های پس‌زمینه کاهش پیدا کند.

گوگل به دنبال تعادل است

سال‌ها است که معیار اصلی قضاوت درباره گوشی‌ها تعداد هسته‌ها و امتیازهای بنچمارک بوده است. اما شایعات تراشه Tensor G6 نشان می‌دهند که گوگل دیگر نمی‌خواهد برای این جدول امتیازات رقابت کند؛ تصمیمی که برای مسیر آینده این تراشه منطقی به نظر می‌رسد. با وجود این، بهره‌وری همیشه سقفی دارد. اینجا است که باتری‌های سیلیکون-کربن به رقبای گوگل اجازه می‌دهند یک سؤال ساده مطرح کنند: چرا هر دو ویژگی را هم‌زمان نداشته باشیم؟ در یکی از مراکز فناوری شنژن، احتمالا مهندسان وان‌پلاس در حال توسعه گوشی‌هایی با باتری‌های سیلیکون-کربن ۷۳۰۰ میلی‌آمپرساعتی هستند؛ گوشی‌هایی که حتی از پیکسل نیز باریک‌تر خواهند بود. اکنون تنها باید منتظر ماند تا اپل، سامسونگ و گوگل نیز تصمیم بگیرند ترکیب قدرت، بهره‌وری و ظرفیت باتری بالا را در نسل‌های آینده محصولات خود دنبال کنند.